Daar hoog gevoeligheid vanaf de geboorte aanwezig is, en velen volwassenen niet bewust zijn van hun eigen hoog gevoeligheid, en daatdoor vaak jarenlang blijven hangen in een of andere psychologische diagnose, is het niet vreemd dat het bij kinderen niet wordt opgemerkt dat ze hoog gevoelig zijn.
Kinderen zijn voor mij de mooiste spiegels die er bestaan in ons leven. Ze weerspiegelen op een zuivere manier de blokkades die er bij onszelf aanwezig zijn. Ze laten ons zien waar we vast zijn komen te zitten in geloof en waarde oordelen. Velen van ons kennen het voornemen wel: “als ik kinderen krijg wil ik het heel anders doen dan mijn ouders.” Om er dan in de jaren achter te komen dat men op dezelfde manier met de kinderen omgaat zoals je ouders met jou deden.'

Kenmerken bij kinderen met HSP
*Als baby huilen ze veel, hebben snel last van luier irritaties en buikkrampen.
*Ze schrikken heel snel.
*Slapen moeilijk in na een opwindende dag.
*Kan niet tegen zand of natten kleding.
*Heeft last van kriebelende kleding.
*Is zeer gevoelig voor pijn.
*Heeft detail voor veranderingen.
*Ruikt ieder vreemde geur.
*Stelt veel vragen en gaat daar ook dieper op door.
*Kan slecht tegen een luidruchtige en drukke omgeving.
*Houd meer van rustige spelletjes.
*Kijkt eerst of het ‘veilig’ is voordat het mee gaat spelen.
*Stelt diepzinnige vragen.
*Gebruikt moeilijke woorden voor haar / zijn leeftijd.
*Reageert vaak met sterke emoties, en is daarbij erg druk.
*Wilt geen kus of knuffel van bepaalde mensen.
*Beleeft de dingen heel intensief.
*Speelt het liefst alleen, en trekt zich dan terug in zijn eigen wereldje
*Kunnen zich moeilijk concentreren als er teveel prikkels zijn.
Ik heb zelf drie kinderen. En hoewel ik mezelf had voorgenomen het anders te doen dan mijn ouders, werd ik pas na de geboorte van de laatste bewust, dat ik het helemaal niet anders deed. Die bewustwording kwam vooral doordat ik in die periode ook volop bezig was met het verwerken van mijn eigen kindertijd, en daarin ook opnieuw ervaarde welke behoeften ik had als kind. Hoe er op mij gereageerd werd, en hoeveel pijn me dat deed als kind.
Toch bleek ik al onbewust veranderingen naar mijn kinderen toe te hebben ingevoerd. De jongste huilden veel, en had veel last van buikkrampen. Ik ben gewoon overgestapt zonder overleg op soja voeding. Ook liet ik hem nooit doorhuilen. Ik pakte hem uit bed, en legde hem dan bij mij in bed. Of ik ging met hem op een matras liggen op zijn kamertje. Ook liet ik altijd een lampje branden in zijn kamer.
Hij was een jaar of twee, toen hij me vertelde dat hij niet kon slapen omdat er kinderen op zijn bed aan het spelen waren. Ook had hij het vaak over een mijnheer die uit de grond kwam. Ik begreep er niets van, maar deed het gelukkig niet af als fantasie of onzin. Ik vertelde hem dat hij de kinderen maar moest vragen weg te gaan, en ze te vertellen dat ze terug mochten komen als hij uitgeslapen was. Natuurlijk waren er altijd wel een paar die niet luisterden, dus ik gaf aan dat hij de baas was en ze gewoon moesten vertrekken als hij dat wilden. De stoute man die uit de grond kwam hebben we samen gewoon uit het raam gegooid. Hij wilden ook nooit spelen op zijn eigen kamer, en ook hiervan begreep ik de reden niet. Tot het moment dat iemand mijn hulp had ingeroepen en ik daarin bewust werd hoe de energie van een gewone tekening voor invloed kan hebben in een ruimte. ( zie mijn artikel zwarte magie).
Mijn zoon had een grote kledingkast met spiegel op zijn kamer staan. Als we gaan slapen verlaat het bewustzijn het fysieke lichaam om terug te keren naar de ‘bron’. Een spiegel zorgt er echter voor dat het bewustzijn terug in het lichaam wordt getrokken. Men kan dan ineens wakker schrikken met het gevoel van te vallen. Vaak gepaard met hartkloppingen en angst. Ook zorgt het ervoor dat je oververmoeid wakker word. Op een dag heb ik de spiegel in zijn kamer dus afgeplakt, en toen hij zijn kamer binnen kwam was zijn eerste reactie, he mijn kamertje voelt nu heel anders aan.
Doordat ik me steeds meer op de sjamanistische manier van genezen ben gaan concentreren, leerde ik mijn kinderen ook om een krachtdier te kiezen die hun zou beschermen als ze gingen slapen. Mijn zoon koos een leeuwtje, en mijn dochter een vosje.
De nachten werden stukken rustiger, en ‘s – morgens waren er vele verhalen over wat ze met hun krachtdier hadden beleefd.
School was vooral voor de jongste erg moeilijk. Pas in het laatste jaar van de basisschool leerde hij omgaan met de vele prikkels. In de jaren daarvoor reageerde hij door de vele prikkels agressief naar iedereen om zich heen. Vaak waren de kinderen ook ziek thuis.
In het laatste jaar echter had hij een leerkracht die hem even apart zetten als hij overprikkeld was. Hij moest dan even nadenken waarom hij zo boos was geworden.
Het was samen met de kinderen leren hoe we het beste om konden gaan met de hoog gevoeligheid. Als ze overprikkeld waren bleven ze gewoon een paar dagen thuis, zodat ze leerden dat ze zich niet ziek hoefden te maken om zo weer tot rust te kunnen komen.
Door het aanvoelen van elkaar verliep de pubertijd dan ook heel rustig. Een kind dat hooggevoelig is heeft niet voldoende aan een antwoord als; ‘nee dat mag niet” of ‘ik wil dat niet’. Ook een antwoord van “dat is slecht of gevaarlijk” wordt niet begrepen. Je zult een kind ook goed uit moeten leggen het waarom van dingen.
Is jou 'Nee' gebaseerd op een van je eigen angsten, een van je eigen oude geloofovertuigingen of waardebepalingen, dan kan je er zeker van zijn dat het kind de verborgen boodschap zeer duidelijk ontvangt, en daarop dan reageert. Ga niet vrolijk doen, als jij je verdrietig voelt. Zeg geen ja, als je nee bedoelt. Kinderen die hooggevoelig zijn, worden vaak ook aangeduid als kristal kinderen, of nieuwe- tijd kinderen. Hierin slaan de ouders ook weer vaak door, door ze reiki cursussen te laten volgen of hun gave te laten gebruiken om anderen te laten zien hoe speciaal hun kind wel niet is. Andere kinderen hebben nog meer pech, en komen op jonge leeftijd de psychiatrie al binnen en worden volgegooid met medicatie. Met het bekend worden van de nieuwe tijd kinderen is ook het aantal kinderen die de diagnose ADHD, een vorm van autisme en dyslexie kregen wereldwijd explosief gestegen. Ook blijkt dat er een explosieve groei is onder kinderen die astma en allergieën hebben.

We leven in een maatschappij waarin een kind op 4 jaar al klaargestoomd moet gaan worden voor de maatschappij. Is dit voor een gewoon kind al moeilijk, voor een hoog gevoelig kind is het onmogelijk om aan al de eisen van de volwassenen te voldoen. Zolang we dit niet gaan veranderen, zal de problematiek met de jeugd alleen maar gaan toenemen. Een harde aanpak heeft hierop alleen een averechts resultaat. Vriendelijkheid, samenwerking en een goede open en eerlijke communicatie zal er voor zorg gaan dragen dat e werkelijk een verandering opkan treden. Uiteindelijk is ieder kind speciaal en uniek, of het hoog gevoelig is of niet. Laten we beginnen om onzae kinderen weer echt kind te laten zijn.
http://www.xead.nl/hooggevoeligheid-een-gave-of-een-vloek
http://www.xead.nl/de-kracht-van-hooggevoeligheid
Copyright Nederland2012@ Gerda Verstraeten
Laat een reactie achter
Chayenna schreef op 06 Jan 2012 om 19:20
Dank je chris. Als ouders op een manier zoals jij beschrijft met hun kinderen om zouden gaan, zouden de kinderen niet overactief reageren, dus je geeft hier wel een heel mooi signaal af. Echter hebben we een maatschappij waar we geen tijd meer hebben om werkelijk in de wereld van een kind mee te gaan. En dan is ritalin of een andere medicatie toch de oplossing van het probleem. Alleen jammer dat het probleem niet wordt opgelost maar uitgesteld totdat het kind in de pubertijd komt of als volwassenen alsnog ermee geconfronteerd wordt.
Chayenna schreef op 07 Jan 2012 om 10:56
Ja Paco wat we ook willen doen om dingen bij het oude te laten, omdat dat bekend is en het nieuwe onze angsten geeft omdat we niet weten wat het zal brengen
Ansie schreef op 03 Mar 2012 om 15:15
duim en fan erbij
Hier ook een hooggevoelig (en lief, zalig, verstandig, fantastisch) kindje van vijf in huis.
Lid sinds 8 maanden
2462 reacties geplaatst
1442 artikelen beoordeeld
171 artikelen geschreven

Gerelateerde artikelen
Chayenna beveelt aan
- Spiegelland, Illussies en herkenning
- Drakenenergie en hun totems
- Omgaan met onmacht
- Ik heb ‘het debat’ gevolgd gisteravond.
- Waar nieuwe wetenschap oude filosofie ontmoet (1)
- Ik stond laatst voor een poppenkast
- Het dagboek van mijn associatie.









chrisrik schreef op 06 Jan 2012 om 18:15
Ik kwam op xead en als eerste zag ik jouw artikel! Héééél goed geschreven! Ik ben volledig akkoord met wat je schrijft. Toen mijn tweede zoon nog klein was, was hij al heel gevoelig voor allerhande prikkels van buitenaf en hij had een héél grote 'fantasie'.
Ik ging heel dikwijls met hem mee in zijn wereldje en gaf aandacht aan diegenen die bij hem in de kamer waren of praatte tegen hem over wat hij zag en voelde! Hij was ook sterk begaafd en behaalde later goede resultaten aan de univ.
Hij is nu volwassen en papa van 2 lieve dochters.
De oudste (bijna 4 jaar) is net zoals haar papa. We waren vandaag bij hen en Elise toonde me haar 'ingebeelde' hondje - we speelden met haar ziekenhuis en 'ingebeelde' patiënten! (ze was enkele maanden geleden in het ziekenhuis geweest)
Zij is ook erg gevoelig en een tekening op haar kamer moest weg omdat daar een 'stoute meneer' op stond, zei ze!
Ze slaapt nu héél wat beter en is rustiger!
Wat die spiegel betreft ... dat wist ik niet!
En waar ik ZEKER akkoord mee ben .... een kind MAG zien dat papa of mama verdrietig is! That's live ... en niet lachen als je het niet meent!
En ja ADHD en relatine en al die toestanden ... PRAAT met de kinderen en LEEF mee met hen, zeg ik dan!?
Oke, gemakkelijk praten als je geen overactief kind hebt hé!
Wie ben ik om ....
Een Belgische duim voor je artikel!