Ik waarschuw meteen maar: ik ben nogal snel ontvlambaar.I In dit artikel lees je alles over het maken en gebruiken van lucifers en de concurrent: een gasaansteker

                             Ik ben nogal snel ontvlambaar en vervolgens helemaal opgebrand

Ik waarschuw meteen maar: ik ben nogal snel ontvlambaar. Bovendien loop ik als gevolg van het grote schaamtegevoel voor mijn eeuwige houterigheid altijd rond met een rode kop. Ja sorry hoor, maar wat wil je? Alsmaar stijf rechtop moeten staan, dat is al houterig genoeg vind u niet?
Goed, feitelijk kan ik er toch werkelijk niets aan doen, ik ben wie ik ben (om maar eens in op Xead populaire termen te spreken), maar toch…Mijn grootste concurrent is nog sneller ontvlambaar dan ik ben, maar ach, die is zo mooi, dus daar kijkt men al snel over de ontvlambaarheid heen he? En nog erger: mijn concurrent gaat heel wat langer mee en is bovendien erg modieus, terwijl ik er al veel langer ben. Helaas, door de jaren heen is mijn uiterlijk steeds hetzelfde gebleven, mijn concurrent echter doet er alles aan om in het oog te springen. Het moet niet veel gekker worden hoor!

Eerlijk is eerlijk: ik zou hem wel eens een lesje willen leren, maar ja, dat zou toch een zeer explosieve zaak worden. Ik ben al zo licht ontvlambaar maar die ander? Tja, dat is nog een tikje erger. Bovendien ben ik al vrij snel opgebrand en dan ben ik toch niets meer waard. Ja heus, een waar wegwerpartikel en dat terwijl ik toch echt heel handig en nuttig ben. Voordat ik bestond moest men immers zo veel moeite doen en nu? Zo makkelijk dat een kind me kan hanteren. Mijn gemak kan helaas ook wel eens voor ongelukken zorgen, want als ik ontvlamd ben dan kan dat nogal eens aanstekelijk werken, met alle rampzalige gevolgen van dien. En wie krijgt de schuld dan weer in de schoenen geschoven? Juist, mijn persoontje! Maar geloof me: zonder mij zou het leven een stuk ingewikkelder zijn!

Mijn eerste voorouder was onbetrouwbaar en zijn opvolger was dodelijk
Dat is me toch wat met mijn voorouders: de één onbetrouwbaar, de ander zelfs dodelijk. Nu ga ik me haast nog meer schamen.
Waarom de eerste zo onbetrouwbaar was? Tja dat is voor mij ook nog een vraag, duidelijk is wel dat hij overal ontvlambaar was, maar toch niet goed genoeg was. Hij was in 1827 gemaakt door de Engelse apotheker John Walker.
Zijn opvolger, ontwikkeld door de Fransman Charles Sauria, had hem dodelijk gemaakt. Op het moment dat hij weer eens ontvlamde kwam er door de witte fosfor in zijn kop allemaal giftige rookstoffen vrij die de misvormende en uiteindelijk dodende aandoening kaakgangreen veroorzaakte. Hieraan zijn heel wat mensen die met hem te maken kregen overleden.

En toen kwam ik…
Gelukkig werd de witte stof fosfor vervangen door fosforsesquisulfide en werd mijn familie eindelijk veilig geacht. Halverwege de negentiende eeuw legde de Zweed John Lundstrom de basis voor een veiliger kopie van mezelf. Hij verwerkte rood, niet giftige fosfor in mijn kop en hoera! Ik was goedgekeurd en werd zelfs gepatendeerd. Nu kon ik beginnen met mezelf te vermenigvuldigen. Iedereen moest immers over een veilige versie van mezelf kunnen beschikken.

Ik ben niet alleen, maar vermenigvuldig me met miljoenen, wereldwijd
Het begint allemaal met een blok hout dat in stroken van 2,5mm dikte wordt gesneden. De stroken worden tot evenbeelden van mij gehakt, die in een ammoniumfosfaatoplossing worden gedrenkt. De vertraging voor mijn ontvlambaarheid voorkomt dat ik ook nog eens ga nagloeien.
Mijn evenbeelden worden vervolgens automatisch in de gaten van een lange, geperforeerde, bewegende staalband geplaatst, die de uiteinden in een oplossing van hete paraffine dompelt. Klinkt allemaal heel ernstig, maar dat is het niet hoor! De was dringt door tot in het binnenste en laat ons nog beter branden (waarna we dus opgebrand zijn). Vervolgens gaan we kopje onder in het kopmengsel. Dit mengsel bevat zwavel, soms ook houtskool om ons te doen ontvlammen en kaliumchloraat om zuurstof te verschaffen (ja hehe, allicht, zonder zuurstof gaat het niet lukken hé?)
Als onze koppen dan eindelijk eens droog zijn worden we aan de lopende band in onze huisjes gestopt. Aan de rand van ons huis bevind zich een strijkvlak van rode fosfor. Dat is ook de reden dat ik wel eens ontvlam, zeg maar.

En dan ben ik waar ik hoor
Na heel wat omzwervingen kom ik dan toch eindelijk terecht waar ik hoor te zijn: in de keuken. Ja mensen, in de keuken, waar ik niet meer weg te denken ben, tenzij… Grrrrr…. Jullie de voorkeur geven aan mijn concurrent met zijn mooie vorm en moderne uiterlijk… Nou ja, er zijn altijd nog mensen die het liever degelijk doen en mij gebruiken.                                                                   Ze is wel mooi he, mijn concurrente???

 

Het was mij een waar genoegen mezelf bij u te introduceren,
Lu Cifer

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.