Een klein verhaal over een aanhankelijke Deense Dog met de illustere naam Pikkie

Het hondenbestand in onze buurt heeft weer eens uitbreiding gekregen.
Onlangs zijn er nieuwe bewoners gekomen die in het bezit zijn van een hond.
Een kalf is een betere benaming voor deze uit de kluiten gewassen bomensproeiert.
Het is een zwarte Deense Dog, met een witte race streep boven op de kop.
Van een afstand ziet hij er best geinig uit.
Het arme schaap heeft wel een belachelijke naam meegekregen.
In een vlaag van verstandsverbijstering is gekozen voor de naam Pikkie.
Een compliment voor originaliteit is uiteraard op zijn plaats.
Maar een verkleinwoord gebruiken voor iets dat meer dan 100 kilo weegt gaat mij iets te ver.
Als Pikkie een chiwawa was geweest had ik me er nog wat bij voor kunnen stellen.
Overigens dan heb ik het nog geeneens over de omfloerste verwijzing naar het mannelijk geslachtsdeel.
Dat had ik verkeerd begrepen beweerde de bazin ten stelligste.
Haar ex man heet Dik, dus het duo Dikkie en Pikkie hadden zij wel leuk gevonden.
Je moet er maar op komen wat een originaliteit, ik bedenk ook wel eens wat belachelijks maar ga er dan echt niet mee te koop lopen.

Dik had het hazenpad gekozen en het bazinnetje met Pikkie opgezadeld.
Pikkie opvoeden was geen sinecure vertelde zijn bazinnetje, een klein tenger vrouwtje.
Deze nobele viervoeter heeft een eigen wil, en terroriseert het hele huishouden.
Zo wil Pikkie ´s avonds op schoot zitten, ik zag het al voor me dat gevaarte op schoot bij dat kleine vrouwtje.
De Deense dog vind het ook niet fijn om alleen gelaten te worden, Pikkie had alle deuren al kaal gekrabd.
De vitrage moest al een aantal keer vernieuwd worden daar was meneer ook al een paar keer in gaan hangen.
Katten zijn grote vijanden van Pikkie, hij is al een paar keer door de achterruit gesprongen na het zien van een kat in zijn tuin.
Ook hebben ze letterlijk en figuurlijk al een paar keren de hond in de pot gevonden.
Voor Pikkie is het gezien zijn grote een fluitje van een cent om te kijken wat er in de pannen zit die op het fornuis staan.
Kortom deze Deense Joekel bezorgt hen een hoop overlast.

Het uitlaten van dit Deense monster is ook geen pretje.
Als dat beest op zijn achterpoten staat dan meet hij toch al gauw meer dan 2 meter.
Op een draf schiet deze Deens blaffer voorbij achtervolgd door zijn bazinnetje.
Ze houdt dan de lijn vast of ze aan het waterskiën is.
Soms weet Pikkie te ontsnappen en wil dan wereld op eigen houtje gaan ontdekken.
Na zijn ontdekkingstocht keert het braaf huiswaarts waar hij rustig wacht om weer binnen gelaten te worden.

Enige tijd geleden had ik een aanvaring met Pikkie.
Ik heb zelf ook een hond, het begint een oud baasje te worden.
Het is een boerenfoks van elf jaar.
De laatste tijd moet hij niet zoveel meer hebben van andere honden.
Waarschijnlijk gaan de jaren mee tellen.
Vooral jonge springerige honden daar moet hij niks meer van hebben.
Hij heeft ronduit een hekel aan Pikkie.
Als die in de buurt van mijn hond komt dan begint hij te grommen.
Pikkie trekt zich daar niks van aan.
Die Deense Joekel doet toch al of de hele wereld van hem is.

Op een ochtend besloot ik de hond uit te laten.
Jammergenoeg was de bazin van het Deense Drama op hetzelfde idee gekomen.
Ontwijken ging niet meer helaas had ze me al gezien.
Ze zwaaide enthousiast naar me met gepaste terughoudendheid zwaaide ik terug.
Pikkie zag zijn kans schoon en trok zich los.
De Deense blaffer kwam op volle vaart aangestormd.
Mijn hond begon te grommen ten teken dat hij er geen zin in had.

Dat maakte Pikkie niks uit en vrolijk sprong hij tegen me aan.
Aangezien ik niet echt zat te wachten op deze onstuimige aanhankelijkheids betuigingen probeerde ik me te ontworstelen aan zijn greep.
Dat lukte niet en maakte Pikkie nog vrolijker, sterker nog deze Deense viespeuk stond tegen me op te rijen.
Het lukte me maar niet uit de houdgreep te komen van die Deense Smeerlap, zijn zware poten drukten op mijn schouder.
Ik voelde een grote klodder kwijl langs mijn rug glijden wat een goor beest.
Het bazinnetje kwam aangesneld, hijgend zei ze tegen me ´hij bijt niet hoor´
Dat moest er nog eens bij komen, op klaarlichte dag aangerand te worden door een Deense Goorlap.
En dan ook nog eens een keer gebeten te worden door zo´n bakbeest.

Zeg heb je zin in koffie, vroeg ze terwijl ze Pikkie aan de lijn deed.

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.