Vorige zondag was het de 26ste editie van de Witlooffestijn te Sint Stevens Woluwe. Dit jaar werd het gebeuren in goede banen geleid door de lokale Chiro in de zaal “Ons huis”. Dit wordt elk jaar door een andere vereninging georganiseerd, waardoor er altijd een ander accent ligt.

Het idee is simpel: eten van de meest typsiche lekkernij uit te de streek: witloof. Om aan iedereen hun voorkeur te voldoen waren er twee voorgerechten: witloofsoep met spekjes en wildpaté met koude witloofsalade. Zelf heb ik de soep benuttigd, een levensprimeur voor mij! Het is een lichte, ietwat doorkijkbare soep, maar met een ietwat bittere smaak door de witloof. De gezouten spekjes pasten ook perfect bij die uitgesproken smaak.
Als hoofdgerecht had je drie keuzes:
Witloof gerold in ham met kaassaus erbij, gegrild in de oven.
Kalkoenrollade met koude witloof salade
Blinde vinken in biersaus en witloof
Alle hoofdgerechten werden vergezeld door knapperige krokketjes.
De eerste is mijn absolute favoriet, mijn keuze was dus vlug gemaakt. De kaassaus was lekker dik en vol smaak, de ham zonder vetbrokjes, altijd een plus, en de witloof net lang genoeg gebakken zodanig dat ze de grootste zuurheid en bitterheid kwijt is zonder dat ze smaakloos wordt.
Als dessert haalde men de klassiekers boven: chocolademousse en appeltaart. Eerlijk, wie kan daar nu aan weerstaan?

Geschiedenis
De witloof werd per ongeluk uitgevonden door Boer Jan Lammers die tijdens de afscheidoorlog zijn chichoreiwortels verborg onder een laagje zand. Enkele weken later hadden de wortels witte blaadjes gekregen die zoet en mals smaakten. Hij verkocht deze winter groente als wit loof, die dankzij de schaartse aan voedsel door de blokkage van Nederland, werd de groente meer en meer geconsummeerd. Dit wordt echter aanzien als een mythe.

Frans Breziers, cultuuroverste van de Plantentuin in Brussel, ontwikkelde in 1850-1851 witte kropvorming op de wortelen. Duisternis, warmte en vochtigheid waren onontbeerlijk voor witlof.. Zonder daglicht produceert de plant geen chlorofyl, de groene kleurstof, vandaar de witte bladeren. Het 'wit loof' werd voor het eerst in 1867 op de Brusselse markt verkocht en in de Parijse Hallen in 1883.

Mede door het succes van de groente gingen steeds meer landbouwers rond Brussel en Leuven over tot witlofteelt. In de eerste helft van vorige eeuw zorgde dat 'witte goud' zelfs voor een grote agrarische rijkdom. Tijdens de Eerste Wereldoorlog vluchtten Brabantse boeren naar Noord-Frankrijk. Zij hebben de teelt daar ingevoerd. De teelt is maar vrij recent in Nederland op grote schaal aanwezig, vooral na 1970, met de doorbraak van de witloftrek op stromend water. Op dit ogenblik is (Noord)Frankrijk veruit de grootste producent, gevolgd door België en Nederland. De teelt komt in andere landen weinig voor. De groente wordt naar vrijwel alle werelddelen uitgevoerd.