Ik schrijf over het algemeen artikelen over het christelijk geloof, maar wil nu iets heel anders met jullie delen. Het is een in- en intriest verhaal, maar wil het toch kwijt. Het gaat over een vrouw die haar zoontje om het leven bracht. Ik kende haar persoonlijk.

WAAROM DEED ZE DIT HAAR EIGEN KIND AAN

De vrouw over wie ik schrijf, kwam een paar jaar regelmatig naar onze kerk en zei al haar hele leven in God te geloven. Daarmee houdt de link met het christendom ook wel op. Ik schrijf dit artikel niet om haar te veroordelen, daar is de rechter voor. Ik wil het van me af schrijven, omdat het nu ongeveer een jaar geleden gebeurd is en ik het nog steeds onbegrijpelijk vind, wat ze haar kind heeft aangedaan. Uit respect voor de familie, wil ik haar naam en die van haar zoontje liever niet noemen.

TESTPANEL OP LOCATIE
Ik ben lid van een aantal testpanels op internet. Er is echter ook een bedrijf dat testen op locatie afneemt. Ze belden mij op of ik deel wilde nemen aan een bepaalde test op een locatie bij mij in de buurt. Ik viel in de doelgroep en kon dus deelnemen aan de test. Die test zou op dinsdag en woensdag gehouden worden. Als ik toen had geweten, wat ik nu weet had ik zeker besloten niet deel te nemen aan die testen. Dat had niets met de testen te maken, maar alles met wat er een paar dagen daarna gebeurde.

DAT IS EEN TIJD GELEDEN
Tot mijn verbazing kwam ik haar die dinsdag  tegen, de vrouw die een paar jaar regelmatig bij ons naar de kerk kwam. We wisten van elkaar niet dat we lid waren van hetzelfde testpanel. We spraken voor en na de test een hele tijd met elkaar en de dag daarna ook. Het was al een aardig tijdje geleden dat we elkaar gezien hadden. Ik kon goed met haar opschieten en belde haar regelmatig op om te vragen wanneer ze weer naar de kerk kwam en om een praatje met haar te maken.

 ZAL HET GOEDKOMEN MET MIJN KIND?

Ze vertelde dat ze zich zorgen maakte over haar 9-jarige zoontje. Er waren allerlei problemen, in hoeverre haar ex-man en zijn vader ermee te maken hadden weet ik niet. Wel was hij vanwege die problemen uit huis geplaatst door Jeugdzorg. Ze zei dat hij graag weer naar huis wilde, bij zijn moeder wilde wonen. Ze was heel bezorgd over hem, zei ze, dat als hij een jaar of 18 was, hij God vaarwel zou zeggen. Ze dacht dat hij bitter zou zijn, vanwege zijn jeugdzorgervaringen. Ik probeerde haar te bemoedigen dat het wel goed zou komen met hem en sprak alles uit wat ik maar kon bedenken om haar te bemoedigen. Ik ging daarbij uit van haar geloof in God en wat ik zei kwam er op neer dat ik geloofde dat ze zich geen zorgen hoefde te maken over hem. Hij kon het voorbeeld dat zij gaf, later opvolgen. Ze was gelovig, bad tot God, las in de Bijbel en ik bemoedigde haar dat hij dat voorbeeld kon zien als hij weer thuis zou komen. Ze geloofde dit wel, maar bleef het moeilijk vinden dat ze haar kind niet zo vaak bij zich had als ze wilde en of hij God wel zou gaan dienen.

KOM JE VANAVOND NAAR DE KERK?

Die woensdag na de test, bleven we nog een tijd staan praten. Wij hebben op woensdagavond altijd kerkdienst en Hans en ik gaan ook op die dag naar de kerk, omdat we het belangrijk vinden om ook door de week geestelijk voedsel te ontvangen en God te dienen.
Ik nodigde haar dus uit om die avond naar de kerk te komen. Ze zei dat ze erover zou bidden en als God wilde dat ze naar de kerk kwam, zou ze komen. Ik vond dat onzin en zei dat God uiteraard wilde dat we ze naar de kerk zou komen. De kerk is door God zelf bedacht en de plaats waar mensen Hem kunnen eren en leren uit Zijn Woord. Ook is dat een belangrijke plaats waar christenen elkaar kunnen bemoedigen en opbouwen. Ik hoopte dus van harte dat ze naar de kerk zou komen, maar helaas besloot ze thuis te blijven. In de kerk zitten veel  echtparen met kleine kinderen en kinderen in de leeftijdsgroep van haar zoontje. Ze had het er moeilijk mee die kinderen bij hun ouders te zien, terwijl zij haar kind niet bij zich had. 

VEEL POLITIE BIJ HAAR PORTIEK

De zaterdag daarna hadden we een openluchtactiviteit. We hebben elke zomer veel buitenactiviteiten en die zaterdag zou onze band muziek maken en ons drama-team optreden. We doen dit om buitenkerkelijken te bereiken en omdat het gewoon prettig is om buiten te zijn als het mooi weer is. We moesten wat spullen bij de kerk halen en reden op de terugweg de snelste route naar de locatie waar we op zouden treden. Dat was langs haar huis. Het viel me op dat het er bij haar portiek heel druk was met politie. Ik ben maar 1 keer bij haar thuis geweest, maar wist vrijwel 100% zeker dat het haar portiek was.
 

DE TELEFOON BLIJFT OVERGAAN

Eenmaal bij het park aangekomen, besloot ik toch om haar te bellen. Ik deed verschillende pogingen, maar ze nam de telefoon niet op. Ik overwoog om toch even langs haar huis te gaan, maar dacht dat ik van de politie niet naar binnen had gemogen. Er zitten winkels onder de woonhuizen. Er had dus makkelijk iets met de winkel of andere buren aan de hand kunnen zijn geweest. Toch ging ik er van uit dat ik het portiek niet in had gemogen. Later begreep ik wel waarom ze de telefoon niet opnam. De politie was bij haar thuis bezig. Er gaan verschillende verhalen de ronde over hoe dat gegaan is. Er wordt gezegd dat jeugdzorg de politie heeft ingeschakeld, omdat hij niet op tijd terug was gebracht. Hij was die zaterdag voor de tweede keer op onbegeleid proefverlof bij zijn moeder. Andere verhalen zeggen dat de buren haar hoorde schreeuwen tegen haar zoontje dat ze hem zou vermoorden. Ook zegt men dat ze zelf de politie gebeld heeft. Wat er precies gebeurd is, weet ik niet. De politie moet in ieder geval binnen uitermate korte tijd bij haar zijn geweest, omdat het politiebureau praktisch om de hoek van die flat ligt. Ook de ambulancedienst zit er vlak bij, op een paar minuten afstand.

HIJ LIGT DOOD OP DE GROND
Nu komt het onbegrijpelijke. Ze sprak erover dat ze zich zorgen maakte over haar zoontje. Een paar dagen later greep ze een mes en stak hem recht in het hart. Hij heeft de aanval van zijn moeder niet overleefd. Er is nog geprobeerd om te reanimeren, maar dat was te laat. Er was geen redden meer aan. Ik geloof dat hij in de hemel is. Dat is de beste plaats waar mensen naartoe kunnen gaan. De Bijbel leert ons dat alle tranen van onze ogen afgewist zullen worden, dat er geen pijn en lijden meer zal zijn en dat we voor eeuwig zullen mogen wonen in de nabijheid van de God van hemel en aarde, Die ons geschapen heeft. Ik geloof dat kinderen nog onvoldoende besef van goed en kwaad hebben en dus sowieso naar de hemel gaan. Dus ze hoeft zich geen zorgen meer te maken. Hij zal nu zeker in de hemel zijn.

EEN NIET TE BEGRIJPEN DRAMA
Ik denk dat ik één van de laatste mensen ben geweest die ze, in ieder geval over haar zoontje, heeft gesproken. Het is voor mij onbegrijpelijk dat iemand die een paar dagen daarvoor nog heel erg praat over hoe het met haar zoontje moet, als hij groot is, vervolgens datzelfde zoontje (haar enige kind) om het leven brengt. Ik was verslagen toen ik het hoorde. Ik begreep er helemaal niets van hoe ze dit heeft kunnen doen, na de gesprekken die we zo kort daarvoor nog voerden. Wat was er gebeurd als ze die woensdag wel was gekomen en Gods Woord had gehoord? Had ze het dan niet gedaan? Had hij dan nu nog geleefd? Ik weet het niet. Ik rijd nog regelmatig langs haar huis. Vaak denk ik dan aan wat er gebeurd is. Graag zou ik haar opzoeken in de gevangenis. Haar zeggen dat ik haar vergeven heb, want dat was hard nodig. Ik ben boos en bitter geweest en diep verdrietig geweest, dat ze dit haar kind heeft kunnen aandoen, nadat ik zo met haar gepraat heb en zoveel energie in haar gestopt heb. Ik kon niet vermoeden dat ze tot zoiets in staat was en heb er helemaal niets van gemerkt. Als ik maar enigszins het idee had gehad dat ze hem iets aan zou gaan doen, had ik nog veel meer op haar ingepraat, maar ook de politie ingelicht. Ik zou haar graag die ene vraag stellen: waarom heb je dit gedaan? Ik heb nog wel zo geprobeerd je te troosten en te bemoedigen. Ik heb geen idee in welke gevangenis ze zit. Ik heb geen idee of ik haar ooit nog zal zien, maar ik weet één ding wel. Als ik haar toch nog een keer ontmoet, zeg ik haar dat ik haar vergeef en liefheb. Niet om wat ze gedaan heeft, maar simpel omdat ze een mens is van vlees en bloed. Ik keur de daad niet goed en zal dat ook nooit doen en ik hoop niet dat ik mensen hierbij op een idee breng, maar iedereen verdiend een tweede kans.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.