Huisje , boompje, beestje. Dat kan op verschillende manieren.

 

Huisje, boompje, beestje?

De betekenis van de uitdrukking : 'huisje, boompje, beestje”, heeft betrekking op het gewone burgerleven: een huis met een tuin en eventueel een huisdier (en kinderen).

Ik herinner mij nog heel levendig een discussie, die ik met mijn ouders had toen ik een jaar of zestien was. Ik voelde mij als meisje geregeld achtergesteld in, wat ik wel en niet mocht. Daarom hield ik in mijn hoofd altijd netjes bij, wat mijn twee jaar oudere broer, wanneer kon doen.

En geloof me ik heb het geheugen van een olifant! Regels voor de dochter zaten echter iets anders in elkaar: 'Je wilt uit?' 'Dat kan. Ik kom je halen. Al je andere vriendinnen mogen op de fiets naar huis, jij wil met hun meefietsen en ze zetten jou voor de deur af? Moeten hun ouders helemaal zelf weten, maar jij fietst dus niet mee! Om 12 uur sta ik voor de deur en als je niet buiten bent, kom ik naar binnen,' zei mijn vader dan.

Hoogst beledigd, door dit onrecht, noemde ik mijn ouders dan: “burgertrutten”. Jullie met je huisje, boompje, beestje... Ook dat werd mijn leven, mag ik na 32 jaar constateren..

Maar de interesse in het niet “huisje,boompje,beestje” is altijd gebleven.

Andere woonvormen zijn mij altijd blijven boeien. Dit artikel gaat dan ook over een aantal extreme woonvormen.

 

Doorzon pilaar woning

Het is al even geleden, en zoals wij weten keren goede gewoonten vaak terug.

Als ultieme woonplek, in de hoogte, is er een authentiek alternatief voor een pent-house.

U kunt namelijk ook een pilaar betrekken.

Het is wat krap en er is weinig luxe, maar dan heb je wel wat, nl. een schitterend uitzicht. U kunt er overigens ook heerlijk mediteren!

Zo betrok in lang vervlogen tijden ene Simeon de Pilaarheilige, een pilaar. Het beviel hem goed, op de pilaar. Simeon kwam maar liefst 36 jaar niet omlaag en overleed er. Nog velen eeuwen heeft dit anderen in het byzantijnse rijk geïnspireerd.

 

 

Het kan ook duisterder. Wonen in een ondergrondse stad.

In de Outback in Australië, ligt het stadje Coober Pedy. Deze stad van 3500 inwoners staat bekend als 'de opaalhoofdstad van de wereld”.
Cooper Pedy is afgeleid van Kupa Piti, een naam van de Aboriginal voor “witte man in gat”.

In dit gebied heersen extreme weersomstandigheden, waardoor de meeste mensen ondergronds wonen en werken.

Ondergronds bevinden zich onder meer hotels en kerken en nog een oude mijn.

Het toerisme in de stad richt zich dan ook grotendeels op ondergrondse bezigheden. .

 

 

 

Of lekker modern. Wonen in een nucleaire raket-silo

Kleine jongetjes spelen altijd raketje en willen daarom graag astronaut worden. Een kinderdroom die plots werkelijkheid lijkt te worden. Althans,bijna dan. In de VS is het namelijk mogelijk om een fijne raket-silo te betrekken.

Je overhandigt de overheid een pak geld en mag vervolgens de raketsilo ombouwen tot woonhuis. Voor de echte thrill-seekers hebben ze nucleaire raket-basissen te koop. Stralingsvrij, natuurlijk.. Je moet absoluut niet bang zijn om een mega-project te gaan aanpakken, want het kost tijd, veel tijd om van een raketsilo een leefbare woonruimte te maken.

Het biedt wel voordelen, zo kun je nog eens lekker op je dak gaan staan, zonder dat je het risico loopt te vallen. Omdat het natuurlijk een voormalige militaire basis betreft, oogt het boompjes-gevoel, oftewel de tuin enigszins troosteloos. Een unieke woning heb je dan weer wel, al is deze ondergronds. Je moet daarnaast ook van kunstlicht houden, want daglicht komt er niet binnen.

Huisje, boompje, anti-beestje.

In zuidoost Papoea hanteert men dit begrip anders: “De Korowai stam bouwt hun huis op grote hoogte in een boom, om de beestjes (muggen) op een afstand te houden.”
Voor de Korowai is de sagopalm van levensbelang. Ze gebruiken deze palmboom voor de bouw van hun huizen en dient tevens als voedsel. De vezelige stam kan geraspt en gefilterd worden,waarna er sago van gemaakt wordt. Een gezin gebruikt één boom per week. Als de bomen in de omgeving op zijn, verhuist de stam weer.

De huizen worden gebouwd op een hoogte variërend van 12 tot 50 meter.
De schors van sagopalm gebruiken ze voor de plankenvloer en de muren. Van bladeren wordt een dak gemaakt. Het geraamte is van takken, welke door rieten bindingen samengehouden worden.
Een droge ingekeepte boomstam dient als ladder.
Als je er eens een kijkje wilt nemen, kun je het beste een stam opzoeken die dicht bij de stad woont, daar die wel toeristen ontvangen.

Wil je het meer authentiek dan kun je het achterland intrekken.
De Korowai aldaar, zullen je wel verwelkomen met een pijlenregen. 

Enne o ja, er gaan geluiden dat deze stam nog steeds kannibalisme bedrijft.
Maar ook dat went, want hier op TV eten ze elkaar immers ook al op......

Als je dan toch het binnenland in wilt, adviseer ik toch een goede gids, die zijn talen een beetje spreekt, in te huren.

Anders lig je zomaar in de Korowai-AH to go.

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.