Verhaal in dichtvorm. Visioen van een sjamaan.

Hij die de sterren als God beschouwd

Verhaal in dichtvorm.

Visioen van een sjamaan.

Sjamaan in een groen donker woud. Bij het warme vuur, geen kou.
Geen tijd er is, zelfs geen uur.
Zijn trouwe indianen slagen hard op de drums.
Het muzikale goud weergalmd door en over heel het woud.
De karaktervolle slagen doen de wolken vervagen.
Verdwijnen! Hierdoor zijn de sterren aan het verschijnen.
De sjamaan vindt dit fijn, want nu zijn de indianen niet meer zo klein!

Omdat ze hun sterren zijn (hij die sterren als god beschouwd)

Toen zei de sjamaan: "Nu dat jullie klaar zijn, verlicht en ook daar zijn..
Nu jullie voelen wat nooit meer mag afkoelen..
Nu jullie weten wat niemand hoorde te vergeten.."
Kom zusters en broeders van het donkere woud.
Kom, naar mij en ons vuur. Het is tijd..
Voor mijn visioen!

Verlichte sterren zweven boven het vuur.
De drums met de klank van goud blijven ondertussen weergalmen.
Door en over heel het woud.
Nu kan de sjamaan met zijn spel beginnen.
Hij sluit zijn ogen, iedereen zit voorovergebogen..
Door het wilde vuur te kijken,
naar zijn gesloten ogen.
De sjamaan is rein, en hij maakt zich klein.
Hij vergeet zijn ster, zijn naam en bestaan.
Nu is zijn spirit vergaan,
alsof het de gevaarlijke oceaan is in gegaan.

Daar krijgt hij zijn visioen, hij gaat het doen,
Al zijn door het wilde vuur kijkende vrienden
weten het gevaar maar staan voor hem klaar.
Als blinkende diamanten. Kijk daar!
Hij ziet twee koude slangen die hem willen vangen,
maar blijft moedig staan en laat ze zonder hem in de oceaan vergaan.
Hij laat ze voorbij gaan, wist wijs te blijven staan.
Sjamaan betekend namelijk hij/zij die weet en nooit vergeet.
Hij gaat verder in de oceaan en ziet een gouden kleur,
blijft niet staan maar volgt het gevoel.

Zo vindt hij een goud geverfde deur!
Hij vraagt de maker van de deur beleefd om open te doen.
Hij komt terecht in een andere wereld dan die van hem.
Een wereld? Denkt hij in zichzelf.. Hij ziet er geen..

Alle bomen begraven onder steen,
De wereld kan niet meer ademen, zegt hij in zichzelf,
Moeder natuur lijkt hier wel vermoord en kwaad.
Hij ziet één grote triestige kale vlakte,
Een geestelijke evolutie die in elkaar zakte!
Innerlijk begon hij te huilen,
en hierdoor begint het te regenen.
Alle slapende zielen gaan schuilen.
Hij zag ook regels gemaakt door een autistisch kind.
Alle mensen op deze lege planeet dragen handboeien van tijd,
een blinddoek van gedachten, en een levensenergie uit angst.

Hij ziet hier miljoenen zielen vertragen,
Vervagen,Vergaan!
Geen van hun kan of wil bestaan!
Plots zegt de maker van de deur tegen de sjamaan;
"Speel de haan en dan mag je gaan.."
De sjamaan kan die boodschap niet verstaan.

Want hij is vrij om weg uit het visioen te gaan..
Hij vind het eng en wil weg gaan, terug naar de oceaan.

Maar opnieuw zegt de maker:
"Nog niet in de oceaan vergaan!
Blijf nog even staan..
Je moet nog één ding zien."
En hij liet zien:
Een haan op een hoge stenen toren..
Uit ijzer geboren, (de haan op de kerk)
"veeg je tranen weg!
want de mensen op Aarde zijn niet verloren..
Jij wordt morgen geboren!"

Nu is de sjamaan is even verloren.
Hij snapt niets van wat die maker hem zegt.
Ben ik echt zo goed dat ik ze kan wekken?
"Ja!" zegt de maker met pijn in zijn hart, "JA!"
De sjamaan is bang dat hij zal falen, en zegt:
"Sorry, maar ik zie geen reden om jouw en je triestige wereld te helpen."
Wil hij terug naar de oceaan vol creativiteit en bestaan..
Maar opnieuw zegt de maker van het vreemde bestaan:
"Blijf nog even staan lieve gevoelige sjamaan!
Ik geef je een gevoel een reden,
zie dit lichtje in deze twee blauwe ogen.
Zij zal je helpen, zit namelijk bedolven onder haar schelpen!"

De sjamaan bekijkt de ogen van de vrouw..
Hij ziet een ziel in deze twee ogen.
En hij buigt als een heer voor ze: voorovergebogen!
Plots begint een vuur vanbinnen te branden.
Hij voelt de vlammen kietelen en strelen,
word verliefd en ziet een reden om mee te spelen,

Hij zegt tegen de maker "Dank je voor het voorstel,
Dank je voor het gevoel!
De maker knipoogt en zegt:
"Mijn wereld ziet er kaal en triest uit maar hij zal branden!"

De sjamaan vraagt:
"Hoeveel tijd heb ik als ik in een lichaam stap?
"Genoeg", zegt de maker.
"Genoeg.."

Op dit moment is de sjamaan bezig met zijn opdracht. Of het hem lukt zal je wel merken!
Want jij zelf maakt deel uit van het verhaal.
Die wereld, triestig, leeg en kaal.
Dit is jouw wereld, nu begint pas het begin van het echte verhaal!