M'n HB-kids zitten nu op hun vijfde school. Zoiets doe j niet expres.... aaaaaaaah. De juf had mijn kind geterroriseerd (zie vorige artikel). Hij moest van school af, maar ja... waar dan naartoe? Hieronder de zoektocht naar de tweede school! Daarna nog 3 scholen af te werken. Nu zitten ze gelukkig goed! Hoera hoera hoera. Het is dus gelukt... na bijna 6 jaar ge-emmer.

De tweede school

De zoektocht naar de tweede school begon met in de frontaalkwabben de vraag of er in de stad waar wij woonden een school was waar ze echt kaas van hoogbegaafdheid hadden gegeten. De leerplichtambtenaar moest een prettig antwoord schuldig blijven. Tegenwoordig kun je heel gemakkelijk de onderwijskundige rapporten van de onderwijsinspectie inzien. Dus ik maakte zo mijn lijstje.                                      

Uit de rapportages op internet kan je best wel wat triviale dingen afleiden, maar dan nog.. een gesprekje met een directeur doet wel wonderen. Hoogbegaafd zegt u? Nee, op deze school zit er geen eentje. Onmogelijk denk ik dan, maar dat scheelt weer een loos schoolbezoek. Na een hele rits telefoontjes bleven er toch vijf scholen over. Een klein Montessorischool, een grote Montessorischool, een Jenaplanschool en een Daltonschool waarvan het gerucht ging dat hier in de toekomst een Leonardoschool zou komen en als laatste een klein schooltje 25 km. verderop met een snelweg ertussen.

De schoenenschool

De kleine Montessorischool was lekker overzichtelijk en klein. Alleen was het daar zo maf. Alle jassen hingen netjes in luizenzakken aan de kapstok, maar de gehele school stond vol met allemaal schoenen. De kinderen liepen daar allemaal op sloffen door de klas. Waar je ook keek in deze school stonden de kasten met schoenen tegen de muur of gewoon in de doorloop. De directeur was erg begaan met ons verhaal en had aan de telefoon geroepen dat de klassen klein waren en ze hoogbegaafdheid een uitdaging vinden, maar tijdens het gesprek werd  langzamerhand steeds duidelijker dat hij vooral erg trots was op het feit dat elk kind een plant kreeg om water te geven en er in de verste verte in de school geen bovenmatige intelligente kinderen aanwezig waren die met onze zoon flink aan de leer konden gaan. De school viel af.

Het minifabriekje

De tweede school die we bezochten, na met baby nog bij mijn moeder langs te wippen die met een verbrijzelde pols in bed lag bij te komen, was gigantisch groot. Een basisschool van 650 leerlingen verdeeld over 2 verdiepingen. Overal in de school waren trappen en gangen met aan weerszijden lokalen die er bomvol uitzagen. We raakten aan tafel met de gewichtige directeur inclusief leesbril en twee vrouwen die ook erg werklustig hun blocnotes in de aanslag hielden. De eerste vraag was meteen gericht op het blootleggen van een mogelijke onoplosbaarheid van ‘de zaak’ , zoals de situatie met ons kind hier genoemd werd. Leesbril stak van wal: “In welke mate is hier sprake van pure gedragsproblematiek” en “In hoeverre ligt het probleem bij de vorige school en hun aanpak? Ligt het niet gewoon aan het kind?” Na een heftige opsomming van fouten die de school met ons kind heeft gemaakt, werd de leesbril steeds stiller en de blocnotes raakten langzaam vol. Wij vroegen ons hardop af of zij de expertise in huis hadden om onze zesjarige zowel sociaal als emotioneel en cognitief te kunnen ondersteunen om zo het kind weer in het zadel te helpen. Dat vroegen zij ons na ons bezoek ook af, want we kregen het antwoord pas de volgende dag. We gingen niet helemaal met ‘lege handen’ naar huis, want me mochten met baby op de arm (‘t meisje uit peuterschoolartikel) nog wel even langs het lokaal waar onze overspannen zoon mogelijk in zou gaan bijkomen. Een interessante route volgde waardoor ik me direct overprikkeld voelde en me in een middelbare schoolfabriek waande. Stiekem kromp mijn hart ineen en ik bedacht me dat ik dan nog liever schoenen tot het systeemplafond zou verkiezen. De deur van het lokaal ging open en tot mijn verbazing zaten mijn kaken losser dan gedacht. Ze hingen op mijn sleutelbenen. In deze klas zaten reeds 32 kinderen. Ons kind zou het 33e zijn. Wel een beetje veel en zoals u kunt zien, zijn de lokalen niet heel ruim. Hier zaten de schoenen niet opgestapeld tegen de muren, maar de leerlingen zelf. Groep 3 en 4 en 5 kregen hier les. De juf was klassikaal aan het lesgeven aan een gedeelte van de klas. Haar letterleesoefeningen werden door haar en 10 andere kinderen door de klas gebruld. In de hoek zaten wat kinderen verdiept in stripboeken en weer anderen waren samen een opdracht aan het maken. Hiertussen waren nog wat kinderen verdeeld die probeerden om zelfstandig te werken. Het mooie van de klas zou zijn dat ze elkaar ook nog konden helpen. De zone van naastenontwikkeling van Vygotsky dacht ik nog, maar er zijn ook nog gewone levenswetten die overlevingskans voor mijn zoon in deze klas aardig wisten te minimaliseren. Dit ging hem niet worden. We liepen bedrukt de school uit. Wel aardige mensen. Dat wel. Maar zowel de schoenen als de sardienen gingen ons kind niet helpen. 

De zoektocht wordt vervolgd.

Reageren?