Een kort en verwarmend verhaal over een ontmoeting. Liefde in de vrieskou...lees en oordeel zelf.

..daar loopt ze dan.

Helemaal alleen. De deur uit, door de ijzige vrieskou. De wereld was gehuld in sneeuw en ijs. Als een witte waas, een witte donzige deken omarmde de kou het landschap.
Er rolt een eenzame traan over haar gezicht. De traan zoekt haar weg over de rode, pijnlijke wang van het meisje, langs haar neus en laat zich langs haar kin naar beneden vallen. De traan verkoos de vrijheid. Wanneer ze de grond raakt spat ze kapot in duizend kleine stukjes, allemaal, stuk voor stuk, doordrengt van verdriet en eenzaamheid.

Er komt een jongen van een jaar of 20 aanlopen.

Hij kijk strak naar de grond. Niets of niemand kan zijn aandacht trekken, zo lijkt het. In gedachte verzonken en met flinke passen loopt hij richting de garage. Er loopt een druppel bloed langs zijn lip en zijn oog is gezwollen. Gepijnigd, zeer gedaan. Heel erg veel zeer gedaan.
Hij ziet haar niet staan, loopt in volle vaart tegen haar op. Verward verontschuldigt hij zich. Hij had haar niet gezien, was in gedachte, sorry, het spijt me, ik.. Plotseling zweeg hij. Zijn adem stokte in zijn keel. Hij zag haar traan, haar kapotte traan in duizend stukken van oud zeer en eenzaamheid liggen, vlak voor zijn voeten. Zo dichtbij, zo vlak voor zijn voeten, daar in de sneeuw. Vol ongeloof kijkt hij naar de minuscule stukjes verdriet. Dan kijkt hij haar aan. Hij kijkt diep in haar ree-bruine ogen, en ziet daarin haar pijn. Hij vergeet op slag waar hij zelf mee zat en pakte haar hand. IJskoud voelde deze.

Het meisje had al die tijd onbeweeglijk gestaan.

Haar blik op oneindig, starend. Zwijgend keek ze naar haar hand, die nu in de zijne rustte. Hoe dubbel voelde ze zich, hoe ongemakkelijk.. Nog nooit voelde ze zich zo eenzaam, maar nog nooit zo geliefd. De warmte van zijn aanraking schoot door haar hele verkleumde lichaam en verwarmde haar hartje. Het liefst had ze zich aan hem vastgeklampt, om hem daarna nooit meer los te hoeven laten. Maar ze wist dat dat niet kon. Nooit. Alles wat goed is, verlaat haar immers. Niets blijft. Alles, alles wat goed is..goed lijkt, verlaat haar. Laat haar alleen. Zo is het , zo was het. Zo zal het altijd zijn.

Soms moet je jezelf dingen ontzeggen, om jezelf later veel pijn te besparen. Haar ogen vulden zich weer met tranen. Zoute tranen. Bittere, koude en eenzame tranen. Met haar waterige ogen keek ze hem aan. Hun blikken kruisten elkaar. Hij kuste haar tranen uit haar ogen, terwijl de druppel bloed van zijn lip ook zijn vrijheid gekozen had en traag naar de grond viel. Daar ontmoetten de twee eenzamen elkaar. Daar kwamen deze twee eenzame levens elkaar tegen. De druppels versmelten, daar in de sneeuw. Ze vormden kleine hartjes, stuk voor stuk. Vanaf daar waren twee eenzamen, twee geliefden geworden.