en zo struikel ik kotsmisselijk naar de wc, met een broek die behoorlijk in de weg hangt om mijn enkels.

Vandaag was ik aan het werk.

Tja ook dat moet af en toe gebeuren. We hebben tenslotte wat centen nodig om de buiken te kunnen vullen. En ja er zijn van die dagen , dan maak je nog wel eens wat mee. Zo heb ik jullie al eens medegedeeld hoe de dochter van een van de mensen waar ik zo wekelijks over de vloer kom, met een zorgwekkend verhaal kwam. Haar vriendinnetje heeft haar in vertrouwen laten weten dat ze het vermoeden had dat ze zwanger was. Tja dat hoeft natuurlijk niet meteen problematisch te zijn, maar dat is het wel als we het hebben over kinderen in de leeftijd van 12 jaar. En dan helemaal als er in nog dieper vertrouwen wordt verteld dat ze het met een vriend van haar ouders heeft gedaan. Dan gaan bij mij toch enigszins de haren rechtovereind staan, en alle alarmbellen rinkelen. Uiteindelijk na enig beraad met zijn tweeën, hebben wij onze zorgen bij de school geuit, en zoals we dan kunnen verwachten hingen we de telefoon weer op met de belofte dat school hier acties op zou zetten.

 

Vandaag hebben we opnieuw te maken met een zorgelijk verhaal

De dochter van mijn cliënt, heeft zoals ze zelf hard roept een hartsvriendin. Moet eerlijk zeggen dat haar moeder en ik daar iets anders naar kijken. Want al twee jaar lang is haar dochter dermate onder de invloed van dat meisje dat ze haar koekjes afgeeft. Schoenen voor haar wil kopen. Ja eigenlijk alles wat dit meisje wil is haar dochter bereidt om te doen. Uiteraard tot grote ergernis van haar moeder , die dus helemaal niet zo blij is met die zogenaamde hartsvriendin. Dus vorig schooljaar duidelijke grenzen neergezet en inderdaad dit jaar zitten de meiden dus niet meer bij elkaar in de klas. Nou zou je toch kunnen verwachten dat hiermee de problemen  positief beïnvloed zouden zijn, maar echter het tegendeel is waar. Haar dochter begint ineens vanaf het moment dat bekend is dat de meiden niet meer bij elkaar in de klas zullen komen, lichamelijke klachten te ontwikkelen. Duizeligheid, hartkloppingen, niet zomaar klachten zou ik dus zeggen.

Tijd voor actie dus.

Moeder heeft het gevoel dat het stressgerelateerde klachten zijn, maar om dat aan te kunnen tonen zullen we dus eerst het lichamelijk moeten uitsluiten. Dus we beginnen bij de oogarts. We zijn niet verbaasd als blijkt dat er lichamelijk gezien niets met haar ogen aan de hand is. Bij de reacties op vragen over hoe het op school is, gaan er wat vraagtekens bij de oogarts verschijnen. Als moeder meld dat ze de volgende week een afspraak bij de kinderarts heeft, meld deze dan ook dat hij meteen een brief naar de kinderarts zal sturen om een stappenplan te maken. Inmiddels is ze ook bij de kinderarts geweest en ook die kan lichamelijk in eerste instantie niets vinden. Moeder geeft aan dat ze denkt dat het stress is van school, maar dat ze eerst het lichamelijke wil uitsluiten. De arts geeft haar daarin gelijk en besluit ook nog een hartfilmpje te laten maken, gewoon voor de zekerheid om dat ook uit te kunnen sluiten. De uitslag hiervan wordt pas volgende week bekend.

Maar nou krijgen we het volgende

Vorige week haalde moeder haar dochter van school op , en hoort het vervelende meisje tegen haar dochter zeggen dat ze niet met een ander kindje mag praten. Moeder bedenkt zich geen moment en verteld dat meisje op vriendelijke , maar luid en duidelijke toon dat haar dochter zelf bepaald  met wie ze praat. De leerkrachten staan op een afstand te kijken en horen het geheel aan. Nou was er van de week een ouderavond en zo in gespreek met de oude leerkracht, waar dat meisje nog in de klas zit komt de problematiek nog even spontaan langs. Ondanks dat het een vervelende situatie is, omdat haar dochter erin betrokken is , maakt moeder zich toch ook oprecht zorgen over dat andere meisje, en spreekt die zorg ook uit. Dit meisje heeft hulp nodig , en mijn alarmbellen staan inmiddels al weer aan. Want dit gedrag moet ergens vandaan komen, en ik heb sterk het vermoeden dat het meisje zelf mogelijk slachtoffer is van enige vorm van mishandeling. Maar wat krijgt moeder als antwoord. Er is wel veel meer met dit kind aan de hand maar dit is onze taak niet.

Mijn mond valt open van verbazing.

Hoezo hun  taak niet, denken en zien zij wat anders dan ik ? Mijn radars slaan even op tilt kan ik wel zeggen. Mijn god en nu ? Straks is dit kind werkelijk slachtoffer van welke vorm van mishandeling dan ook maar onderneemt niemand actie. En wat is er dan gedaan met die andere problematiek die we bij school hebben neergelegd. Zouden ze daar wel actie op hebben ondernomen, of was dat ook hun taak niet. Zo brainstormend met zijn tweeën komen we er niet uit, we kunnen immers niets anders doen dan speculeren. Maar in ons hoofd blijft spelen, stel dat ??? en wij hebben niets gedaan om het te laten stoppen.

We besluiten advies te vragen bij het AMK

Omdat moeders de kinderen waar het over gaat is zij de persoon die gaat bellen. En zo legt zij dus de zorgen bij het Anonieme Meldpunt Kindermishandeling neer, en vraagt advies wat zij hiermee moet. Ze begint met het verhaal van het zwangere meisje, die uiteindelijk dus niet zwanger bleek te zijn. En gooit daarna het tweede verhaal op tafel. En ik moet zeggen, dat mijn broek langzaam naar mijn enkels begon te zakken. Het eerste verhaal daar kunnen ze  niks mee want dat is te vaag. IK vraag me dan toch eigenlijk af wat er vaag aan is. Er is een kind dat verteld dat ze seks heeft gehad  met een vriend van haar ouders, en dat is vaag ???  Alleen maar omdat blijkt dat ze uiteindelijk niet zwanger is. Gaan we dan niet voorbij , aan het feit dat ons hier wordt verteld dat een kind van 12 seks heeft met een volwassene ? Stel dit dat echt zo is , wat moet er dan gebeuren om een kind uit zo een dergelijke situatie te redden. IK snap dat er geen bewijzen zijn, maar simpelweg van de tafel vegen als daar kunnen we niks mee, dat is te vaag, daar kan ik dus helemaal niks mee. IS er dan geen enkel advies voor wat we er wel mee kunnen ? Moeten je zoiets naast je neerleggen als er een mogelijk bestaat dat dit kind de waarheid spreekt. Het tweede probleem is voor mij hierin dan nog iets anders. Tenminste het advies hierin, dat luidt dat moeder met de directie van school om de tafel gaat , om te achterhalen welke acties school hierop gaat ondernemen. Omdat de uitspraak van dit is onze taak niet bij haar een vermoeden heeft geschept dat ze daar niks mee doen. Maar of dat ook waar is dat is te achterhalen en dus de eerste stap. Maar echt niks ondernemen, wanneer een kind iets zeer zorgelijks aangeeft, dan struikel ik toch kotsmisselijk naar de wc, omdat mijn broek me op de enkels in de weg zit.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.