In 1963 rijd ik als 17 jarige, met mijn vader, de Elfstedentocht. Het werd een van mijn mooiste en gevaarlijkste avonturen

 

 

Onderweg

 

Paping is aangekomen.

De elfstedentocht is een super duurprestatie te vergelijken met de triathlon. Het mooiste schaats evenement in Nederland.
In 1963 vroeg mijn vader mij samen met hem de tocht der tochten te rijden.Hij had hem al 7 maal uitgereden en heel eervol 7 kruisjes verdiend .Wat in die tijd een record was. 

TE JONG

Ik moest 18 zijn om deel te nemen maar mijn vader kreeg het voor elkaar bij de  organisatie, dat ik mee mocht. Mijn vader moest tot 18 uur in Leiden werken zodat we pas om 10 uur inschreven.Om 5 uur moest ik mij slaperig invetten met dikke lagen vaseline en stopte kranten onder mijn truien en een zeemleren lap om mijn edele delen te beschermen. Over de radio hoorden we dat het 20 graden onder nul was en een harde Noordoosten wind. Mijn vader dacht om 6 uur te kunnen vertrekken maar voor  het eerst waren bijna 10.000 deelnemers, die om het half uur per duizend vertrokken. We zaten in de laatste groep want we hadden ook als laatsten ingeschreven.

Slechts 57 wedstrijdrijders en 69 toerrijders hebben de toch volbracht. Waaronder mijn neef Tjeerd die 3 jaar ouder was en als tiende arriveerde. Hij is nu nog een held in Friesland.
 

DE HEL

De verhalen over deze tocht hebben mythische proporties aangenomen en '63' wordt beschouwd als zwaarste en koudste. Daarbij lag er veel sneeuw op het ijs zodat je de scheuren niet zag en ik ben dan ook vele keren gevallen, waarbij ik anderen ook nog  verwondde met mijn scherpe schaatspunten. Ik viel ook een keer achterover met mijn hoofd op het ijs. Als ik geen dikke camouflage muts op had gehad, had ik zeker een zware hersenschudding opgelopen. Een zware storm bulderde in mijn oren en leek altijd tegen te zijn.

EHBO

Er waren heel wat EHBO posten gelukkig en toen ik een scherpe schaats in mijn kuit kreeg spoot het bloed er uit en moest ik gehecht worden. Maar ik zag ook mensen met bevroren ogen en bloederige hoofden. Maar samen gingen we weer verder.

SNEEUW en SCHEUREN

Door de sneeuw, soms kniehoog, en het kapot gereden ijs moesten we hele stukken klunen.

BOLSWARD

Om 16 uur bereiken we Bolward, we hadden 100 kilometer afgelegd, we waren op de helft maar de meesten hadden al opgegeven. We besloten een restaurant op te zoeken, want we hadden een honger als Pantagruel en vooral dorst. Vanwege zijn reputatie vond mijn vader dat hij niet halverwege kon stoppen want de voorgaande tochten had hij allemaal gehaald. Hij vraagt aan de ober wat de vooruitzichten richting Harlingen zijn wat 13 kilometer verderop ligt. Hij zegt...''er gaat een gerucht dat als je Harlingen haalt  je ook een kruisje  verdient, vanwege de extreme omstandigheden''.

HELIKOPTERS

Opgetogen gaan we op weg. Er is niemand op het ijs. Het is weer gaan sneeuwen. Helikopters cirkelen als aasgieren boven ons hoofd en zoeken gewonden en mensen die niet meer  overeind kunnen komen van vermoeidheid. Ze kunnen onderkoeld raken en zelfs sterven.  De grootste angst van de organisatie. Ik wordt nu bang en vraag mijn vader om een boer naar het gerucht te informeren.

HARLINGEN ONZE HOOP

'Als we Harlingen halen krijgen we dan ook een kruisje' roept mijn vader. De boer kijkt ons meewarig aan en zegt de voor ons legendarische woorden: 'ALS JULLIE HARLINGEN OOIT HALEN KRIJGEN JULLIE IN ELK GEVAL EEN HOUTEN KRUIS'.

Met een helikopter werden we naar Leeuwarden gebracht en ik was zo moe dat ik 20 uur heb geslapen bij mijn oma. In 1985 en 1986 haalde ik wel 2 elfstedenkruisjes.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.