Maar hij komt er wel achter, ik ben tien keer beter.

De telefoon van mijn zoon gaat.

Hij is niet thuis. Ik kijk even op het scherm, maar laat hem gaan. Vast een van zijn vriendinnen, daar bemoei ik me niet mee. Als hij thuis komt ziet hij dat hij gebeld is. Hij vraagt me wie er heeft gebeld. Tja schat dat kan ik niet zeggen, ik heb hem laten gaan. Als ze mij willen spreken moeten ze een ander nummer draaien. Uiteraard, zoals gewoonlijk, het einde van de maand, het beltegoed is op. Dus mammm mag ik je  telefoon even lenen. Ik wil even weten wie er heeft gebeld. Vast een van je vriendinnen schat die spreek je morgen toch wel weer. Maar tja hij weet me weer te overtuigen, dat het wel belangrijk kan zijn. Misschien wel een mededeling voor school, je weet het niet he. Dus ik strijk weer eens over dat goede hartje van me en leen mijn  telefoon toch maar uit.

Hij heeft amper 1 minuut geluisterd.

Ik hoor hem ja en amen zeggen, en plots steekt hij zijn hand met telefoon naar me uit. Ik maak nog een grapje, wil je vriendin mij spreken ? Nee mam maar mijn mentor wel. MMM ik ben al weer volledig in een staat van alertheid. Een mentor die belt is meestal geen goed nieuws. En dat blijkt, het was inderdaad geen goed nieuws. Eigenlijk ronduit slecht kan ik wel zeggen. We zijn nog maar net  een paar weken weer aan de gang, en hij is nu al door de mand gevallen. Continu zijn werk niet voor elkaar, Huiswerk maken zit geloof ik niet in zijn systeem. Het loopt de spuigaten uit en is eigenlijk best wel zorgelijk. Een ding is zeker als hij zo doorgaat gaat hij het niet redden. Dus komende maandag wil zijn mentor een planning van hem zien.

Planning, Hoe bedoel je planning.

Wat is dat eigenlijk een planning. Ik zie zijn gedachten heen en weer razen als ik hem de boodschap van zijn mentor nogmaals meld. Hij wist het al hoor, hij had inmiddels al met haar gesproken. Ik wissel met de mentor wat informatie uit. Want ja weet je , ik voel me eigenlijk wel een beetje lullig in het geheel. Ik bemoei me namelijk helemaal niet met zijn school. En ik heb daarvoor natuurlijk zo mijn eigen redenen. Het eerste jaar, een niveau hoger, ging het ook niet zo goed. Natuurlijk wil je je kind dan graag helpen. Een korte tijd gingen we met zijn tweeën aan de gang, maar de resultaten werden eigenlijk alleen maar slechter. Thuis kent hij alle stof, maar zodra hij op school kwam was ineens alles verdwenen. Black- out noemen ze dat. Het werd me al snel duidelijk dat de resultaten niet beter gingen worden als we er druk op gingen leggen. Dus Ik ben er maar weer mee gestopt. En hij weet dat als er wat is dat ik er ben om hem te helpen. Tot zover ik daar toe in staat ben, want ja laten we het niet over mijn schoolcarrière hebben. Die was misschien nog wel veel beroerder. Of misschien moet ik zeggen dat ik eigenlijk helemaal geen carrière had, ik was lijfelijk aanwezig daar was ook alles mee gezegd.

Maar goed we hebben dus wat informatie uitgewisseld.

De lijnen naar elkaar staan open, de achtergrond is bekend. De problemen zijn besproken. Ik spreek nog even kort met mijn zoon, en hij gaat lekker naar bed. Een halfuur later komt hij weer beneden. Pijn in zijn keel, een snotterende neus. Hij heeft het zwaar , dat zie je zo. Een aspirientje en hij gaat weer plat, maar ik ben voorbereid. En ja hoor de volgende ochtend hoor ik een luid gehoest vanuit zijn  tenen, de trap afdalen. Met een moedeloos hangend lijf zet hij zich op de bank neer. Lodderige ogen kijken me glazig, en alsof hij ze kracht wil bijzetten, komt er nog een lekkere rochel achteraan. O, hij kijkt zo zielig, en ik zit al te wachten op wat ik weet dat er gaat komen. Langzaam in mezelf loop ik vast te tellen. En ja hoor daar komt het dan. Bij tien precies , hoor  ik een zielig stemmetje vragen:”mam mag ik weer naar mijn bed.” God hoe vaak ben ik er wel niet ingetrapt. Maar vandaag niet , vandaag ben ik sterk. Ik heb geleerd, van de afgelopen keren, ik trap er echt niet meer in. Hoe goed hij het ook speelt, en goed is hij hoor, ik kan niet anders zeggen.

Nee is het antwoord.

Je gaat het maar gewoon proberen. We blijven niet voor een verkoudheid thuis. Die kop je had hemmoeten zien, vertrok meteen naar een standje erger. De radars zag je gewoon draaien, en ik dacht alleen maar, nu moet je sterk blijven hij is nog niet klaar. En ja hoor , ik kon er op wachten. Plots vliegt hij van de bank naar de wc. Daar laat hij me nog even weten onder luid gehoest tot kokhalzen toe , dat het wel degelijk erg is hoor. En zwijgend gaat hij weer zitten. Ik negeer het totaal, en ga door met mijn eigen ding. Waarop hij er nog even overheen gooit, ik vind het wel erg hoor, dat je me gewoon naar school stuurt terwijl ik continu het gevoel heb dat ik moet kotsen. Zo probeert hij mijn gevoel te bewerken, maar vandaag hou ik mijn poot stijf. Tja jongen vandaag geen discussie, we gaan gewoon naar school. Als het echt niet gaat mag je me bellen of je naar huis mag komen. Maar ik heb geen beltegoed meer. Hij blijft het proberen, maar dan bel je maar van school af. Tja hij kan vandaag niet tegen me op, en lijkt er eindelijk in te berusten. Met het meest chagrijnige hoofd dat hij maar kan trekken, besluit hij  dan uiteindelijk toch maar zijn spullen te gaan pakken.

Maar de tijd heeft niet stilgestaan.

De klok tikte gewoon door, helaas het is niet anders. En als hij eindelijk dan klaar is ,tja dan is het eigenlijk al te laat om met de fiets te gaan. Op de meest vriendelijke manier die hij in zich heeft vraag hij me of ik hem kan brengen. Ja en dat heb ik nou weer wel gedaan. Want de dag is al zwaar genoeg begonnen. En denk ik stiekem dan zal hij niet zonder mijn toestemming naar huis toe gaan. Ik begrijp zo goed hoe hij zich voelt. Ik begrijp zo goed de weerstand nu om naar school te gaan. Bang voor de confrontatie, hij is immers door de mand gevallen. Waarschijnlijk weten alle leraren dat hij is aangesproken door de mentor. Dus ja lekker om naar school te gaan zal hij zich niet voelen. Maar vluchten is geen oplossing, het veranderd niets aan de situatie, het zal het hooguit nog zwaarder maken. Eenmaal in de auto, merk ik stiekem op dat de neus veel minder loopt, en hij helemaal niet meer hoest. Maar veel tijd heb ik niet om er bij stil te staan tijdens de razende rally door de stad. Want ja laten we dan in ieder geval zorgen dat hij op tijd is want anders krijgt hij dat er ook nog overheen. En ik heb er nog een die natuurlijk niet de dupe mag worden van haar broer en ook op tijd wil zijn. We hebben het weer gered, beide heb ik op tijd afgeleverd bij school. Ik rust even uit , voorbereid op wat er gaat komen als ze weer uitzijn. Ik denk , hoop en bid ik dat het allemaal reuze is meegevallen.

©spiritlady

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.