Nooit gedacht dat dit mij zou overkomen maar toch wel...

Jij was echt..
Ik was echt..
Wij waren echt…
En het voelde ook echt!!

Iets onverwachts...
Mijn ervaring was dat onverwachts altijd het beste was helemaal als het om de 'liefde' ging.
Het voelde als een echt gezinnetje,jij en ik samen met je kleine meid.
  Tuurlijk ging het niet altijd lekker maar dat hoort er toch bij?
Helemaal als je in zo'n ingewikkeld leventje als die van mij stapt...en zeg nou zelf, liefde gaat niet altijd over rozen!
Maar mijn aparte situatie in het leven maakte je niks uit, je zeilde met alles mee en probeerde me in alles zo goed mogelijk te steunen en te begrijpen.
Het ging je om mij, alleen om mij en onze toekomst samen.
Je koos voor mij, je zag ons in de toekomst al snel getrouwd en wilde het liefst ook nog samen met mij een kindje. Je huwelijks-aanzoek was dan ook best heel erg leuk en best snel maar het voelde eigemlijk gewoon goed.
Ik was het mooiste wat je ooit overkomen was…
Ik dacht na mijn laatste echte relatie en al m’n shit van vroeger dat ik nu toch wel super veel mensenkennis had opgebouwd in al die jaren.
Het voelde dan ook alsof jij echt oké was!
Al snel begonnen er al puzzel-stukjes te missen in het beeld dat ik van je had en met de tijd bleek ook dat die verloren puzzel-stukjes helemaal nergens meer paste in het beeld wat ons samen zo mooi en volmaakt maakte.
Het beeld wat zo verdomd goed voelde!

Uiteindelijk kwam ik erachter dat je helemaal niet die zelfverzekerde sterke stoere man was maar juist het omgekeerde.
Ik was niet de enige met een 'ingewikkeld' leventje.
Ik had in deze relatie voor mijn gevoel dan ook weer die bekende broek aan, die broek die ik na mijn vorige relatie ook al uit had moeten doen, omdat ik samen in een broek wil zitten en indien niet mogelijk dat ik ook gewoon in mijn rokje kan leven.
Ik wilde niet degene zijn in een relatie die alles regelt, alles beslist en moet verzinnen.
Dat moet je samen doen, die lijn moet recht zijn!
Het ging niet, voor mijn gevoel kon ik zonder moeite over je heen lopen en kreeg ik geen feedback.
Je vond alles wel best zolang ik maar niet bij je weg ging.
We hebben veel gepraat omdat mijn gevoel zei dat er echt iets niet klopte, je was jezelf niet, er miste wat!

Dus gingen we na ons snelle samenwonen weer heel snel apart wonen.
En vaak ook zelfs uit elkaar gegaan omdat ik van heel veel dingen gewoon geen hoogte kreeg, ik snapte er niks meer van en het was me een raadsel hoe jij nou werkelijk in elkaar zat.
Uiteindelijk dus de definitieve breuk want als je vast zit, zit je vast!
 Alleen voelde het niet als een definitieve breuk, ik dacht dat we misschien even apart moesten ademen en dat het dan in de toekomst eventueel wel weer op z’n pootjes terecht zou kunnen komen.

Maar na een maand of 3 toen we elkaar eindelijk weer zagen bleek dat dus helemaal geen optie te zijn.
Ik kon je helemaal niet meer terug dus, je zag er slecht uit, je deed raar en je was nog 1000 keer vager dan 3 maanden terug dus mijn gevoel zei mij dat het nu echt klaar was en daar was je het blijkbaar wel helemaal mee eens.
 
En nu weet ik waarom want allebei in een trouwjurk voor het altaar word me dan ook echt te gek....
Ik dus had gelijk, je was jezelf niet, omdat je daadwerkelijk ook jezelf niet kon zijn.
Je wilde geen man zijn en vandaar dat je die broek niet paste….!!

Het heeft me op een bepaalde manier gebroken maar zeker ook wéér sterker en heel wat wijzer gemaakt!

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.