Lees en weet waarover het gaat, geen toevoeging, geen korte inleiding, geen plaatjes.

 

Hij doet zo boos
Hij doet brutaal
Hij doet zo nonchalant

Kan hem niet straffen
Laat hem begaan
Geef toch mijn cadeau

de stoere man breekt
Ik pak een dweil
Voor waterlanders

Botjes kraken van weerstand
Zijn lijfje schokt in verdriet
Armpjes zoeken heil in mij

Woorden raken geen kant
De oorzaak onbespreekbaar
Kan niets anders doen
Dan hem te verstikken

Moment van scheiding
Met hangend hoofd
Een stoere doei

Een buik vol pijn
Een steen vol emoties
Vind zijn uitweg niet

 

Hij lift een kin
In ogen als poelen
vangt weerschijn vader en zoon

elastisch afscheid
geknipt in tweeën
ik vang op wat er valt

troostende woorden
verkleinen de tijd
tot een nieuwe ontmoeting

 
Tegenpolen van emoties, vreugde en verdriet, verscheurd het hart in midden. Hoop en hopeloos ontmoeten elkaar in één blik. Blij en boos in één behuizing. Met vreugde uitgekeken naar dit verdriet, als egoïsme hoogtij viert in eigen leven. Blij ben ik, de beurt is aan mij !. Met hoop in zijn ogen ziet hij een hopeloos geval. Boos is hij om niets.
Breekbaar in handen gedragen gelaten gaan ze mee. Bij overgave proberen scheidende partijen te smelten, tot een geheel als voorheen. De poging mag niet baten, frustratie komt naar het oppervlak.
Buig in dank voor goede zorg, neem ze nu weer over. Verbonden in teamverband spelen wij de partij voor ontvangen levens.
Mijn moederhart huilt met kindertranen, een nieuw rode kras gekerfd. Ik kijk naar gedrukte plaatjes van oude dromen. Een papa bij de schommel duwt zijn dochter hoger in de lucht, een mama staat klaar om te vangen onder het klimrek, waarschuwt haar zoon voorzichtig te doen. Papa kijkt mama lachend aan, “hij kan het wel lieverd, hij is inmiddels sterk genoeg”. Mama kijkt lachend terug, en zegt “ik vertrouw hem wel maar ik zie alleen maar ongelukken”. Zie een jongen die suist door de lucht land in zand met doffe plof, een vertroebelt beeld vol angst.
Stil sta ik bij dit historisch gesprek, bijnaam ‘bange mama’, de grootste pijn uit onverwachtse hoek, onvoorspelbaar, verbrand het alle foto’s, doet gelach verstommen! Een hoofd dat er niet bij kan, gevoel dat het altijd al wist. Diepe wonden zullen helen, als kronkelende paars blauwe wormen zichtbaar in eeuwigheid.
Ik zie ze gaan, krijsende echo’s kronkelen langs ronde muren de bodem nog niet bereikt, liefdesadvies omhoog te klimmen geslagen in de wind. Ik breek de val, speel voor bodem, zet breuken in hard gips, geschreven boodschap op onbreekbaar wit , onvoorwaardelijk houden van.
Met oerdrang beschermen wat het ook kost, zekerheid in onzekerheid, papa en mama failliet verklaard. Het rode boetekleed van schaamte zal ik tot op mijn enkels dragen zonder last, zonder klacht. De vraag voor altijd brandend op mijn lippen, waarom was ik niet goed genoeg?
Een steunpilaar in ex gevonden, schept verwarring en vragen als water naar de zee. Is liefde vriendschap als vlinders rusten? Pas dood bij de laatste sisssssss, een rookpluim laat het achter , zal er ergens nog verborgen een vonkje zijn die vlam kan vatten?

Groen Gras met hardnekkig onkruid, spuit de buurvrouw vol met gif!

http://www.xead.nl/voor-alle-kinderen-in-verscheurd-verdriet

Lees meer over mijn scheiding in mijn artikelen.

© kikafonie

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.