Naar aanleiding van goede reacties zal ik nu maar snel deel twee plaatsen, het heeft geen zin jullie in spanning te houden. Helaas ben ik wel twee hoofdstukken kwijt doordat mijn pc is gecrasht. Mijn probleem met dit verhaal was dat ik elke keer als ik in stukje had geschreven het herlas, of het wel soepel las, andere woorden, andere volgorde tot het verhaal mij zelf de keel uit kwam..

Haar vingers moesten de tak los laten en snel vielen ze naar beneden.
De takken zwiepten langs haar lichaam en ze stootte hard haar heup.
Met een bons belanden ze op het gras onder de boom en Elena’s tanden klapte op elkaar, tegelijkertijd flitste er een felle steek van pijn door haar enkel.
Ze was boven op haar belager gevallen die versuft lag te kreunen.
Zonder ook maar te aarzelen krabbelde ze overeind en hinkte zo snel ze kon het bos weer in.
Bij de rand aangekomen hoorde Elena achter haar gevloek en zag dat hij de achtervolging weer had in gezet.
Hij was wel heel erg vastberaden om haar te pakken te krijgen!
Haar pijn verbijtend ging ze een bocht naar rechts om en al meteen bij de eerste stap belande ze midden in een brandnetelveld. Door de wilde achtervolging was Elena totaal vergeten waar ze zich had bevonden.
Het had geen zin.
Het was of dit, of hem zijn zin geven. En dat was niet iets wat ze van plan was!
Al bij de eerste stap begonnen haar voeten te branden, het leek wel of er honderden speldjes in haar huid werden gestoken.
Elena beet zo hard op haar lip dat ze bloed proefde. De pijn kroop langs haar benen omhoog. Haar huid brandde en gloeide, maar toch liep ze door.
Ze wilde niet dood! En dat zou zeker gebeuren als ze het opgaf.
De planten kwamen tot aan haar schouders en leken overal te zijn. Zachte bladeren streken langs haar huid gevolgd door een schrijnend gevoel.
Achter zich kwamen de rennende voetstappen abrupt tot stilstand en ze wist dat haar achtervolger aan de rand van het veld was gekomen.
Elena waagde een triomfantelijke blik achterom en zag tot haar schrik dat hij haar achterna kwam!
Ze had gehoopt dat hij daar zou blijven!
‘ Ja heks,’ bulderde hij.
‘Ik ben tenminste gekleed!’
Overmoedig stapte hij naar voren, struikelde en viel plat op zijn gezicht.
Elena kon een schaterlach niet in houden. Het geluid weerklonk door het bos.
Vlug liep ze door, haar pijnlijke lichaam negerend en zich concentrerend op haar doel.
Het einde van het veld!
Daar was een waterval waar zich grotten bevonden zodat ze zich kon verstoppen.
Ze was uitgeput en had ene paar rake klappen gehad.
Dit was zinloos, dacht Elena wanhopig.
Ze hield dit niet langer vol, ze moest van hem af zien te komen.
Elena knielde en kroop op handen en voeten verder, op zoek naar iets waar ze mee ze hem zou kunnen slaan, ze zag geen hand voor ogen en de brandnetels raakte nu ook haar gezicht.
Net toen ze de hoop op wilde geven kwam haar hand tegen iets hards.
Tot haar opluchting was het een grote steen!
Met beide handen greep ze deze beet, stond op en bleef roerloos tussen de planten in het veld staan wachten tot hij dichterbij zou komen.
Links van haar klonk geschuifel en gevloek.
Nog heel even wachten.
Bijna.
Toen met alle kracht die ze nog in haar had liet ze de steen op zijn hoofd neerkomen. Ze verraste hem zo met haar aanval dat hij tegen de grond klapte.
‘ Die is voor alles wat je me hebt aan gedaan!’
Weer liet ze het voorwerp hard neer komen.
‘En die ook!’
Bij de derde slag was hij bewusteloos. Langzaam liet ze haar armen zakken en gooide toen de steen weg. Opgelucht maakte Elena zich uit de voeten.
Ze had gewild dat hij haar met rust zou laten, zodat ze naar huis kon gaan en onder haar dekens kon kruipen.
Na eindelijk bij het meer te zijn aangekomen wilde ze zich gaan wassen, haar huid verkoelen.
Ze was van top tot teen bedekt met kleine brandnetel bultjes.
Ze liep tot haar schouders het water in en slaakte een zucht van voldoening toen het haar brandende huid verkoelde.
Ze kon niet meer, langzaam liep ze het water weer uit en achter de waterval aangekomen zeeg ze doorweekt en uitgeput door haar benen, het laatste wat ze hoorde was het klateren van het water.

Hoofdstuk 2

Green house Castle
Begin Mei 1822

Jason zat achter zijn bureau en dacht na. Hij zat languit in zijn fauteuil en het haardvuur brandde behaaglijk.
Hij dacht na over het probleem dat nu waarschijnlijk boven haar hele slaapkamer had afgebroken, hopend dat hij naar haar toe zou komen om in haar mooie praatjes te trappen. Hij streek met zijn hand door zijn zwarte haar.
Ze beweerde dat ze zijn kind droeg en had zich voordat Jay ook maar iets kon doen, zo zijn huis in gepraat.
Hij moest toegeven dat het nu ongeveer acht maanden geleden was, dat hij zijn voormalige maîtresse,
Victoria, had opgezocht om een nacht vol genot met haar te beleven.
Maar helaas voor Victoria bewees dat helemaal niets.
Ze was alles wat je maar kon wensen in een vrouw, met haar mooie slanke lichaam dat op de juiste plaatsen was geproponeerd. Haar glanzende blonde haren die tot op haar heupen reikte en een sensuele mond die gewoon vroeg gekust te worden.
Zo gauw Victoria je alleen al aankeek, schoten de wildste fantasieën door je heen.
Oké, oké hoewel haar lichaam dan wel perfect mocht wezen, liet haar karakter duidelijk te wensen over.
‘Niks anders dan een inhalig kreng,’ mompelde hij terwijl hij voor zich uitstaarde Hij had niet voor niets afscheid van haar genomen die laatste keer.
Ze was in grote woede ontstoken en had geschreeuwd
dat hij moest blijven. Toen dat niet had geholpen had ze gesmeekt, ze hield namelijk van hem!
Jason had haar koel gezegd dat het waarschijnlijk zijn portemonnee was waar ze van hield en was de deur uitgelopen.
Die avond, terwijl Jay van zijn cognac zat te genieten, was zijn butler schoorvoetend de bibliotheek in gekomen.
‘ Eh Mylord?’ had hij aarzelend gevraagd.
Jay had zijn wenkbrauwen opgetrokken toen hij zag hoe nerveus de arme Stanley wel niet was. Het personeel was pas sinds vier maanden in dienst, waarvan Jason alleen de laatste twee maanden aanwezig was geweest. De man was overduidelijk bang zijn werkgever te grieven.
‘Er staat een zekere dame hysterisch te wezen aan de deur die beweerd dat ze hier woont.’
Jason was stiekem wel geamuseerd omdat Stanley waarschijnlijk dacht dat hij een echtgenote had en nu dus waarschijnlijk de vrouw des huize op de stoep had
laten staan.
Jason stond op en liep zonder iets te zeggen de bibliotheek door richting de voordeur met een handwringende butler achter zich aan.
Het gekrijs klonk hem maar al te bekend in de oren. Jay kreunde. Dat kan toch niet waar zijn! dacht hij.
Even bleef hij luisteren om te horen hoe ze haar koetsier uitfoeterde.‘Wees verdomme voorzichtig met die bagage leeghoofd!’ schold de lieftallige dame.
‘Dat is het laatste wat ik heb!’

Jay trok met een wild gebaar beide deuren naar het bordes open.
‘Een goede avond madam,’ zei hij spottend.
’Mag ik u vragen waar ik dit onverwachtse genoegen
aan heb te danken?’
Victoria draaide zich met een ruk om en haar hoogzwangere buik was duidelijk zichtbaar. Ze slaakte een gilletje en vloog hem lomp om de nek.
‘O Jay! Waarom liet je me zo schrikken?’ vroeg ze met een pruilmondje. Waarna ze verder sprak:
‘Gelukkig ben je thuis, ik was al bang dat je hier niet zou zijn. Het ziet er zo donker uit. Ik heb je vreselijk gemist!
Ze knipperde verwoed met haar wimpers terwijl ze met haar vingers over zijn borst streek. Zo bloedmooi als ze was, kwam Jason even in de verleiding haar mee naar boven te nemen en haar in zijn bed te gooien.
Hij schudde zijn hoofd en maakte zich met een bruusk gebaar van haar los.
‘Ik begrijp niet wat je hier kom doen Victoria. Het hoogseizoen is aan de gang. Ik kan me nou niet echt
voorstellen dat jij je zó verveelde, dat je de lange tocht vanuit de stad naar dit afgelegen gebied wilde maken. Ik heb de laatste keer afscheid van je genomen en ik denk dat ik wel duidelijk genoeg ben geweest.’
Hij deed een pas achteruit om aan haar overweldigende parfum te ontkomen. Jason kon niet begrijpen dat hij die geur ooit heerlijk had gevonden. Nu rook het eerder goedkoop om het maar netjes te houden.
‘En in blijde verwachting zie ik?’
Voor ze ook maar iets kon zeggen trok Jason een wenkbrauw op en vroeg op bedrieglijk vriendelijke toon; ‘Mijn butler vertelde mij dat je hier woonde? Ik wist niet dat ik het huis had verkocht.
Hoe kan het dat ik daar niet van op de hoogte ben gebracht, lieve Victoria?’
Victoria giechelde naar wat zij dacht charmant. Maar
Jason kreeg er de kriebels van.
’O Jay, Hou me niet zo voor de gek suffie, je weet toch waarom ik hier ben, ik kan gewoon niet zonder je’ Ze boog iets naar voren zodat hij een blik kon werpen in haar goed diepe decolleté. ‘
Ik zou graag binnen verder willen praten, Jay. Zoals je ziet is het nogal donker buiten,’ ze rilde overdreven en zonder op antwoord te wachten liep ze naar binnen, snauwde tegen de butler dat hij haar naar de salon moet brengen en dat ze verfrissingen wilde hebben.
Verbouwereerd wist Jason even niks te zeggen. Maar liep toen met woedend vonkende ogen achter Victoria aan naar de mooi ingerichte salon.

Ze zat gemakkelijk op de comfortabele sofa en keek belangstellend om zich heen. Of eerder, geringschattend.
Zeker een inventaris aan het opstellen. Dacht Jason
Spottend. ‘Ik zou het voortaan –mocht je nog een keer onverwachts langs komen- op prijs stellen als je voortaan enig fatsoen zou kunnen opbrengen om op een uitnodiging te wachten.
Vannacht kun je blijven want het is te laat om nu nog terug te keren. Maar mijn complimenten voor je timing, Victoria. Morgen regel ik vervoer terug naar Londen voor je.’
Hij moest schijnbaar vastbesloten hebben geklonken want meteen begon Victoria hartverscheurend te snikken. De tranen rolde over haar mooie wangen toen ze naar hem opkeek.
‘O Jay’ (Hij begon onderhand genoeg te krijgen van dat zinnetje.)
‘Hoe kun je zo wreed tegen mij zijn, in de
toestand waarin jij mij hebt gebracht!’
Ze blikte veelbetekenend naar haar buik.
‘Ík?!’ riep hij uit.

http://www.xead.nl/een-historiche-roman 1