Vroeger waren er duidelijke regels over wanneer je iemand met u of wanneer je iemand met je of jij aanspreekt. Tegenwoordig zijn de grenzen vaag om niet te noemen onbekend.

Een schrijver in ons midden noemde het vous-vouyeren. Ik kende dit woord niet. In de context van het artikel snapte ik wat er bedoeld werd.

'Tutoyeren (Frans tutoyer van tu = jij en toi = jou) is iemand aanspreken met je of jij. Het vous-voucheren is het tegenovergestelde' zo staat het in wikipedia 

Het zette me aan het denken.

Hoe spreken we elkaar tegenwoordig nog aan.

Ik leerde vroeger van mijn ouders om je en jij tegen hun te zeggen. Mijn opa en oma daarentegen waren u. Ook kennissen en vrienden van mijn ouders waren u. Hoe vaak kreeg ik wel geen commentaar omdat ik u tegen ze zei. Noem me maar jij hoor. Daar begon de verwarring. Waar lag nu de grens……….?

Het deed mij denken aan mijn  buurmeisje van 11, die in onze tuin aan het spelen was met mijn dochter. Ze wilde iets aan mij vragen en schreeuwde mijn voornaam door de tuin.

Ik heb haar hier later op aangesproken en gezegd, noem mij maar buurvrouw.

Ook ik kan de grens niet meer aangeven. Soms spreekt iemand mij aan met U, het klinkt nog steeds vreemd in mijn oren. Het voelt oud.

Als ik mensen vous-voyeer heeft dat met respect en toch ook vaak met leeftijdsverschil te maken.

Als ik mensen tutoyeer zegt dit iets over mijn relatie tot die persoon. Dit wil daarentegen weer niet zeggen uit een gebrek aan respect.

Kinderen noemen tegenwoordig al hun leraren bij de voornaam. Hoort daar dan ook 'u' bij?

De vriendjes en vriendinnetjes van mijn kinderen hoeven echt niet mijn voornaam te gebruiken. Hou het dan maar op mama van………….

Mijn kinderen noemen mijn oma bijvoorbeeld oma Annie en ik noem haar oma Jansen??? Ik kan mijn oma toch niet bij de voornaam noemen, dat voelt vreemd.

Om nog maar niet te spreken over de kinderen die ook hun ouders bij de voornaam noemen. Ik vind dit persoonlijk erg jammer. Juist de woorden papa en mama zijn maar voor 2 personen weggelegd.

Ook op mijn werk zie ik bij het versturen van brieven het tutoyeren en de voornamen er insluipen. Maar het heeft ook wel wat. Het komt vaak heel persoonlijk over. Als je iemands voornaam gebruikt geeft dat een gevoel van een elkaar kennen.

Soms flap ik er 'je' tegen een 'u' uit en voel het schaamrood dan op mijn wangen.

Soms flap ik er 'u' tegen een 'je' uit en zie zijn/haar verdwaasde blik.

De grenzen vervagen.

Wie weet nog hoe het moet?

Reageren?