en hoe IK hier mee omga !!

Dit is het tweede deel over mijn moeder en de ziekte van Alzheimer !!

Iedereen die de ziekte van Alzheimer heeft ervaart de ziekte op een zijn eigen manier. Dit geldt ook voor de omgeving zoals directe familieleden. Dit heeft met verschillende factoren te maken zoals : leeftijd, persoonlijkheid, lichamelijke gezondheid, familie geschiedenis en culturele achtergrond. Ook de snelheid waarmee de veranderingen optreden, en hoe ernstig deze veranderingen zijn zullen van persoon tot persoon verschillen. Toch zijn er wel een aantal verschijnselen en klachten die bij vrijwel iedereen voorkomen naar mate de ziekte voortschrijdt. Er zijn namelijk verschillende fases bij de ziekte van Alzheimer.

Lichte ( beginnende ) vorm van de ziekte van Alzheimer.

De eerste tekenen van Alzheimer zijn vaak heel subtiel en heb je het soms niet in de gaten dat er iets mis is. Als er al verandering worden opgemerkt, dan nog worden deze niet altijd in verband gebracht met een ziekte. In een vroeg stadium lijken veel mensen zich minder bewust van en minder bezorgd over hun problemen. Ik zelf vond dit een hele moeilijke periode, kun je het vermoeden uitspreken naar andere familieleden hoe doe je dat dan en wat zal hun reactie zijn. Als je dan uiteindelijk je moed bij elkaar hebt geraakt en er langzaam over begint krijg je meteen weerstand. Je ziet het verkeerd, en snapt er helemaal niets van. Op zo’n moment bedenk je dat het eigenlijk heel vervelend is dat je in de zorg werkt en daardoor eerder de signalen waarneemt. Ik snap het ook wel je wilt niet dat je dierbare persoon deze ziekte heeft want je weet dat het niet geneest en alleen maar achteruit gaat. Enkele van de eerste klachten en verschijnselen zijn onder andere:

- Herhaaldelijk dezelfde vragen stellen
- De draad van het gesprek kwijtraken en moeite hebben met het vinden van het juiste woord.
- Niet in staat zijn om gewone, vertrouwde taken af te maken ,zoals het koffie zetten wat ik benoemd heb in deel i over dit onderwerp.
- Moeite hebben met abstract denken.
- Geen recente gebeurtenissen kunnen herinneren.
- Dingen opbergen op verkeerde of vreemde plekken, zoals een portefeuille in de koelkast.
- Om onverklaarbare redenen omslaan in stemming en gedrag.
- Niet meer in staat zijn zich te concentreren of initiatief te nemen
- Minder belangstelling hebben voor zijn of haar omgeving.
- Onverschillig zijn voor de persoonlijke verzorging of voor het normaal beleefde gedrag ten opzichte van anderen.
- Gedesoriënteerd zijn ten aanzien van tijd en plaats.
- Verdwalen in bekende straten.

Iemand die een lichte vorm van Alzheimer heeft en nog werkt, probeert waarschijnlijk gewoon door te gaan alsof er niets aan de hand is. De moeilijkheden die hij ondervindt, worden als snel afgedaan als gevolg van stress, slaaptekort, vermoeidheid of het ouder worden. Problemen met het geheugen kunnen worden gecompenseerd door vast te houden aan bekende dingen, plaatsen en routines en door nieuwe of vreemde situaties te vermijden. Als mijn moeder niet was verhuist, had het misschien nog wel 2 jaar geduurd voordat andere mensen het in zouden gaan zien wat er aan de hand was. Wanneer iemand met Alzheimer zich bewust wordt van geheugenverlies, kan dat gevoelens van kwaadheid, frustratie en hulpeloosheid oproepen. Het is niet ongebruikelijk dat deze emoties worden afgereageerd op anderen. In dit stadium komen ook vaak depressies voor. Ik kan dat inmiddels heel erg goed begrijpen. Ik heb gezien hoe er het is voor mensen met Alzheimer om de meest simpele dingen niet meer te kunnen en altijd hulp van andere moet vragen. Vooral voor de mensen die altijd heel erg zelfstandig en actief zijn geweest, is dit een hele grote stap terug. Je verliest eigenwaarde en weet in dit stadium dat het alleen maar erger gaat worden. Het is belangrijk om als omgeving de persoon met Alzheimer zoveel mogelijk te betrekken bij de activiteiten. Zet bijvoorbeeld samen koffie en laat de persoon zoveel mogelijk zelf doen, of ervaren dat hij of zij zelf koffie heeft gezet. Grijp niet te snel in maar doe dit subtiel, zo blijft de eigenwaarde zolang mogelijk in tact. In dit stadium herkent de persoon je vaak nog erg goed, dus geniet hiervan want dat kan als je pech hebt heel erg snel anders zijn. Gelukkig herkent mijn moeder ( voor mijn gevoel ) mij nog steeds, hier geniet ik erg van.