Nu even voor de net, een les in etiquette met iets wat ik niet kon geloven, maar het stond er echt!

Hoe hoort het eigenlijk ?

Dit is de titel van een boek dat ik jaren geleden, toen ik nog bij de GGZ werkte, heb gekregen. Het is een boek dat gaat over de etiquette. Nee, niet dat ik dat nodig heb. Ik gedraag me, althans dat vind ik zelf, best goed in het openbaar. Of het allemaal geheel volgens de etiquetten is weet ik niet, maar ik vind dat ik het goed doe. Bijvoorbeeld, wanneer je met iemand proost dan moet je de andere persoon in de ogen aankijken en daarna een slokje nemen. Doe je dit niet, dan is het dus fout en dan meen je de proost niet. Ik kijk daarom ook altijd of diegene waarmee ik proost ook daadwerkelijk een slok neemt. Doet die dat niet, dan weet ik genoeg… Nee, zo zwart wit hoef ik het niet te zien, maar dat heb ik altijd wel in mijn achterhoofd. Waarschijnlijker is dat de ander niet weet hoe het hoort. Daarom wil ik jullie meenemen op mijn reis door het grote boek der etiquette. Jawel, een echt papieren boek en geen site op internet. Voor diegene die ook geïnteresseerd zijn in dat boek, de auteur is Amy Groskamp- Ten Have en deze editie waar ik het nu over heb, is geheel herzien door Reinildis van Ditzhuyzen.

Het eerste deel gaat over omgang om te beginnen bij het begroeten.

 

Tegenwoordig schudt men niet alleen elkaar de hand, maar er zitten zelfs drie zoenen bij. Soms wordt het handen schudden geheel nagelaten en zoent men alleen. Daar heb ik eigenlijk ook wel een handje van, of liever gezegd, geen handje van. Wanneer ik weet dat iemand als begroeting altijd zoent, dan sla ik die handdruk over en ga ik meteen in de aanval over. Sommige, ouderen voornamelijk, vinden het handen schudden nog wel belangrijk en om ze geen lullig gevoel te geven, schud ik hen wel de hand. Hoe vervelend en lullig voelt het wanneer je je hand naar iemand uitstrekt om deze te schudden en ze negeren jouw hand gewoon. Tja, ik voel me dan altijd wel een beetje sukkelig. Ik weet dat dat niet nodig is. In de meeste gevallen heeft die ander jouw hand toch niet eens opgemerkt…

In den beginne...

Maar het is niet altijd zo geweest, het handen schudden bedoel ik dan. Wel is het handen schudden terug te voeren tot vóór de 16de eeuw. Hierna werd dit tijdelijk vervangen door voornamelijk de adelstand door buigingen. De mannen namen hiervoor ook hun hoed af en zwierde deze sierlijk terwijl ze een lichte buiging maakten. Vrouwen hadden het zwaarder te verduren. Zij moesten zelfs gedeeltelijk door de knieën tijdens hun begroeting. Je zou maar slechte knieën hebben…
Bij een erg hoog persoon, in rang, zoals een keizer had men een heel ritueel. Men boog driemaal diep en zonk vervolgens op één knie. En nam men dan afscheid mocht men zich niet gewoon omdraaien en weglopen. Nee, je moest achteruit lopen en dan maar hopen dat je nergens tegen aan zou lopen. Dit deed je uit respect voor deze hooggeplaatste persoon.
Pas rond 1800 kwam de handdruk terug in the picture. Ik zeg dit zo omdat dit blijkbaar in Engeland is begonnen.

But why?

Maar waarom een handdruk met de rechter hand? Wie heeft dat verzonnen? Dat weet ik niet, maar wat ik wel weet is dat de linker hand als onrein wordt gezien. Dit omdat deze hand blijkbaar het meest wordt gebruikt voor het poetsen van de billen. Nu vraag ik je… welke hand gebruik jij daarvoor?
Ook is het gebruikelijk om een naakte hand te geven, dus niet voorzien van handschoenen of iets dergelijks. En wat ook niet geheel onbelangrijk is is dat je er voor moet zorgen dat je hand schoon en droog is.

Waar ik een hekel aan heb zijn mensen die zo'n slap handje geven. Gatver! Waarom doen die mensen dat? Menen ze de groet niet, zijn ze verlegen? Ook zijn er van die mensen die zichzelf willen bewijzen en je hand helemaal fijnknijpen. Daar kan ik ook niet zo goed tegen, maar ik laat niets merken van de pijn. Nee, ik huil pas als ik uit het zicht ben. Zijn dit dan ook onzekere mensen net als die slappe handjes? Geen idee. Ik denk ook niet dat je daar één lijn in kunt trekken. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat men niet graag handen schud en het nut hiervan niet in ziet. Heel vroeger was het duidelijk waarom je elkaar de hand schudde. Dit was onder andere om te laten zie dat je ongewapend was en in vrede kwam of ter verzoening.

Andere culturen...

Gebruiken alle culturen de handdruk als begroeting? Nee. Bijvoorbeeld:
Japanners buigen naar elkaar en de eskimo’s neuzen.

En dan nu de KuKuKuKu (ja, het is echt waar!) dit is een stam uit het Australische Nieuw-Guinea, zij strelen elkaars kin ter begroeting. Vreemd, maar het kan erger! Ik kon mijn ogen bijna niet geloven toen ik het las. Ze moeten het erg moeilijk gaan krijgen willen zij in de bewoonde wereld terecht komen en iemand begroeten, want een andere stam al daar zijn de Kumans (moet ik toch ineens aan die voetballer denken, terwijl ik helemaal niet gek ben van voetbal, maar dit terzijde…). De Kumans, ja het is echt waar…. Begroeten elkaar terwijl zij liefkozingen en vriendelijke woordjes prevelen door elkaars geslachtsdelen te strelen!!! Ik kan het haast niet geloven. Het staat er echt!!! Stel je voor dat je in één keer een Kuman tegen komt op straat en hij wil je begroeten. Je weet van niks en staat hij daar in één keer in je kruis te graaien. Die Kuman moet dan toch zeker wel tegen een stootje kunnen en snel leren, want anders ziet hij niet veel van ons mooie kikkerlandje, maar alleen de binnenkant van alle ziekenhuizen. Wat een rare begroeting! Waarschijnlijk denken zij net zo over onze begroetingsrituelen. Denk je niet? Wie weet wat een handdruk voor hen betekent!

Tot zover mijn relaas over het handje schudden. Ik hoop dat je er wat van hebt opgestoken... Zo niet, jammer dan... Ik vond het in ieder geval leuk om even met jullie te delen. En wie weet volgen er nog meerdere delen. Dan zullen we allemaal weten hoe het eigenlijk hoort.

P.s. Dit is maar een gedeelte van een geheel... een nieuwe bijenwastekening. En natuurlijk kun je hiervoor terecht op http://www.ericakanters.nl onder het kopje bijenwasgallerij.

(c)www.ericakanters.nl
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.