Lieve mensen, misschien denken jullie dat ik gek geworden ben, maar dat is niet zo...

Ik ben zooooooooo gelukkig!

 

Lieve mensen, misschien denken jullie dat ik gek geworden ben, maar dat is niet zo... (Echt niet :))  Ik ben gewoon ontzettend gelukkig... terwijl er niets bijzonders is gebeurd, dat is het mooiste. Luister maar.. 

Ze droomde door de wonderwitte​ wereld.

Het was ijselijk mooi. De hoge bomen strekten zich fier en wit uit boven haar. Ieder detail tekende zich af onder de zachte witte laag. Zelfs de kleinste takjes hadden hun deel gekregen. Voor sommigen was het misschien zwaar. Ze waren immers zo fragiel.
Ze droomde door de wonderwitte wereld.

Een dun laagje ijs lag op het water. Het weer had zich aangepast aan haar stemming. Ze voelde zich ontzettend gelukkig. Natuurlijk waren er mensen die haar niet mochten, maar er waren ook zoveel mensen die wel van haar hielden. Die haar omsloten, zoals de sneeuw de aarde omsloot. Als een beschermende, schitterende laag. Iedere voetstap die zij zetten was zichtbaar in haar ziel. Net zoals haar voetstappen zichtbaar zouden zijn bij hen. 

Ze droomde door de wonderwitte wereld.

Sommige van hen zouden vrienden voor altijd zijn. Anderen zouden na een vluchtig contact weer verdwijnen uit haar leven. Net zoals de sneeuw op de ene plaats langer bleef liggen dan op de andere plaats. Op sommige plaatsen vormden zich ijskristallen, zoals ook de mooie momenten uit het leven een schitterend schouwspel kunnen zijn. Geweven herinneringen. Innerlijke blijdschap. En zoveel rust.

Ze droomde door de wonderwitte wereld.

Ze voelde een rust van binnen, zoals ze die nog nooit gevoeld had. Zoals maar weinig mensen persoonlijk voelden. Maar met de rust die haar omvangen had, volgde ook het talent om de

 rust over te brengen. Ze liet de stilte vallen als verfrissende sneeuwvlokken. Ze genoot van de opgewondenheid van de kleine kinderen. Meisjes die engeltjes maakten in de sneeuw, jongens die elkaar achternazaten met sneeuwballen. Allemaal met schitterende oogjes en rode wangen.

Ze droomde door de wonderwitte wereld.

 

Eindeloos voortwandelend, zonder dat ze de kou voelde, zonder dat ze moe werd. Want ze was zo gelukkig.

IJskristal

 

Een wondermooie bloem
ontvouwt zich voor mijn ogen.
De witte stralen
worden beschenen door de zon.
Het riet buigt zich
voor deze schoonheid
valt neer
in de stilte.

Nevel is gevallen
als een deken
om deze prachtige witte wereld
te beschermen.
De sneeuw schittert
toont mij al haar kleuren
ik geniet
in de stilte.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.