'Oom agent' is een titel die we sommige dienders toch echt moeten ontzeggen!

Stel je werkt als agent op een politiebureau in één van de betere buurten aan de zuidelijke kant van Amsterdam. Je doet dit werk al vele jaren waardoor je jezelf veilig kunt nestelen in een zogenaamde goede reputatie. Je rijdt of wandelt zo nu en dan jouw ronde door de straten en lanen die je kent als je broekzak, terwijl je hier en daar langsgaat voor een kop koffie met de bijbehorende versnapering. Echt veel gebeurt er niet. Zo af en toe eens een ongeluk, brand of inbraak maar aan dit laatste heb je geen werk omdat je tegenwoordig niet meer verplicht bent langs te gaan voor een sporenonderzoek. Welnee, dit soort delicten worden nagenoeg automatisch opgeslagen in het grote systeem vanwaar het hooguit nog eens uit het digitale stof wordt getrokken om de administratie van een verzekeringsmaatschappij op orde te brengen.

Men hoeft jou niets meer te vertellen want jouw speurneus weet inmiddels wel in welke zaken hij zich moet stoppen en verstoppen om je eigen straatje altijd schoon te kunnen vegen onder het matje van anderen. Zo hoop je de jaren door te brengen totdat je ‘eervol’ met pensioen kunt gaan. Dat de eer in dit eervol met een grote korrel zout genomen mag worden deert je niets. Wat is er dan meer irritant dan dat je dagelijkse rustige leventje wordt verstoord door mensen die zeuren?

In het Politiewapen staat in mooie Latijnse woorden vrij vertaald dat je zal waken opdat zij zullen rusten. In feite heb je veel liever dat zij voor jou waken opdat jij aan jouw dagelijkse portie rust zal toekomen. Op het moment dat er mensen in jouw buurt klachten over elkaar hebben is dit een ernstige verstoring hiervan. Je zucht eens en verdiept je in de zaak om te kijken wat de voor jou meest voor de hand liggende oplossing is. Aha, een jongeman in zijn vroege tienerjaren tegenover een vrouw in een benedenhuis. De jongeman blijkt te lijden aan een ziekte waardoor hij cognitief iets minder ver gevorderd is dan leeftijdsgenoten. Bovendien heeft hij een kleine afwijking in het aangezicht wat hem ten opzichte van velen al snel de rol van zondebok doet toekomen. De zaak is voor wat jou betreft op voorhand al gesloten. Nu alleen de afwikkeling nog.

Het gezin waarin de jongeman opgroeit blijkt niet erg kapitaalkrachtig te zijn. Dat is voor jou heel mooi want zo zal het inhuren van goede, dure advocaten wel achterwege blijven. Je weet het zeker, dit is het achterste waarin jij je ferme politiebeet zult zetten. Er vanuit gaande dat men je met angst en beven zal ontvangen kom je met veel bravoure opdraven, de pet nog eens extra recht op het hoofd geschroefd. Uitermate welkom blijk je niet te zijn en erger nog, er worden jou kritische vragen gesteld. “Wat zijn dit voor anarchisten”, denk je bij jezelf terwijl je mokkend het pand moet verlaten. “Ze zullen weten met wie ze te maken hebben!”, want een diender met jouw status laat dit niet over zijn kant gaan.

Er begint een kat en muis spel waarbij telkens blijkt dat je bakzijl moet halen. De ene keer omdat de ouders door een instantie in het gelijk worden gesteld, de andere keer omdat de rechter niet inziet wat nu precies de strafrechterlijke problemen zijn rondom het gezin. Is het niet frustrerend, is het niet om je uniform bij op te vreten? Wat te doen?

Helaas is het bovenstaande geen hypothese. Het is een echt verhaal met echte mensen en echt leed. Vanwege overduidelijke redenen kan ik de namen niet noemen. Het gezin waarover ik spreek wordt al enkele jaren geteisterd door een agent met zijn collega’s in het kielzog. Vele surveillance-uren en veel administratieve rompslomp wordt verspild aan het najagen en demoniseren van een jongen en het gezin waarin hij woont. Is er ergens met een steen gegooid, wordt er iets vernield, besmeurd of anderszins onrecht aangedaan wordt hij aangewezen als dader. Een jongen, lijdend onder een zeldzame ziekte, die zich amper kan verweren tegenn het verbale, neerbuigende en vernederende geweld van een disfunctionerend wijkteam. Al is tot nu toe elke aanval volkomen terecht middels juridische weg neergesabeld, blijft men zoeken en wroeten tot het hoofd van de zondebok op het slachtblok ligt. Het is hier puur een principekwestie geworden. Men heeft het zelfs niet nagelaten wegen via jeugdzorg en kinderbescherming te zoeken. Dit telkens met hetzelfde oordeel. De jongen is geen dader maar slachtoffer aan het worden van een stel zieke geesten die het ongelijk niet kunnen velen.

Men kan zich afvragen in een stad en land waarin zoveel problemen te onderkennen zijn, waarin mensen dagelijks zoveel leed met zich meedragen aangedaan door anderen, of dit de inzet is van het politieapparaat dat wij wenselijk achten. Ik denk het niet en u hopelijk ook niet.

Vroeg of laat zal de jongeman, machteloos in zijn rol geduwd door hen die het beter lijken te weten, veroordeeld worden op iets waar hij amper part noch deel aan heeft gehad. De agent kan verder slapen en zich verheugen dat hij ook dit lastpak van zich af heeft geschud. Mocht de jongeman ooit in een instelling worden ingesloten dan weten wij hoe hij kansloos ten onder zal gaan.

Zo kweken wij een jeugddelinquent.
Opdat u goed zult rusten meneer agent!
 

Reageren?