Je bent jong en homo of biseksueel of je kind is het, hoe ga je er mee om? hoe vertel je het?

"Wat is dat voor een foto?! Ben je lesbisch ofzo?". Hard, maar de waarheid. "Ja mam, dat ben ik..", hoe hard m'n moeder me ook begon uit te lachen en naar me zus haar kamer rende om het te vertellen, wist ik wat voor een shock het voor haar was. Elke ouder reageert weer anders, elke ouder pakt het anders aan, maar ook elk kind heeft zijn of haar eigen manier om het naar buiten te brengen.

Mijn verhaal.

Ik ben Eva, 17 jaar (bijna 18), ik handbal, ben bezig met een avondschool voor Havo sprint, ik dicht graag, teken graag, hou van uitgaan en ik ben lesbisch. Ik ben nu ongeveer 2,5 jaar "uit de kast". Soms denk ik nog terug aan die tijden op de basisschool en de eerste jaren op de middelbare school. Het is apart om eraan terug te denken, want in die tijden was ik een jongensgek. Was gek op jongens, had altijd wel een vriendje. Vroeg mezelf wel vaak af waarom ik zo makkelijk van de 1 naar de ander kon gaan zonder dat het me veel deed, terwijl ik wel dacht verliefd te zijn. Ik zeg je eerlijk, ik had nooit echt gedacht dat ik ooit op vrouwen zou kunnen vallen. Ik vond ze vaak wel aantrekkelijk, maar het idee van "meer" zag ik dan nooit zitten. Toen ik een keer in de auto zat met een paar meiden uit m'n team op weg naar een wedstrijd kwam homoseksualiteit ineens ter sprake. Iemand die bij ons in het team zat en was gestopt met handbal bleek dus lesbisch te zijn. Na een flinke discussie erover klapte ik ineens dicht. Ik was helemaal in mezelf gekeerd. Ik bedacht me of ik misschien ook lesbisch zou kunnen zijn of misschien wel biseksueel. s'Avonds toen ik in bed lag was ik nog niet klaar met het nadenken erover. De dag erna begon ik op internet sites te zoeken waarbij je in contact kon komen met lesbische en biseksuele meisjes. Toen leerde ik een meisje kennen. Ze heette Joyce, 18 jaar toen en woonde in Assen. Ik vond haar erg lief en aantrekkelijk. En op de één of andere manier wist ze een bepaald gevoel bij me los te maken. Na een lange tijd van praten via MSN en telefoon vonden we het tijd voor een "date". Ik zei m'n moeder dat ik naar een vriendin van me ging en vervolgens ging ik naar het station om de trein naar Assen te pakken. Ik weet nog precies het gevoel en de gedachte toen ik die trein uitstapte en haar daar zag. M'n hart ging tekeer en toen we elkaar recht in de ogen aankeken leek het alsof m'n hart van liefde begon te gloeien. Het was meteen raak! We liepen hand in hand door de stad, kletsten alsof we elkaar al jaren kenden en flirtte natuurlijk ook een beetje. Toen het tijd voor me was om weg te gaan bedacht ik me elke keer: Hoe ga ik doei zeggen? Moet ik haar een kus geven? Een knuffel? Ik had er niet eens over hoeven nadenken want het ging gewoon vanzelf. We zoenden en ze gaf me een gevoel dat ik nooit eerder gekend had. Op dat moment wist ik waarom ik zo makkelijk van de 1 naar de andere jongen kon gaan. Ook al dacht ik dat ik verliefd was, ik was het niet, ik vond ze enkel leuk. En Joyce, zij heeft bij mij alle puzzel stukjes in elkaar gezet. We bleven stiekem afspreken, maakte foto's en waren super gelukkig samen. M'n ouders hadden niks in de gaten tot de dag dat ik op m'n laptop zat en bezig was met foto's van haar en mij te bewerken. Meestal hoor ik m'n moeder wel de trap op lopen maar deze keer niet en ze kwam zo binnen. Ze vroeg me wat dingen en praatte maar door tot ze de kus foto van mij en Joyce op m'n beeldscherm zag. Ze schreeuwde het uit: " Wat is dat voor een foto?! Ben je lesbisch ofzo?". Ontkennen kon niet meer en zei: "Ja mam, dat ben ik..", hoe hard m'n moeder me ook begon uit te lachen en naar me zus haar kamer rende om het te vertellen, wist ik wat voor een shock het voor haar was. Ik dacht dat de dagen erna slopend zouden zijn. Dat was het niet, maar het was ook niet bepaald een feest. De dagen gingen voorbij alsof die ene dag nooit gebeurd was. Ik zette door met m'n "coming out" toen ik een nieuwe vriendin kreeg en vertelde het zo vrienden op school, mensen van mijn omgeving en mijn familie. Ik zette een blog op Hyves zodat iedereen in 1 keer kon lezen van hoe en wat. Ik heb de leukste reacties gekregen en ontzettend veel respect. En wonder boven wonder geen 1 negatieve opmerking ooit erover gehad.

Nu.

Mijn ouders hebben het nu wel leren te accepteren. M'n vader wel meer dan m'n moeder, maar problemen heb ik er niet mee. M'n moeder doet nog wel vaak moeilijk als ik bij mijn vriendin ben. Ze vertrouwd het allemaal niet, komt met dreigementen als ik niet op tijd thuis ben en ga zo maar door. Maar ik weet dat dat is omdat voor haar het idee dat ik nu met een vrouw thuis zal komen nog gewoon moeilijk is. Ze verteld ook vaak meteen mensen die ze misschien net kent dat ik lesbisch ben. Dus ja, het is wel iets dat haar erg bezig houd, maar ja als dat haar manier is om het stap voor stap te leren accepteren, dan heb ik er geen enkel probleem mee!

Ik ben bi of homoseksueel, wat nu?

Ben je zelf biseksueel of homoseksueel, maar heb je moeite met "uit de kast komen"? Ik zeg je/u eerlijk: ik dacht dat het echt een hel zou worden, maar het wordt alleen maar beter wanneer je uit de kast bent. Sowieso voor jezelf. Ik zeg wel dat je echt je tijd er zelf voor moet nemen en je niet moet overhaasten. Eerst zekerheid dan pas een feit. Wanneer je er zeker van bent en het tijd vind om ervoor uit te komen, begin dan sowieso bij de mensen die het dichtst bij je staan. Zoals je beste vriend of vriendin, of misschien wel familie. Vind je het moeilijk om het tegen je ouders te vertellen, dan raad ik je aan om het dus eerst je beste vriend of vriendin te vertellen, zodat die jou daarin kan steunen en helpen. Je moet nooit schrikken van de reactie van een ouder als die anders is dan je verwachtte. Voor ouders is het soms een hele shock. Ze zagen je, altijd, met een jongen of een meisje thuis komen, hadden het hele plaatje al voor zich: familie, kinderen etc. Ze moeten het nog verwerken, accepteren en het een plekje geven zodat ze ook jou kunnen leren begrijpen. Wanneer je het bijvoordbeeld niet van jezelf accepteerd, leer er dan eerst zelf mee om te gaan en leer je zelf te accepteren. Zie het zeker niet als een ziekte of zie jezelf zeker niet "anders" dan alle anderen. Als we allemaal hetzelfde waren was het nogal een rare wereld. Een site die ik je kan aanraden voor als je onder de 18 jaar bent is: www.jongenout.nl . Hier kun je mensen van je eigen leeftijd vinden, erover praten en je kunt zien wanneer er meetings zijn waarbij je dan in contact komt met mensen in hetzelfde "schuitje" of die misschien al wel uit de kast zijn en die jou misschien er wel bij kunnen helpen.

Mijn kind is bi/homoseksueel.

Bent u zelf een ouder en heeft u een kind die bi of homoseksueel is of waarvan je je kind misschien "verdenkt", maar je kind het niet echt eruit laat komen. Dan is de oplossing alleen: praat. Zwijgen brengt je niet verder. Je kind moet een aardige drempel over en ook u. Maar wanneer beide "partijen" zwijgen, hoe wilt u of uw kind dan ooit de drempel over komen. U of uw kind zal de drempel over moeten komen om het einde van de straat te zien, oftewel de toekomst. Met geheimen komt u en uw kind niet verder. Ouders hebben een speciale band met hun kind. Bloedverband en een familieverband wat door wat dan ook niet verbroken kan worden. Het is misschien moeilijk voor u om te horen dat uw kind bi of homoseksueel blijkt te zijn. Maar geloof me, u bent niet de enige die er moeite mee heeft. Ook uw kind kan het door een lastige periode brengen, en dat geval hebben jullie elkaar alleen maar nodig. Ik zeg niet dat u het 1-2-3 moet accepteren, maar hou in uw achterhoofd dat uw kind het ook niet makkelijk kan vinden. Vergeet nooit dat uw kind een deel van u is. Sommige zien het als een creatie van zichzelf. Maar wanneer uw kind uit de kast komt, is het geen monster, het is niks veranderd. Uw kind blijft uw kind, maar valt alleen op hetzelfde geslacht of beide. Dat veranderd niks aan het uiterlijk of innerlijk van uw kind. Ook u als ouder moet uw tijd nemen als u het moeilijk kunt accepteren, maar onthoud goed dat praten erover altijd het beste is in plaats van het als een onbesproken onderwerp zien, want daar kunnen u en uw kind beiden onder lijden.

Heeft u vragen of opmerkingen, dan mag u mij altijd een mailtje sturen naar: evavdmeij@live.nl

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.