Ik ben er helemaal klaar voor om lekker te gaan relaxen. Iedereen is weg, de honden liggen lekker te slapen met een volle buik ... helemaal goed!

Ja, ga maar even zitten ...

Dit is echt mijn avond, iedereen is weg.
Ik heb mij goed voorbereid op een super luxe avondje. Terwijl ik het bad laat vollopen kies ik wat parels uit die ik er in laat plonzen. Meteen ontstaat er een sterk geurend, zeer uitnodigend dampend watertje waar ik mij enkele minuten later voorzichtig in laat glijden. Ik leg mijn hoofd ontspannen in het kussen en ik hoor het sop knisperend kennismaken met mijn huid. Dit is hemels.

Het is stil.
Het is vaak stil in deze villawijk, er is geen doorgaand verkeer. Alleen een handjevol buurtbewoners en hun visite rijden dit pad op. Opeens ben ik mij ervan bewust dat ik de hele week al geen auto’s voorbij heb zien of horen komen. Vorige week woensdag zei ik de overbuurman nog gedag, daarna heb ik hem niet meer gezien. Zou hij op vakantie zijn? Nee, ik verzorg dan altijd zijn post en zijn planten en de tuinman van het uitzendbureau komt dan elke dag om de tuin bij te houden. Elke dag hè! Absurd! Er mag geen grassprietje de verkeerde kant opgroeien!

Kleo en Bruno slaan opeens aan en ik ga rechtop zitten.
Mijn Dobermann Pinchers zitten in hun kooi in de bijkeuken; ze hebben uitzicht op de voordeur en het parkeerterrein. Mijn hart klopt sneller dan ik wil. Wat haal ik in mijn hoofd? Misschien loopt er wel een kat langs, dan slaan ze ook aan. Dat heb ik er nooit uit kunnen krijgen, voor de rest zijn ze superscherp afgetraind. Ook voeding kan een rol spelen in hun gedrag. Ze hebben vandaag twee keer Brinta van mij te eten gekregen, tja, dat eet ikzelf veel en dan is het gemakkelijk om meteen iets meer te maken. Het is mij opgevallen dat ze dan vaak iets agressiever zijn … maar toch houd ik een vreemd gevoel …

Ik laat het bad leeglopen en ik stap eruit.
Snel droog ik mijzelf af en ik doe mijn duster aan. Als ik langs de spiegel loop dan negeer ik mijn uitgelopen mascara en ik haal slechts een hand door mijn half natte haar. Ik lijk wel niet wijs, zo nerveus ben ik anders nooit. Als ik naar beneden loop voel ik om iedere hoek van de deur een bedreiging, terwijl de honden steeds onrustiger worden.
“Hé guys, wat is er”, fluister ik tegen hen. In een impuls maak ik de kooien open en meteen lopen ze naar de voordeur. Zenuwachtig bewegen ze heen en weer, wachtend tot ik de deur open. De sleutelbos valt op de grond en met bevende handen raap ik het weer op om de vergrendeling van de deur te halen. Meteen rennen ze naar buiten. Ik weet dat ze het terrein bewaken en niet over die grenzen heengaan.

Het alarm! Ik loop naar de muur en typ mijn code in.
De stenen openen zich en verschijnen vier plasma schermen. Ik check het systeem. Als ik de schakelaar omzet om de achterzijde van het huis te inspecteren gebeurt er niets. De stroom is eraf? De verlichting doet het nog wel! Mijn hart is nu echt vol aan het pompen. Ik pak de verrekijker uit de kast. De honden zijn aan het zoeken en ze lopen steeds meer richting het huis van de overbuurman.

 

Mijn kijker richt ik hoger.
De blauwe regen heeft het balkon van de buurman al bereikt en verschillende takken groeien onder de stoel door die daar al tien jaar staat. Nóóit zou die man dit zover laten komen! Elke week dweilt hij het vloertje van het balkon, om er vervolgens elke avond, laat, een glas wijn te drinken, genietend van zijn vlekkeloos, perfect onderhouden landgoed. De honden komen terug gerend en ik zie dat Bruno iets in zijn bek heeft. Als ze in de hal zijn sluit ik de deur meteen achter hen en ik vergrendel de boel. Ik draai mij om en Bruno toont mij zijn vondst. Ik blijf aan de vloer genageld staan.

Nog steeds in zijn bek, hangt een hand, met een stuk afgescheurd Kashmir kamerjas. De stijve, harde hand is grauw blauw. Heel even hoop ik dat het geen echte hand is maar dan herken ik de zegelring, die in het stinkende vlees van een vinger prijkt.

De buurman!
Ik voel een kots neiging opkomen en ik dwing mijn middenrif tevergeefs tot bedaren. Het zuur komt naar boven en mijn lichaam geeft zichzelf over aan een uitbarsting. Met één hand tegen de deur en de ander in mijn gezicht draai ik mij om…
Ik heb de honden! Zij beschermen mij!

 

Die nieuwe postbode van deze week!
Er schieten beelden door mijn hoofd. Het was niet de postbode die we altijd hebben; hij liep met zo'n stom verdacht koffertje... zou hij bekend zijn bij de politie?
Aah… de politie! Waarom heb ik de politie nog niet gebeld?! Ik ren hijgend naar de kamer en ik pak mijn mobiel. Geen bereik! Leve de dikke betonnen vloeren! Ik snel mij naar het raam aan de andere kant van de kamer en bel.
“Kom op, neem op, neem op”, smeek ik zacht … De honden slaan heftig aan en ik hoor gegrom en een piep
“Goedenavond, u …”, “kom snel! Annalaan 4, er is een indr…” een doffe klap en een helse pijn in mijn nek
… het wordt donker …

“Mevrouw, hallo, mevrouw…”, hoor ik in de verte roepen. “Blijf wakker hè, kijk mij eens aan”. De stem praat verder, niet alles dringt tot mij door. Ik zie politie lopen, het hele huis lijkt omsingeld, alles fel verlicht ...

 

 

“Mijn honden, waar zijn ze?”
Kan ik nog net zacht vragen, terwijl ik mijn nek bij elk woord hevige pijnen voel uitslaan. Ik word op een brancard gelegd en mijn ogen zoeken paniekerig …
“Het komt wel goed met uw honden, één loopt mank, hij wordt verzorgd, die andere lag verdoofd en komt net bij.”

“Mevrouw, weet u van wie die hand is?”
“Jawel, die is van de buurm… “
Ik krijg een zwaar bebloede hand getoond met resten van een roze handschoen eraan.
‘En weet u van wie die koffer is?’

… het wordt weer donker…

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.