De koe die vergeten is dat ze een kalf is geweest

Het kalfje Berta DNA43

Dartelend, springend en bokkend rent het kalfje Berta DNA43 door de weide. Berta DNA43? Ja, inderdaad, de dochter van Berta DNA42, de top melkkoe van Piet Poepjes. Normaal doen koeien 60 liter per dag, deze bikkel laat gewoon 75 liter uit haar pronkte uiers stromen. Kleine Berta is dus van een goed geslacht. Al heeft ze een raar gevoel in haar buikje toch is het kalfke aan het rollebollen in het groene gras met de andere kalfjes. Het is wel een drukke dag geweest voor kleine Berta, er gebeurt van alles waar ze nog steeds niet veel van begrijpt.

Identificatieplicht: Gij zult gele oorbellen dragen!

Ook weet ze niet goed of ze wel helemaal blij is, want ze heeft zojuist een paar oorbellen gekregen. Boer Piet Poepjes was met een eng apparaat aan komen lopen; had haar even lief geaaid, en toen schoot er iets uit dat apparaat. Een steek in haar oortjes die van staart tot oor ging. Heel hard had Berta boe geroepen want dat deed echt harstikke pijn. Altijd was ze dol op Piet geweest, maar nu heeft dit kalfje hier haar ernstige twijfels over.

Haar oortjes gloeiden helemaal en haar zwartwitte vacht was helemaal bezweet. Piet had haar in een andere weide gezet, bij allemaal leeftijdsgenootjes.

Hele koeiegezinnen worden uit elkaar gerukt

Waar is mama gebleven? Mama, mama, mama... De kleine kalfjes waren helemaal alleen in de weide. In geen velden of wegen was er nog een mama-koe te ontdekken. Kleine Berta kon haar lieve moeder nergens meer vinden. De grote koeien waren allemaal weg. Alle kleintjes stonden verdrietig te sniffelen in de weide." Wat moeten ze nu zonder mama? Allemaal hadden ze pijn in hun oortjes, en allemaal wilden ze maar één ding: "troost van mama-koe"

In de verte zag Berta een grote auto aan komen rijden. Hij reed het erf op en de kalfjes zagen dat alle mama-koeien in die grote auto gezet werden. Boeee, boeee, boeeee huilden alle mama-koeien, "dag lieve kindjes." Het geloei ging door merg en been en het geblaat van de kalfjes was hardverscheurend. Hele koeiefamilies werden hier uit elkaar gerukt.

Deportatie

En dat zonder de tijd te krijgen om afscheid te nemen. Mama had altijd verteld, dat hun leven goed was, omdat ze melkkoeien zijn en geen vleeskoeien. Nu begrijpt het kalfje daar helemaal niets meer van. Mama, mama, mama

De auto reed weg en verdween aan de horizon. Het is heel erg nauw in de auto. De koeien proberen allemaal hun neuzen zo hoog mogelijk in de lucht te houden om adem te kunnen halen. Dat is heel erg moeilijk voor de mama-koeien, omdat ze allemaal heel erg veel verdriet hebben. Allemaal zijn ze van hun kleintjes weggerukt. Zonder afscheid! En dat voor melkkoeien!

Herrineringen van mama koe

Berta DNA42, de moeder van kleine Berta had tranen in haar ogen. Ze had het beeld van haar liefste kindje nog voor de ogen. Ze probeerde zich te herinneren hoe zijzelf was, toen ze nog een kleintje was. Ze wist het niet meer, haar geheugen was gewist. Wat ze nog wel wist, waren al die prikken, die ze kreeg. Prikken waar ze vet van werd, en prikken tegen ziekten, waar ze zich alleen belabberd van voelde.

Aangekomen op de plaats van bestemming

Plotseling een hoop kabaal. De auto hobbelt op en neer, een oorverdovend gepiep en de wagen staat stil. Talloze koeienogen kijken elkaar vragend aan.

De auto kwam aan bij het slachthuis, dacht Berta DNA42. Angstzweet brak haar uit en plots herinnerde ze zich zo'n pijnscheut. Die pijn in de oren, toen zij zelf nog een kalfje was. Ze had toen gloeiende oortjes en was huilend naar de weide teruggekeerd. Haar mama had haar toen getroost en moed ingesproken, dat die pijn wel over zou gaan.

De deur ging open en ze zag een sappige weide vol klaver en een hele mooie boerderij.

Jobhoppen en gezinshereniging

Veertig vragende koeienogen kijken de enige echte boer Piet Poepjes aan.... Wat gaat er nu gebeuren?

"Zo, Berta DNA42 en medekoeien, dit is ons nieuwe huis; mooi he!", zegt Boer Piet Poepjes. "Ik ga nu de kleintjes halen, genieten jullie maar van dit fijne gras." " We gaan hier energie produceren van mest."