Namen van betrokkenen zijn veranderd met uitzondering van mijn naam en de naam van het slachtoffer.

Hoe een moord doodslag kan worden.

 

Ik voorvoelde het: "als ik bij je blijf gaat er iets verschrikkelijks gebeuren."

 

Dit is het eerste artikel over een gebeurtenis die een grote invloed op mijn leven gehad heeft. Op een gezellig avondje stappen, het was Halloween, en volle maan, werd een vriend voor mijn ogen doodgeschoten. Dit is een inleidend artikel over hoe ik dit heb voorzien en geprobeerd heb dat wat zou gaan gebeuren te voorkomen. Op 26 Oktober zal ik ter nagedachtenis van Ben, de avond van de moord beschrijven en de daarop volgende periode van justitieel falen. De uitkomst was, ondanks 23 getuigenverklaringen die stelden dat het een moord met voorbedachte rade was, een celstraf van 2 jaar voor doodslag.

 

 

Peter, mijn eerste echte grote liefde

 

Stapelgek was ik op die jongen. Peter heette hij, bruine krullen, trouwe bruine ogen, en alleen maar lief, lief, lief. Hij had dan wel niet zoveel pit, maar dat kon mij niet deren.
In de weekenden sliep ik altijd bij hem en dan werden wij gewekt door zijn neefje Ben, die achter Peet  woonde. Ben was gek op brommertjes, en vooral op het soort, wat veel lawaai maakte. In die periode deed ik nog erg graag uitslapen, maar daar kwam het dan weer eens niet van.
Best lullig van Ben, want de avonden ervoor, onderweg van het clubhuis naar huis, vroegen we hem juist altijd, een beetje tam te doen de volgende morgen.

 

Voorgevoel

 

Van mijn moeder heb ik geërfd, dat ik bepaalde dingen kan voorzien. Dan krijg ik een onbestemd gevoel in mijn buik en een permanent gevoel dat mijn keel wordt dichtgeknepen. Uit het niets, kreeg ik dit mij bekende gevoel. Woorden bleven door mijn hoofd spoken: “als ik bij Peter blijf gaat er iets verschrikkelijks gebeuren.”
Duiden kon ik dat niet. Maar het gevoel was zo sterk dat ik de relatie verbrak. Een periode van stalking brak aan, zodat ik gedwongen een sabbatical kreeg van 6 weken. Mijn ouders zouden op vakantie gaan en ik alleen thuis. Dat zou vervelend worden voor mij, daar Peter mij niet los kon laten. Waar ik ook ging, daar zat hij voor de deur op mij te wachten. Mijn ouders stelden voor om met hun mee te gaan. De tandarts waar ik toen werkte ging ermee akkoord en ik vertrok met mijn ouders naar Frankrijk. Een cadeau van mijn karma zou achteraf blijken: er zou rust nodig zijn gebeurtenissen in de toekomst te kunnen verwerken.

 

Terug naar die machteloze woede van onrecht

 

Dit schrijven is voor mij een reis naar de diepste pijn van mijn ziel. Dit schrijf ik nu in de bus richting huis vanaf mijn werk. Vanmiddag heb ik een afspraak bij het Noord Hollands Stadsarchief om een artikel van 26 oktober of 28 oktober 1985 boven water te krijgen over die bewuste avond. Misschien kan ik daar zelfs de vervolgartikelen die betrekking hebben op deze zaak terugvinden.

Veel details slijten weg, althans dat denk je. Zodra je diep in zo'n herinnering duikt lijken er deurtjes open te klappen, waardoor oude herinneringen in alle pijnlijke details weer naar boven komen.

 

Waarom doe ik dit?

 

Dit artikel schijf ik om een ieder te waarschuwen nooit met een trauma “alleen” door te blijven lopen. Pak aangereikte handen welke je in deze tijd van slachtofferhulp kunt krijgen. Loop mee met die stille tocht om die allesoverheersende pijn en verdriet samen te kunnen verwerken. Zoek hulp, neem een therapie, wahtever; je zult jezelf hiermee echt een dienst bewijzen. Voorkom: zie hiervoor mijn artikel: http://www.xead.nl/het-sloeg-zomaar-toe-straatvrees

Ook schrijf ik dit artikel, omdat ik op 26 oktober 2011, 26 jaar na dato, voor het slachtoffer van deze moord, een artikel wil plaatsen, ter zijner herdenking. Een dwaling in onze rechtspraak aan de kaak wil stellen. En dat wil ik vereeuwigd zien als de ultieme uiteindelijke rechtspraak. De enige echte waarheid!

Het bezoek aan het stadsarchief maakt deel uit van het vooronderzoek voor dat nog te schrijven artikel.

Ik ben bang voor straks

 

Ik probeer mij nu in te beelden hoe het is om straks het betreffende krantenartikel weer onder ogen te krijgen, ook vraag ik mijzelf af of die intense woede en haat, die ik toen voelde weer boven zal komen. Die grote contradictie die mij toen overkwam: Alexandra een pacifist in hart en nieren voelde zichzelf in staat een moordenaar te doden.

Stadsarchief te Haarlem

 

Stipt op tijd bel ik aan bij het stadsarchief. Een oudere dame midden vijftig opent een zware deur. Ik hang mijn jas op, zet mijn handtas in een kluisje en loop achter haar aan een grotere kantoorruimte binnen. Zij brengt mij naar Meneer A. Er moest een bezoekerspas gemaakt worden en ik ben een klant van Meneer A, want die gaat schijnbaar over het Haarlems Dagblad. Meneer A. had een probleem met zijn pc dus vraagt hij aan Meneer B of hij de pc van dat bureau mocht gebruiken.
Meneer A. neemt plaats en kijkt wazig naar het scherm en schuin naar de vrouw die mij had binnengelaten. “Jij kent dit programma, heh?” De vrouw liet zich een zucht ontvallen en loopt naar de pc. Vlotjes regelt zij een bezoekerspas voor mij en stuurt mij weer terug naar Meneer A.

“U zoekt een oude krant?” Ja dat klopt, Het Haarlems Dagblad van 26 oktober 1985 of 28 oktober 1985. Hij vult een geel briefje in ; vraagt mij een momentje; pakt een karretje en verdwijnt. Binnen een paar minuten keert hij terug met een immens groot boek. Een maand Haarlems Dagblad. Eigenlijk verbaasde ik mij erover dat een hele maand in zo'n boek past. Ik sla hem open op de 26e. Bingo! Een klein bericht op de voorpagina. Ik blader door op een manier zoals ik nooit in een krant blader. Een maand kranten van zesentwintig jaar oud; gebonden en in ongeschonden staat. De heerlijke geur van oud papier dringt in mijn neus.. De 28e, niets te zien op de voorpagina, ik blader door; schrik slaat om mijn hart. Een grote foto van een pistool en mes; het pistool, het wapen waarmee Bolle Ben is doodgeschoten. Dat onding waar ik in keek voor Ben ermee doodgeschoten werd, dat moment dat ik mijn keu ophief om dat wapen uit die handen te slaan, en tegengehouden werd door.....
 

“Meneer?” onderwijl Meneer A, aankijkend.
“Ja?”
“Kan ik een kopie krijgen van dit artikel?”
“Ik kan hem voor u laten inscannen en dan wordt de kopie naar u gemaild.”
“Hoelang duurt dat?”
“Een week”
“Zou ik de artikelen dan mogen overtypen? “
Daar kreeg ik een positief antwoord op dus liep ik naar het kluisje om mijn netbook te pakken.
Vier artikelen heb ik gevonden in de week volgend op die moord. Ja, toen werd dat nog breed uitgemeten.....

Vervolg op 26 Oktober

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.