Ik las laatst een artikel. En dit artikel sprak mij erg aan. Ik vormde een mening bij dit artikel en wil dit graag delen.

Het artikel gaat over een begeleider van 20 verstandelijk gehandicapte bewoners, die naar Burundi is geweest. In Burundi heeft hij een video opname gemaakt over de Zwarte gehandicapte jongeren gemaakt, deze video heeft hij laten zien aan zijn eigen groep bewoners. Deze bewoners waren hier erg van onder de indruk. Ze hadden nog nooit zwarte mensen gezien. De bedoeling van de begeleider was, om hun op hun eigen niveau te laten zien hoe het leven van Burundese gehandicapte jongeren is. En dat is gelukt: Er heerst samenhorigheid tussen twee volken.

Er word vaak gezegd dat mensen met een beperking niets kunnen, niets kunnen begrijpen en dat ze anders zijn. Mijn mening is dat het gewoon mensen zijn, alleen hebben ze soms wat meer begeleiding nodig. In het artikel zie je goed, dat je iemand met een handicap heel goed de verschillen in culturen laten zien. De begeleider is naar Burundi gegaan, (zo maak ik op) heeft daar mooie opnames gemaakt en heeft zijn groep met verstandelijk beperkten laten zien dat er andere culturen zijn en dat zij heel anders leven dan wij. Voor ons in Nederland is het heel normaal dat je zomaar een rolstoel krijgt wanneer je die nodig hebt, of dat je naar een instelling kan wanneer je hier heen zou moeten. Onze maatschappij begint mensen met een beperking ook meer te begrijpen en te accepteren. Iemand met een verstandelijke beperking heeft zo zijn beperkingen, maar ze zijn niet dom en kunnen wel degelijk wat leren. Ondanks hun handicap hebben zij wel degelijk wat kunnen leren van een andere cultuur. Ik denk dat het erg belangrijk is dat wij dit in blijven zien. Mensen uit een andere cultuur hebben andere opvattingen over dingen en hier moeten wij in Nederland ook onze zorg op aan passen. Maar om onze zorg hierop aan te passen moeten wij natuurlijk wel weten wat voor opvattingen andere culturen hier in Nederland hebben over mensen met een verstandelijke beperking.

Een aantal verschillende opvattingen in de multiculturele samenleving over mensen met een verstandelijke beperking in Nederland:
In Nederland heb je verschillende soorten culturen. Welke culturen erg veel spelen in Nederland, zijn Marokkanen en Turken. Ik ga nu een aantal opvattingen van hun over mensen met een verstandelijke beperking omschrijven:

Ten eerste gaan zijn er veel verschillende opvattingen over “goede” gehandicaptenzorg.
- Bij een Marokkaan of een turk is 1 van de verschillen, de visie en de beleving van een handicap.
Een Marokkaanse vader: ‘In onze cultuur houden wij extra veel van gehandicapte
kinderen. Zij zijn slachtoffer en verdienen daarom veel meer
aandacht

- Een protestantse groepering in Nederland, met name de moslims zijn ervan overtuigd dat wanneer je een handicap hebt, dit de wil van god is.
Een Turkse moeder: ‘Het komt van Allah. Allah heeft het zo gewild. In
een ander leven zal mijn gehandicapt kind echt een beter leven krijgen.’

- Wanneer 1 van hen verwezen word naar speciaal onderwijs, dan worden hier grote bezwaren tegen ingediend. Door hun overtuiging ontstaat er een groot taboe en schaamte.
Een Turkse vader: ‘Veel mensen denken dat wij ons kind naar een achterlijke
school sturen. Er wordt slecht gepraat over je kind. We hebben in
het begin tegen niemand gezegd dat hij naar het speciaal onderwijs
gaat.’

Nog een verschil met Marokkanen en de zorg die we in Nederland bieden, is:
- Dat wij met de handicap proberen om te gaan en dat Marokkanen vaak hoop op genezing hebben.
Een Marokkaanse vader: ‘In plaats van een trotse vader te zijn voel ik
mij ongelukkig. Het is voor anderen gemakkelijk om erover te praten, als
over een fenomeen. Maar voor mij en mijn zoon is het de werkelijkheid.
Wie kan mijn kind genezen? Wie voelt wat mijn kind en ik voelen?’

- Wanneer je in Nederland een handicap hebt, dan gaat het om zelfontplooiing,
zelfredzaamheid en zelfstandigheid, wanneer je bij turken iemand aantreft met een handicap, dan gaat het erom dat je deze op bed moet laten liggen en moet verzorgen, want ze kunnen niks, ze worden als zieken beschouwd.

Dit zijn voorbeelden van een aantal grote verschillen van opvattingen over mensen met een verstandelijke beperking. Nu we dit weten, zullen wij onze zorg en opvattingen hierop aan moeten passen en hun gedachten gang moeten accepteren.

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.