Net een nieuw huis betrokken, zittend in de tuin doet zich iets merkwaardigs voor...

Nieuw huis, nieuwe tuin...

Hartje zomer, zittend in onze mooie nieuwe tuin, niets aan de hand en alleen maar genietend van de prachtige bloemen. Het geluid dat over de omheining naar ons toe kwam leek op het ontkurken van een fles wijn, dit gaf mij het gevoel dat onze buren zich ook heerlijk vermaakten, wat wil je nog meer?
Wij woonden nog maar net in dit nieuwe huis, maar kregen toch snel het idee dat we het hier wel naar onze zin zouden krijgen, echter dat veranderde snel...

Onze naaste buren...

Ik stel even onze naaste buren voor, links woonde een aardig stel, van ongeveer 60 jaar, bescheiden aardige mensen. Rechts woonde een psycholoog die getrouwd was met een Poolse mevrouw, ze hadden een zoontje van ongeveer 5 jaar.

Buurman(1), de psycholoog...

De psycholoog leek mij een op het eerste gezicht een klein dictator. Ieder ochtend liep zijn vrouw naar de garage, deed de garagedeur open en stapte in de auto en reed vervolgens de auto voor. Meneer de psycholoog nam het stuur over en mevrouw liep naar binnen om zijn koffertje te halen, het koffertje werd overhandigd en meneer reed weg. Dit was een dagelijks ritueel.
Als snel bleek dat mevrouw erg regelmatig van langs scheen te krijgen, de geluiden die door de muren heen kwamen maakten dat duidelijk. Hun zoontje moest onder dwang rondjes rennen in de tuin, kennelijk was dat een psychologische behandeling. Er waren talloze voorbeelden van een gestoord gedrag, uitgeoefend door nota bene een psycholoog.

Tot nu toe hadden wij zelf geen hinder van de man, maar dat veranderde snel. Op een avond sprak hij mijn vrouw aan en beklaagde zich over het feit dat wij een poes hadden, hij vond dat niet acceptabel. Mijn vrouw was even in verwarring, onze poes kwam namelijk zelden buiten, dus wat zou de poes voor overlast kunnen veroorzaken.
Twee weken later kwam ik meneer de psycholoog tegen, over de lage omheining in de tuin toonde hij mij een foto van zijn keukenaanrecht, op deze foto zouden de voetafdrukken van onze poes te zien zijn. Op dat moment dacht ik nu ga je te ver. Naast mij stond onze hond, een lieve sullige goedzak, die geen mens kwaad doet. Hij schreeuwde dat onze hond te dicht bij stond en dat hij dat niet meer zal accepteren. Voor mij was de maat  vol, ik heb hem netjes laten weten dat ik niet meer gediend ben dit soort gestoorde uitspraken.
Een week later bleek hoe gestoord deze man was, onze oude poes hadden wij even los laten lopen in de tuin, deze allemansvriend liep met een ieder mee die ook maar enigszins aardig was. De avond viel en ik riep de poes, echter onze oude lobbes kwam niet. Om 3uur 's-nachts hoorden we een klagend jankend geluid, ik begaf mij naar beneden en zag in het donker een poes op het terras liggen, kermend van de pijn, het was onze Toby.

In het halfdonker zag ik dat er iets goed fout was en heb Toby naar binnen gedragen. Hevig geschrokken zag ik dat zijn rechter voorpootje er half bij hing.
Onze dierenarts heeft Toby om 4 uur 's-nachts geopereerd en heeft wonderwel het pootje kunnen behouden, Toby loopt wel mank maar hij is er nog!
De dierenarts liet ons weten dat het pootje met een ontzettend scherp mes door een mens moet zijn verwond. Het werd ons helemaal duidelijk toen meneer de psycholoog, met een glimlach op zijn gezicht, ons de volgende ochtend vroeg hoe het met de poes was.

Buurman(2), de vuurwerkspecialist...

Het is nog steeds zomer en we zitten heerlijk ontspannen op ons terras.
Ineens hoorde ik midden in de tuin een knal, geen idee wat het was, misschien een paar kwajongens die iets in de tuin gooiden. Vijf minuten later weer een knal maar nu vlak voor mij, ik vermoedde dat het vuurwerk was, althans zo leek het, maar ja het is zomer dus dat lijkt onwaarschijnlijk.
Toen het nog een keer gebeurde, het projectiel viel bijna op mijn vrouw, kon ik zien dat het over de omheining van mijn buren werd gegooid. Ik snelde naar boven om te kijken of ik uit het bovenraam kon waarnemen wat er precies bij mijn buurman gebeurde. Ik ben niet snel in verwarring maar nu was ik even een beetje de weg kwijt, de buurman stak een rotje aan en gooide het simpelweg over de omheining op ons terras...

Ik belde bij de buren aan om te gaan vragen wat hier de bedoeling van was, de buurvrouw  deed open en legde mij uit dat haar man soms de weg kwijt is, ik probeerde uit te leggen dat dit wel een gevaarlijk gedrag was. Zij beaamde het ook en zou zijn kamer doorzoeken om te kijken of hij nog meer vuurwerk in bezit had. Haar excuses werden door mij aanvaard.

Een paar uur later werd er aangebeld, mijn vrouw deed open, de buurman stond voor de deur. In zijn hand had hij een schoenendoos met twee plantjes er in. Hij gaf mijn vrouw de plantjes en bood zijn excuses aan voor zijn gedrag. Mijn vrouw kon natuurlijk niet anders dan de plantjes en zijn excuses aanvaarden.
Met de schoendoos onder haar arm liep zij naar de tuin om de plantjes een mooi plekje te geven. Wat schertste haar verbazing dat op de plek waar ze deze plantjes wilde plaatsen een uitgegraven gat te bewonderen viel, wat bleek, buurman had de plantjes uitgegraven uit onze eigen tuin en bood ze aan de voordeur aan, met excuses, dat wel!

Conclusie

Praten met zo'n psychoot is niet mogelijk, we hebben het twee jaar uitgehouden, zelfs een keer politieaangifte moeten doen, de psycholoog was weer te ver gegaan, uiteindelijk was een verhuizing onvermijdelijk.

Reageren?