Nergens heb ik nog zin in, het leven biedt geen perspectief, ik voel me in de steek gelaten en de toekomst is één groot zwart gat.

Opstaan

Ik sta op, met het gevoel, dat het moet, maar waarom, dat weet ik eigenlijk niet. Elke dag is hetzelfde, elke dag is weer wachten op de nacht. Elke dag worstel ik met mijn gevoelens. Gevoelens vol leed en pijn. Gevoelens van in de steek te zijn gelaten en van je waardeloos voelen. Elke dag is een dag van afwachten, hopen, maar ook weer van vernedering. De vernederingen, uit het verleden, uit het nu, maken dat ik me waardeloos voel.Ongeaccepteerd door de mensen om me heen, getolereerd worden, omdat je er toevallig bent, maar niet geliefd voelen. Voelen dat je eigenlijk niet gewenst bent, maar nu je er toch bent, mag je blijven, alleen wordt je genegeerd. Opstaan is al een hele klus, waarom elke dag weer dat ritueel?

De dag doorkomen

Eigenlijk is het elke dag maar wachten, tot de dag weer voorbij is. Eigenlijk is het elke dag weer angstig zijn, angst voor een nieuwe afwijzing, voor meer mensen die je negeren, niet naar je omkijken, bang voor nieuw verdriet en bang voor de beschuldigende blikken. Constant let ik op de klok, is het tijd om te eten, is het alweer tijd om koffie te zetten, is het hier tijd voor of is het daar tijd voor. De dag duurt lang, de dag is verschrikkelijk lang. Huilen, nee dat doe ik allang niet meer, maar als je goed kijkt, dan zie je hoe afstompt ik ben. Je ziet het verdriet achter mijn ogen. Je ziet het verdriet, dat zich op mijn gezicht heeft getekend. Verdriet, wat anderen me hebben aangedaan. Verdriet, waar ik niet mee om kan gaan. Verdriet om het leven, het leven dat alleen nog maar pijn doet. Verdriet om het onbegrip.

 

De avond

Nee, ik wil nog niet naar bed, het is zo donker daar. Als ik mijn ogen sluit, dan komen de gedachten weer, dan komen de beelden weer. Ik wil zo lang mogelijk blijven zitten, in de veilige huiskamer, met de tv aan, ook al is er niets meer op tv, ik ben zo bang om te gaan slapen. Bang voor de confrontatie, bang voor al die dingen, die me gemaakt hebben, tot wat ik nu ben. Maar ik zal toch eens naar bed moeten, dus ik neem een slaappil, een glas warme melk en langzaamaan beweeg ik me op weg naar de donkere slaapkamer, naar de donkere nacht.

 

De nacht

Ondanks de slaappil, duurt het toch nog vrij lang voor ik kan slapen. Gedachten spoken door mijn hoofd. Ik wil niet denken, zoals ik denk. Ik wil zo graag positief denken en wanneer ik het probeer, dan wordt het automatisch weer negatief. Waarom doen mensen je dingen aan, die je de rest van je leven bij je houdt? Waarom kan ik niet vrolijk zijn, terwijl zoveel anderen, die hetzelfde hebben meegemaakt, het wel zijn? Of doen die ook maar alsof? De nacht komt langzaam over me heen, ik sluit mijn ogen en zachtjes zak ik in slaap. Maar niet zo heel veel later, schrik ik wakker, voel ik een hand om mijn keel. Maar wanneer ik probeer een beetje tot mezelf te komen, dan realiseer ik me dat ik het heb gedroomd. Weer duurt het een tijdje voor de slaap weer komt. Het hart klopt nog te lang in mijn keel. De angst zit er nu weer goed in, maar ik weet dat het dromen zijn, dromen die me altijd zullen blijven achtervolgen, dromen die nooit meer overgaan.

 

Een depressie

Het verschil van de ene depressie met de andere, kan erg groot zijn. Wanneer je even een poosje in de put zit, kun je na een paar weken toch weer helemaal opgeknapt zijn en geen last meer hebben. Maar je kunt ook depressief blijven en zelfs geen kwaliteit van leven meer ervaren. Mensen die een moeilijke periode achter zich hebben gelaten, hebben vaker last van een depressie. Niet iedereen, met een moeilijk verleden, wordt depressief, sommige mensen hebben er geen moeite mee om het verleden achter zich te laten, anderen ervaren gebeurtenissen weer opnieuw, door geuren, omstandigheden en dromen. Mensen die depressief zijn, zien niets meer in een positief daglicht, zien juist alles donker.

Sommige mensen zetten een masker op, doen alsof ze vrolijk zijn en kunnen daar, naar anderen toe, ze om de tuin leiden. Dat kan zelfs bij hun eigen partner of familieleden. Iemand die depressief is, zal het zeker als afwijzing ervaren, wanneer ze worden genegeerd, wanneer er weinig aandacht aan ze wordt besteed en wanneer er een beroep op hun aandacht wordt gedaan, terwijl ze zichzelf afgewezen voelen. Een depressie geeft mensen een nutteloos gevoel, een gebruikt gevoel en vaak is het nog waar ook, dat mensen, die depressief zijn, gewoon gebruikt worden of gebruikt zijn.

Behandeling

Er zijn diverse behandelingen mogelijk. Dit zal door een psycholoog of psychiater moeten gebeuren. EMDR is een mogelijkheid, wanneer het om een trauma gaat. Gaat het om meerdere trauma's, dan is EMDR een onmogelijke zaak. Psychotherapie is ook een mogelijkheid. Praten over je gevoelens, over wat je hebt meegemaakt en leren omgaan met deze gevoelens, kan een oplossing bieden. Meestal worden er ook medicijnen voorgeschreven. Dit om een beetje tot rust te komen. Mensen, die depressief zijn, genezen niet altijd, maar kunnen er mee leren omgaan. Vaak komt een depressie weer terug. 

 

Omgaan met iemand die depressief is

Het is vaak moeilijk om iemand te peilen, die depressief is. Wat zijn de gevoelens en wat kan ik doen om diegene uit de depressie te halen? Je kunt het beste doen wat er van je gevraagd wordt, je niet opdringen, geen goedbedoelde adviezen geven, maar luisteren, wanneer diegene er over wil praten en wanneer diegene dat niet wil, ook niet pushen om te praten. Ga niet luchtig met deze persoon om, het voelt als afgewezen worden. Goedbedoelde adviezen leiden tot het niet serieus genomen voelen worden. Praat over dingen waar interesse voor is, luister samen naar muziek, houdt elkaar gewoon vast en laat de persoon huilen wanneer die er behoefte aan heeft. Laat weten dat je er bent, wanneer je nodig bent. Dring deze mensen niets op, zoals verplicht op bezoek gaan of verplicht gaan wandelen, verplichtingen maakt alleen nog maar depressiever. Voorstellen om iets te ondernemen, is wel een goede optie. De persoon kan zelf aangeven wat hij/zij zou willen doen. Wacht dan ook niet te lang om deze actie te ondernemen, want de volgende dag kan de patiënt weer heel anders denken. 

 

 

 

 

 

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.