Een verhaal over een Meisje zonder toekomst! Geef je reactie zodat ik hierin verbeterpunten kan vinden! alvast bedankt

Aaarrgh, weg jij , ik word gek van je . Weer word er geschreeuwd bij mij thuis, zoals eigenlijk elke dag gebeurd. Stop jij, je bent mijn vader niet, laat me los. Weer word ik aangeraakt bij mij thuis , zoals eigenlijk elke dag gebeurd. Naar boven jij, en blijf daar! Ik ben er helemaal klaar mee. Weer moet ik naar mij kamer bij mij thuis , zoals eigenlijk elke dag gebeurd.

Mijn leven is verpest, heel makkelijk gezegd in 4 simpele woorden. Mijn leven is complexer dan deze 4 woorden maar uit te leggen is het niet. Als ik het probeer is het altijd hetzelfde antwoord: Het zijn mijn ouders, nee trouwens nee, het is dat stiefgedoe. Hij verpest mijn leven, het doet me pijn om mijn moeder zo te zien. Ze zit in een hoekje van de kamer, te huilen, de make-up loopt van haar wangen, druipend.

Zelf al lang niet meer gechoqueerd van wat er gebeurd sta ik simpelweg als een dood iemand op de aarde. Voor niemand bang, alleen voor dat stiefgedoe, maar bang om mensen kwijt te raken. Bang om de wereld te zien instorten, de wereld van mijn moeder. Zie al langzaam brokken naar beneden kletsen,langzaam afbrokkelend , net langs mij omdat ik leef op 60 vierkante meter.

Verder kom ik niet, die man laat me niet gaan. Ik voel me als een gevangen vis in het water, weet dat ik word opgegeten binnen de korste keren. Hoe zal een vis zich voelen , denk ik na over wegen waar ik niet vaak kom. Hij zal bang zijn zeg ik in mijn fantasie, heel bang, opgesloten, alsof je gevangen bent in een kooi, net als ik! Ondertussen alleen op mijn kamer, kijkend na buiten waar regendruppels als koud aanvoelende spetters op mijn raam neerploffen. Urenlang nog turend uit het raam, zie mensen met brede glimlachen lopen na het cafe om de hoek. Daar ben ik nog nooit geweest, of wel, ja een keer, ik werd opgesloten in de kelder door dat stiefgedoe.

Ik heb geen leven, volgens mij weet niemand meer dat ik leef. Ik zit niet op school, me moeder zegt dat ik blij mag zijn dat ik kan lezen, dan heb ik ten minste nog iets te doen. Ik ben boos en wil mijn eigen leven, niet leven in iemand anders zijn wereldje!

Mijn ouders zijn niet gescheiden, mijn moeder is weduwe. 8 jaar geleden , ik weet het niet meer zo goed maar mijn moeder verteld het keer op keer om haar verdriet zo te beschrijven. Ik heb een heel slecht geheugen, zal komen omdat ik me nooit heb ontwikkeld op die Kutschool. Ik heb geen persoonlijke eigendommen, helemaal niks, als een vriend van mijn stiefgedoe komt slapen moet ik beneden op het hondenkussen slapen. Samen met mijn hondje nina, pas 5 maanden oud maar betekent al alles voor me. Ik mis mijn echte papa, heel erg, denk na hoe het vroeger was en hoe het nu zou zijn als die er was geweest. Papa had iets teveel gedronken en werd aangereden door de plaatselijke groenteboer. Waar ik woon weet ik wel, maar hoe het er voortaan aan toe gaat is voor mij een onbekend raadsel. Wel weet ik dat het niet veel goeds is.

In de hiërarchie sta ik waarschijnlijk te boek als een hond, niemand die mij ziet staan. Alleen voor mijn moeder ziet me wel maar die is bang geworden van haar nieuwe man. Was ze maar nooit getrouwd, eeuwig zonde, maar ze kan niks doen, ze houd wel van mij. Soms droom ik dat ik samen met mijn mama over een groen grasveldje ren met miljoenen bloemen in volle bloei, samen gelukkig En s’avonds liggend op het gras, kijkend naar de sterren, die oneindig doorlopen . Dat pad zou ik ook willen bewandelen, eindelijk, oneindig doorlopen en niet stoppen. Nieuwe paden ontdekken maar wel de goede wegen, altijd wikken en wegen voor ik die beslissing neem.

Kijk goed uit, dat is het advies die mijn mama altijd gaf. Misschien verstandig om dat te volgen, misschien ook niet. Ik wil eindelijk risico’s nemen, ben niet meer bang om verkeerd te stappen, heb genoeg meegemaakt. Hoe weet ik niet, de stappen die ik wil zetten kan ik niet nemen, deze man is een gruwel en dat weet die, maar hij vind het leuk, leuk om mij en mijn moeder pijn te doen. Anderhalf jaar geleden liepen we voor de eerste keer de stappen naar de hel, ik met mijn moeder. Na een aantal fikse ruzies tussen mijn moeder en de duivel greep ik in. Ik was nog niet bang voor hem, totaal niet, dacht dat die aardig was. Hij sloeg mijn moeder en mijn moeder stortte in. Ze was al breekbaar, maar werd nu gebroken door deze man. Ze viel in elkaar als een stoel die van ellende uit elkaar viel. De ruzies werden steeds erger. Ik greep in, haalde ze huilend uit elkaar en vertelde de duivel dat die moest ophouden.

Het deed me pijn, want de eerste 2 jaar ging het heel goed, ik begon zelfs een beetje van hem te houden, volgens mij deed die dat express, om mij en mijn moeder te laten voelen dat die wel om ons gaf.
Een half jaar voor deze ruzie begon de ellende. Er kwam steeds meer ruzie en hij werd steeds vaker boos op ons. Misschien kun je het boos noemen, misschien had die toen gelijk.Ik was koppig en dacht dat ik de wereld aan kon. Na deze ruzie was het afgelopen, ik vertelde mijn moeder dat het niet zo verder kon. Haar beurt, ze begon te praten, ze vertelde dat ze niet weg kon omdat die man haar constant bedreigde. Ik schrok vreselijk, dat wist ik niet, dat zou ik eigenlijk niet eens willen weten.

Een nieuw half jaar kwam eraan, een nieuw half jaar ellende stond voor de deur. Vooraf afgesproken met mijn moeder kwam niet uit. Ze zei dat als het zo doorging dat ze weg bij hem zou gaan en mij mee zou nemen. Nou, belofte maakt schuld, ik was ook boos op mijn moeder. De ruzies tussen hun waren heftig, te heftig voor een relatie. Ik mocht nooit meer naar buiten toe, kreeg altijd straf. Hij zocht express de confrontatie op en zocht in elk hoekje en gaatje een oplossing om mij te straffen. Ik zag mijn moeder stapsgewijs achteruitgaan. Van die vrolijke vrouw die met 2 benen in het leven stond was nu nog maar 1 teen over. Ze wankelde, ik zag het gebeuren.

Er moest een einde aan komen!
Maar hoe?

Elke avond op mijn kamer had ik zeeën van tijd. Ik dacht na over de perfecte oplossing. Ik zocht voor mezelf na de gouden tip om mezelf te bevrijden. Zou die komen dan zou ik mezelf knuffelen en kussen , de spiegel riep na me. Mijn kamer is net een opberghok. Veel geld hadden we niet en ik sliep op de zolderkamer. Via een houten trap uit de jaren 50 zoiets klom ik minstens 2 keer per dag op en neer. Eenmaal de helse klus om de trap op te klimmen overwonnen kom je mijn kamer tegen. De lamp moet worden aangemaakt via touwtjes, dia via het dak na mijn bed toe kruipen. Altijd loop ik deze 2 meter naar het bed, met open ogen, zoekend naar het touwtje die mij eindelijk een veilig gevoel geeft want op mijn kamer ben ik veilig.

Een dag na de helse ruzie word ik wakker. Blijkbaar was ik in slaap gevallen op de grond, waar ik die avond monopoly speelde in mijn eentje. Een leuke bezigheid, net zoals ik vroeger monopoly speelde met mijn moeder, je wint altijd. Ik blijf even 10 minuten liggen, veeg de tomatensoep uit mijn ogen en trek mijn lekkere pyjama aan. Ik neem de houten trap na beneden en beland in de badkamer. Ik was mezelf in de douche met de door mij gegeven bijnaam minidouche en poets mijn tanden 2 minuten lang, altijd!

Dan loop ik na beneden toe waar de duivel aan tafel zit. Dit keer reageert die normaal. We zitten aan tafel maar we zeggen niks tegen elkaar. Opeens begint die te praten, hij zegt dat het niet zijn bedoeling was van gisteravond. Ik reageerde nogal nonchalant en vertelde hem dat dat altijd zo was. Hij werd boos en begon te schreeuwen. Alle scheldwoorden die ik kende plus een aantal die ik niet kende gooide hij naar me toe. Ik voelde me als een vlieg die niet kan ontkomen aan de vliegenmepper, zo bang. Ik rende na de bank toe waar ik achter ging schuilen. Ik hoorde grote voetstappen in mijn richting komen. De tijd ging onmetelijk langzaam, deze 20 seconden leken een eeuwigheid. Ik praatte tegen mezelf een zei dat alles goed kwam.

Snikkend en schuilend.

De voetstappen kwamen dichterbij. Ik voelde dat het niet lang meer zou duren voordat de hel zijn poorten opnieuw opende. ‘Ja’ riep die, ‘Jij daar! Hierkomen vieze slet’ . Ik dacht eraan om mama te roepen maar die was werken. Trillend liep ik na hem toe, bibberend als bij -40. Ik stond voor hem en kreeg een klap midden in mijn gezicht. Dat is het laatste wat ik me kan herinneren van deze nachtmerrie .

‘ Vivian wakker worden, wakker worden’ .
Ik word wakker met een troebele blik en zie mijn moeder wazig naast mij staan. Via haar tranen in haar ogen kijk in na mezelf een zie een grote snee in mijn hoofd zitten. Overal om mij heen hoor ik gepiep en besef dat ik in het ziekenhuis ben beland. Vreselijk zullen de meeste denken, maar nee, ik was onmetelijk blij. Dat stiefgedoe was er niet bij en we waren alleen. Zonder mijn moeder te vragen wat er was gebeurd vertelde ik mijn moeder dat ze de politie moest bellen, dit was onze kans. Resoluut antwoordde ze nee en vertelde nogmaals dat ze werd bedreigd en niet weg kon gaan. Ik zag hoe ze zich voelde.

Ze was een vrouw, alleen op een bootje op een groot verlaten meer.
Ze had paddels bij en kon varen na de kant, niks aan de hand.
Eenmaal aan de kant zou ze worden gepakt , het gevoel dat er overal bewaking is!
Ze kon er niet uit, ze was opgesloten in de geaccepteerde wereld van haar ‘man’ en ik moest wel!