Een doodgewone man, niets wees erop dat hij tot zoiets in staat zou zijn, maar het was wel zo, hij had een kind doodgereden.

25 jaar geleden

Het is nu 25 jaar geleden, dat ik in de Maartenskliniek in Nijmegen geopereerd werd aan mijn bekken en rechterheup. Het was, voor die tijd, een grote ingreep en de gevolgen zouden voor mij 50 % kans op herstel opleveren. Nu zat ik toch al in een rolstoel, dus ik nam het risico. Het betekende wel, dat ik voor de helft van mijn lichaam, 3 maanden gips kreeg. En dus 3 maanden het bed moest houden, maar ook daar had ik vrede mee.

De eerste dagen, na de operatie, waren even vervelend, maar al gauw kreeg ik weer praatjes, hoewel het taaltje daar, in Nijmegen, geheel anders was dan het mijne, ik kom oorspronkelijk uit Friesland. Maar toevalligerwijze lag er ook een mevrouw, een ex-Fries, die geëmigreerd was van het mooie Friesland naar het verre Gelderland en wel in Nijmegen was neergestreken. Samen hielden we de lol er wel een beetje in, maakten in het Fries vaak grapjes, die de anderen toch niet konden verstaan. Toch hielden we het meestal wel op het beschaafd Nederlands, zodat ook de anderen mee konden doen.

 

 

Roken

In die tijd, was het nog geoorloofd, om op bepaalde plaatsen in de kliniek, te mogen roken. Omdat ik aan bed gekluisterd was, moest ik afwachten wanneer de verpleging tijd had om me naar die gelegenheid te brengen, maar steevast elke dag werd ik ernaar toe gebracht. Ook Fokje, de mevrouw die van oorsprong Fries was, ging mee naar de rokersgelegenheid. Samen hadden we schik, ja je moet er toch wat van maken, maar we hebben ook ernstige gesprekken gevoerd, gesprekken die diepgaander waren. Het rokersgedeelte was een gezellig gedeelte, en ook niet rokers, kwamen met liefde onze gelegenheid bijwonen.

Op een dag, kwam een verpleegster ons vragen of ze een meneer bij ons mocht zetten. De meneer was geopereerd aan zijn rug en moest plat blijven liggen. Hij was erg depressief, zei de verpleegster, dus misschien werd hij wat vrolijker van ons. Natuurlijk vonden we het prima, maar de vrolijke stemming werd nu toch wat bedrukter. Iemand die depressief is, wordt echt niet vrolijk van vrolijke mensen. Maar met een beetje gezelschap zou hij vast wel tevreden zijn.

 

 

 

Arnold vanderlyde

Toen ik hem binnen zag komen, zag ik iets bekends aan hem. Hij leek op die bokser, Arnold Vanderlyde! Hij stelde zich voor, Jan, zei hij, wij noemden onze namen, Fokje en Merel. Ik vertelde hem dat ik dacht dat hij bokser was, omdat hij veel op Arnold Vanderlyde leek. Daar moest hij wel een beetje om lachen, dat had nog nooit iemand tegen hem gezegd! Hij vertelde dat hij niet aan boksen deed, maar dat hij vrachtwagenchauffeur was. Maar hij had een ongeluk gehad en kon nu zijn werk niet meer doen, zijn rug was gebroken. Hij had een grote stellage om zijn hoofd gebouwd gekregen, zodat de wervels goed op zijn plaats bleven zitten. Het was net een Marsmannetje. Ik vroeg hem of zijn werk niet erg moeilijk was, dat gedoe met die dode hoek en zo..... Daar raakte ik een gevoelige snaar, ik zag zijn gezicht betrekken.

 

Dodelijk ongeluk

Hij vertelde dat hij eens een meisje onder de vrachtauto had gehad, hij had haar niet gezien, ze stond in de dode hoek, vlak naast zijn truck. Haar fiets was verwrongen, het meisje dood. Tranen stonden in zijn ogen. Hij had een paar maanden niet kunnen werken, hij kon het gewoon niet, was bang dat het hem weer zou gebeuren. Ik vertelde hem dat ik het begreep, maar hoe reageerden haar ouders? Nee, de ouders wilden niet met hem praten, hij was er eens aan de deur geweest, maar ze stuurden hem weg, hij was de moordenaar van hun dochter.....Het was een vreselijke ervaring geweest voor deze man, toch viel hem niets te verwijten, bleek uit het onderzoek, hij had haar niet kunnen zien! Toch had hij een litteken op zijn ziel, het was een zware tijd voor hem geweest en nog had hij er last van.

Het was etenstijd, dus werd ik met bed en al weer terug gereden naar mijn kamer, ook Jan, die bedankte me voor het gesprek. Hij had nog met niemand er zo goed over kunnen praten, zei hij, en het had hem goed gedaan.
 

De volgende dag ging ik naar huis, ja thuis kun je ook gewoon in het gips op bed liggen en het is altijd gezelliger dan in een ziekenhuis. 

 

3 maanden later

Na 3 maanden ging ik weer terug naar de Maartenskliniek, eindelijk mocht het gips eraf! De ambulancebroeders reden me binnen en ineens hoorde ik iemand hard roepen""Merel!", en daar stond ineens Jan voor mijn neus, nee ik had hem niet herkent, hij leek nu ook niet zoveel meer op Arnold Vanderlyde, dat kwam hoogstwaarschijnlijk doordat hij nu liep en niet meer plat op zijn bed lag. Maar hij herkende mij wel, legde uit wie hij was, en toen wist ik het weer. Hij oogde een stuk vrolijker en hij vertelde dat het heel goed met hem ging, ik vertelde dat het gips eraf mocht, nog voor de broeders verder reden zei hij nog: "Bedankt nog he, van toen, dat gesprek heeft me goed gedaan", de broeders reden me naar mijn kamer.

Ik heb hem nooit weergezien, Ik weet dat hij Jan heet en ik weet dat dit mijn leven heeft verrijkt, want ook al oordelen mensen snel, ik weet dat juist die mensen, zoveel verdriet met zich meedragen.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.