Engelen gaan aan de haal met de klodders van Ma.

Ik moet bekennen

en dat doe ik, inmiddels

na vele jaren vallen en opstaan,

zonder schaamrood

op de eigen kaken

dat het maar heel weinig,

voorkomt
dat ik iets maak
wat ik echt mooi vind

en als ik dan iets mooi vind,

dan raak ik er emotioneel aan gehecht,

daar kan ik niets aan doen,

dat is nou eenmaal een gegeven,

waar ik mee moet zien te leren leven,

en datgene waar ik dan zo blij mee ben,

dat wil ik dan uiteraard bewaren,
als bewijs,

niet voor het nageslacht,

noch voor vrienden of familie,

en al helemaal niet voor the Guinness book of Records,

nergens en nergens om,

enkel alleen om te weten,

voor mij zelf,

dat ik niet helemaal een mislukkeling ben
op het gebied
van kliederkunst met de kleine kaa

Dus men kan zich

na het lezen van dit openhartige verhaal,

mijn woede voorstellen
toen een paar jaar terug
een klein nietig mensje
wraak nam
op een een paarse lelie in een donker moeras...

 

veel was er niet voor nodig,
twee kleine knuistjes,
twee kleine woeste halen
en mijn lieveling was niet meer...



**********************

************

******

En hier eindigt mijn artikel.

Maar omdat het een te weinig aantal woorden omvat om geplaatst te worden,

wil ik bij deze iedereen bedanken die gereageerd heeft op  mijn vorige bericht.

De tips die ik heb gekregen hebben mij een beter inzicht gegeven in hoe Xead werkt.

Maar dat is nog niet alles. Alleen al het feit dat er met je wordt meegedacht, doet mij goed.

Gister en vanochtend was ik de Xeadwanhoop bijna voorbij.

Ik ga verder met het vallen en opstaan.

 

 

 

 

 

copyright assyke

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.