Ben jij ook ergens bang voor? Lees dan dit waargebeurde verhaal en huiver....... en hoe je van een angsthaas een heldin wordt....

 Daar heb je het weer.....

Een aantal keren per jaar gebeurt het. Het gebeurt meestal op zwoele zomeravonden wanneer je de tuindeuren open hebt staan en een heerlijk briesje de kamer verfrist.  Meestal zie je eerst in je ooghoeken iets zwart flitsen wat zich met een enorme snelheid voortbeweegt. Brutaal snelt het richting jouw kant op of nestelt zich op de muur naast je om daar een tijdje muisstil te blijven zitten. Ik heb het over de snelle zwarte loopspin. En dan bedoel ik van die grote......

Ik ben als de dood voor deze spinnen, voor de grootte, de razendsnelle poten en de onvoorspelbaarheid welke richting hij zal kiezen. Om even een paar voorbeelden te noemen hoe bang ik voor ze ben: Ik heb het een keer gepresteerd om een exvriendje laat op de avond te bellen omdat er een zwarte loopspin in mijn slaapkamer zat..... en of hij even langs wilde komen om de spin weg te halen.....

Als er zich een loopspin in mijn slaapkamer bevindt, doe ik geen oog meer dicht. Het idee dat deze spin bij me in bed zou kunnen kruipen, terwijl ik slaap, is voldoende om mij de hele nacht te doen steigeren van de adrenaline. En dan hoorde ik ook nog eens het verhaal van "de vrouw die 's ochtends wakker werd met een spin in haar mond......."

Hoe krijg ik het monster weg?

Ik durf de spin niet dood te maken, niet aan te raken, niet naar buiten te zetten en ook niet met de stofzuiger te lijf te gaan. Mijn hond bleek geen talent te hebben voor spinnenvangster; de spin moest een ware marteling ondergaan omdat hondlief de gewoonte had ermee te gaan spelen en de spin tikjes met haar poot te geven. Wel had ik ooit 1x een loopspin doodgetrapt....maar daarna voor de rest van mijn leven afgezworen. Het weerzinwekkende gekraak van een forse spin onder de schoen maakte me misselijk. Bovendien hou ik er bepaald niet van iets dood te maken, zelfs een spin niet.

    

Op een dag was er een  vriend op bezoek en we verveelden ons . Vriend keek in de krant of er nog leuke dingen te doen waren. "He, zei hij. "Er is in het wijkcentrum een spinnententoonstelling....zullen we daar naar toe gaan?". En zo kwam het dat ik op een spinnententoonstelling belandde. Aangezien de spinnen zich allemaal in glazen bakjes met deksels bevonden was er voor mij geen reden om bang te zijn. Althans... dat dacht ik.....     

De meest bijzondere spinnen waren er te zien: allerlei soorten vogelspinnen, zwarte weduwes, schorpioenen en ook een Australische spin die er eigenlijk uitzag als een heel onschuldig huis-tuin-en keukenspinnetje maar behoorlijk giftig bleek te zijn. Spinnen in exotische kleuren met tijgerstreepjes, stipjes en fluwelige lijfjes en poten krioelden in de glazen bakken. De man die de tentoonstelling had verzorgd en er duidelijk veel verstand van had vertelde van alles over de spinnen.

De vriend die bij me was zei toen min of meer voor de grap dat ik zo bang was voor spinnen en of de spinnenman misschien wist hoe ik daar overheen kon komen. Maar de spinnenman vatte dit heel serieus op....."Kom maar eens mee", zei de spinnenman geheimzinnig.  Ik wierp nog een vuile blik naar de vriend die mijn geheim had verklapt.

Ik keek een beetje angstig toe wat de spinnenman ging doen en wat hij voor mij in petto had..... Hij haalde een aantal spinnen uit de bakjes en zette ze op een tafel. Mijn hart begon wild te bonken en ik bleef minstens op zes meter afstand staan. Spinnen zo groot als je hand kropen over de tafel ......

     

De spinnenman vroeg me of ik het aandurfde om dichter bij de tafel te komen. Hij stelde voor telkens een klein stapje naar voren te doen. En ik stond daar met bonkend hart en klotsende oksels. Toch zei iets in me dat ik het in ieder geval kon proberen. En daar ging ik. Nog een stap, en nog een stap. De spinnenman glimlachte vanachter zijn baard en knikte me bemoedigend toe. Inmiddels had ik ook toeschouwers gekregen die op veilige afstand van de spinnen aan de kant stonden te kijken hoe ik steeds dichterbij de tafel kwam.

Bloedstollend....

Toen was het moment daar dat ik bijna met mijn lichaam de tafel raakte en ik was ziek van angst. Tegelijkertijd schoot het door me heen, dat er niets alarmerends gebeurde. De spinnen zaten rustig op tafel, ze beten me niet en sprongen ook niet op me. Ik kalmeerde en een gevoel van trots doorstroomde me. Er klonk een applausje van de toeschouwers. Maar de spinnenman had een nog veel spannender scenario voor ogen ..........Hij  vroeg of ik met 1 vinger de spin durfde aan te raken. Hij deed het eerst zelf voor en ik zag dat de spinnen daar doodkalm onder bleven.

Ik haalde diep adem: wie A zegt moet ook B zeggen. Met een trillende wijsvinger streek ik over de harige enorme poot van de spin.  Wederom klonk er applaus. Weer ging de spinnenman een stapje verder..... Hij zette een spin op de rug van zijn hand en vroeg mij of ik eraan toe was om dat ook te durven. Dit was het moeilijkste moment......de toeschouwers begonnen me bemoedigend aan te sporen......en ik denk dat dat de doorslag gaf om het te doen..... De spinnenman pakte een bruinachtige harige grote spin en zette deze op de rug van mijn hand. Het voelde heel zacht en licht aan alsof de spin nauwelijks gewicht had. De spin zat onbeweeglijk. De spinnenman haalde de spin er weer af en de heerlijke gloed van de overwinning vulde mijn lichaam en geest. "Je zult nooit meer bang zijn voor spinnen", zei de spinnenman. "Gefeliciteerd". Had hij gelijk?

De vuurdoop

Er zit een joekel van een loopspin in mijn slaapkamer en ik ben alleen. Ik bemerk dat ik rustig blijf bij het zien van de loopspin. Ik geef mezelf de opdracht deze spin keurig netjes buiten te zetten. Ik besluit de spin met een glaasje en een stukje karton te vangen. Alles gaat goed en ik loop rustig naar de tuin en de spin loopt het gras in....ziezo... fluitje van een cent. Soms zie ik 's avonds laat een spin in de slaapkamer maar ik neem geeneens de moeite meer de spin te vangen, ik slaap als een roosje in.....!

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.