De informatie omtrent hooggevoeligheid heeft al velen geholpen zichzelf te ontdoen van allerlei psychische labels. Het brengt begrip bij de persoon zelf die er mee te maken heeft. Door het begrip wordt men ook bewust wat voor maatregelen ze kunnen treffen om niet overprikkeld te raken. Onderstaand is het begin van mijn persoonlijk verhaal hoe ik bewust werd van mijn HSP

 

Een op de vijf mensen van de wereldbevolking is hooggevoelig. Ze zijn geboren met een speciale antennes om subtiele signalen en prikkels uit hun omgeving te registeren. Het is een gave waardoor zij meer en intenser kunnen waarnemen.

Ieder mens heeft in zijn leven wel te maken met periodes dat ze te maken hebben met verhoogde gevoeligheid in hun leven. Veel vrouwen ervaren het rondom de menstruatie periode, voor en na de geboorte van en baby en in de overgang. Mensen die overspannen zijn of bezig zijn om trauma’s te verwerken, merken ook vaak dat ze veel gevoeliger worden. Mensen die rouwen om een geliefde zijn vaak extreem gevoelig. Hooggevoeligen echter hebben deze kenmerken altijd.

Ik heb mijn hooggevoeligheid altijd ervaren als een vloek. Niet zo raar eigenlijk daar ik als kind nooit leerde om te gaan met de schaduwkanten die het met zich mee bracht, en waar de positieve kanten met harde hand de grond werd ingeboord.  Tel daarbij op de ervaringen die ik vanaf mijn 4de erbij kreeg als seksueel misbruik, emotionele verwaarlozing, fysieke en geestelijke misbruik, en verkrachting en de cirkel van wat ik als een vloek ervaarde is rond.

Voor mij als kind was het dan ook heel normaal om mezelf terug te gaan trekken in een andere wereld die ik kenden. Een wereld die velen omschrijven als de spirituele wereld. Een wereld waar al de prikkels die we in deze realiteit ervaren niet bestaan. Een wereld waarin we zouden terugkeren als we hier op aarde sterven.  Maar als kind kon ik niet spreken over die wereld. Ik kon niets vertellen over oma die was gestorven, maar die ik nog steeds zag. Want als antwoord kreeg ik dood is dood, en als iemand dood is kan je die niet meer zien.

De hooggevoeligheid bracht ook andere problemen met zich mee. Doordat ik onbewust dus afgestemd was op het ontvangen van subtiele signalen, reageerde mijn lichaam daarop met allergische reacties. Ik werd overgevoelig voor voedsel, huisdieren, bloemen, bomen, geuren, weersveranderingen, medicijnen, eigenlijk voor alles wat te maken had met de grofstoffelijke wereld. Dit zorgde ervoor dat ik me nog verder terug ging trekken in mijn eigen wereld, een wereld waarin lichamelijke ongemakken niet bestaan.

De pubertijd was geen gemakkelijke periode, door de vele prikkels die ik ontving van mijn klasgenootjes. In nam als een spons alle emoties en pijntjes van ze op.  Ook de signalen die men onbewust uitzend werden feilloos opgevangen, waardoor ik vaak verward raakte omdat de signalen die men uitzond niet overeenkwamen met de woorden die er bij volgden. Ik vond het helemaal niet leuk om bij familie op bezoek te gaan, want hoe vriendelijk ze ook deden, de verstopte emoties waren voor mij duidelijk aanwezig. Zelfs als er dagen daarvoor een ruzie had plaatsgevonden in huis, was dat het eerste signaal wat ik onbewust oppikten.  Was er iemand ziek, dan had ik een aantal uren later dezelfde symptomen.

Niet alleen reageerde ik op een fysieke manier op de prikkels, maar doordat ik ook nooit leerde op een positieve manier er mee om te gaan, was ik ook heel gemakkelijk beïnvloedbaar voor negativiteit, stress, lawaai, drukte.  Ik leerde niet hoe ik me daar voor af kon sluiten, en hoe ouder ik werd, was er ook steeds minder tijd om me terug te trekken om weer even op adem te komen. Negativiteit vulden dan ook heel mijn bestaan, en de enige manier om daar mee om te gaan was het handelen op dezelfde manier als de mensen in mijn omgeving.

Vanaf mijn 19de begon ik steeds dieper verstrikt te raken erin en begon hulp te zoeken in de psychiatrie.  De eerste diagnose die ik kreeg was PTTS.  Toen ik het echter aandurfde om te vertellen over de andere wereld die ik kende, werd er de diagnose wanen en hallucinaties aan toegevoegd.  In de jaren die volgende kwamen daarbij ook de diagnoses, postnatale depressie, borderline, schizofrenie en met als laatste diagnose Dis vroeger bekend als Mps.

Het is vooral de laatste diagnose die er voor zorg heeft gedraagt, dat ik bewust werd van mijn hooggevoeligheid en de positieve eigenschappen die daar mee verbonden zijn.  Ik leerde met vallen en opstaan omgaan met de vele prikkels om me heen. Ik leerde uit te spreken wat de subtiele signalen waren die mensen uitzonden, en dat werd me vaak niet in dank afgenomen. Dus begon ik als bescherming voor mezelf ook steeds meer afstand te nemen van deze mensen. Nu ik niet langer een psychisch geval was, maar blijkbaar dingen waarnam die anderen bewust en onbewust verborgen probeerden te houden, werd ik als ‘gevaarlijk’ beschouwd. En de enige manier om dat gevaar af te wenden is de ander zo hard mogelijk te raken op haar zwakke punten.

In deel 2 zal ik verder gaan met mijn ervaringen met hooggevoeligheid, hoe ik er mee om leerden gaan, en het als een geschenk kon gaan ervaren.

http://www.xead.nl/de-kracht-van-hooggevoeligheid
http://www.xead.nl/hsp-hoog-gevoeligheid-bij-kinderen-

copyright Nederland2012@Gerda Verstraeten

http://www.stemmenhoren.com

http://chayenna.jouwpagina.nl

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.