In het kort de geschiedenis van het mobieltje. Waarom ik (nog) geen mobieltje heb en het einde van een mobielloos tijdperk.

IEDEREEN HEEFT EEN MOBIELTJE, ALLEEN IK (NOG) NIET.

Wanneer je in deze tijd geen mobieltje hebt, ben je een uitzondering. “Hoe kan dat nou dat je geen mobiel hebt? Je bent niet dag en nacht bereikbaar! Je kunt er mee sms’en, mailen, foto’s maken van een onverwacht bijzonder moment, parkeergeld betalen en, o ja, je kunt er ook mee bellen”! Ik heb dus (nog) geen mobieltje. Mijn man wel.

EEN STUKJE GESCHIEDENIS

Ik heb nog meegemaakt dat bijna niemand zelf telefoon had. Meestal moest je naar een telefooncel. Een enkele buurtbewoner had een telefoon waar je in geval van nood gebruik van mocht maken of waar je het nummer van door mocht geven voor het geval jij bereikbaar moest zijn.

De eerste mobiele telefoons zaten in een auto. Ze hadden het formaat van gewone toestellen, grote lompe dingen en waren bijna onbetaalbaar.

Op een dag kregen we van KPN een kleiner, goedkoper en handzamer mobieltje aangeboden de Kermitt (kikker in het Engels). Wat een typische naam zul je denken, maar in het gebruik deed deze Kermitt de naam eer aan. Er stonden namelijk op bepaalde plaatsen palen met antennes. Om met je Kermitt te kunnen bellen moest je in de buurt van zo’n paal staan. Je moest dus als het ware van paal naar paal hoppen. Al gauw bleek bij KPN dat het gebruik van die zendpalen te kostbaar was en dat de opbrengst van de abonnees niet voldoende was.

Toen bood KPN ons gratis een ander mobieltje aan, model koelkast en de Kermitt was verleden tijd. Deze mobieltjes kregen een zendmast met groter bereik Dat mobieltje gebruikte mijn man totdat hij overging op een nieuwer en handzamer model. Ik mocht de “koelkast” hebben. In die tijd moest ik regelmatig vooral ’s avonds op pad, het was een veilig idee dat ik mobiel bereikbaar was.

In de daaropvolgende drie jaar gebruikte ik niet één keer dat mobieltje. Toen ik daarna minder vaak en niet zo ver meer van huis hoefde, gaf ik het door aan onze dochter. Sindsdien ben ik helemaal mobielloos.

WANNEER IK EEN MOBIEL NODIG HEB.

Altijd wanneer ik een telefoon nodig had, was er eentje in de buurt. Thuis had ik een vaste aansluiting en mijn man had zijn mobiel op zak. Verder had je nog de telefooncellen en kon ik geen telefoon vinden, dan was er wel iemand van wie ik het mobieltje mocht gebruiken.

Een tijdje geleden had ik een afspraak, maar ik stond thuis met een kapotte auto. Ik belde op dat ik met de bus zou komen. De aansluitingen van de bus liepen mis en ik was veel langer onderweg dan gepland. Omdat ik op een busstation in een kleine plaats een uur moest wachten, leek het me beter even te bellen, maar ja ik heb geen mobiel. Een telefooncel? “Nee, die zijn er hier niet meer”. Even bellen in dat café? “Sorry, daar beginnen we niet aan”! Gelukkig streek de beheerder van de plaatselijke fietsenstalling over zijn hart en mocht ik bellen.

Daarna is het me nog twee keer overkomen dat ik dringend moest bellen, maar dat er geen telefoon in de buurt was. Dat stemde we wel tot nadenken. Dus…. Toch maar doen?

HET EINDE VAN EEN MOBIELLOOS TIJDPERK.

Hebben jullie dat ook, dat je in de winkel staat en er is zoveel keus dat je daardoor niet meer weet wat je moet kiezen? Soms krijg ik er een punthoofd van! Want wat doe je dan: je gaat inhoud en prijzen vergelijken en ziet door de bomen het bos niet meer. Ik ben best handig met apparaten, dus het is geen “koud water vrees” dat ik niet aan een mobieltje wil. Er zitten te veel opties op en ik wil alleen maar in geval van nood kunnen bellen.

Nu is hij er dan de senioren mobiel. Hij heeft precies wat ik nodig heb, niet meer dan dat. Natuurlijk bestaat deze mobiel al wat langer, maar ja ik moest er nog even aan wennen dat ik ook bij de categorie senioren hoor. Hij is besteld, nog even en ook ik ben mobiel bereikbaar, dan is het ook voor mij het einde van een mobielloos tijdperk.

Wilma Stofmeel

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.