Een scheiding moet je ook verwerken, het is een afscheid, een afscheid van een huwelijk, maar van nog veel meer...

Een scheiding

Scheiden is een hele grote ingreep op je normale leven. Je verwachtingen voor de toekomst worden in de war geschopt, je leven samen is ineens gestopt. Maar dat is niet het enige, samen heb je een hoop opgebouwd, wat nu ineens gedeeld moet worden. Ook vrienden en familie zullen wegvallen, ook al beloven ze dat dat niet zo is. Wanneer er ook nog eens kinderen zijn, zal daar ook een regeling voor moeten worden getroffen, of wanneer ze ouder zijn, zullen ook zij een manier moeten vinden ermee om te gaan.
Je zult ervoor moeten kiezen de ander niet in een kwaad daglicht te stellen bij je kinderen wil je de verstandhouding zo goed mogelijk houden.

 

 

Verlies

Dat wat je had ben je verloren. Het is voorbij, over..., dit is een proces waar je doorheen moet. Het voelt alsof je een dierbare bent kwijtgeraakt. Want ook al was je huwelijk niet goed, de vertrouwde omgeving, de vertrouwde personen, het valt allemaal weg. De goede band, die je had met je schoonfamilie, zal in de meeste gevallen ook ineens over zijn. Dit is niet altijd het geval, maar vaak gaat het wel over. Gezellig met je gezin, of samen ergens binnenwippen is eer niet meer bij. Je moet eerst leren waar je staat. Wat anderen voor je voelen, maar ook of ze je nog accepteren. Soms zijn die gevoelens bij de anderen nog wel aanwezig, maar het kan te complex worden, waardoor het verbreken van het contact soms beter is. Wanneer de verstandhouding tussen jou en je ex niet zo goed is, is het voor de ex schoonfamilie ook niet gemakkelijk en zal het toch voor eigen kiezen. Toch heeft dit veel invloed op je rouwproces, want ook dit is een verlies.

Kinderen

Kinderen delen ook mee in het rouwproces. Zij zien hun ouders niet meer samen wonen, pikken vaak dingen op, die niet voor hun oren bestemd zijn en trekken zo hun conclusies. Belangrijk is, is dat je je kinderen betrekt in je rouwproces. Niet door negatief over de andere ouder te praten, maar ze wel te laten merken dat je ook verdrietig bent over wat er is gebeurd. Wees wel duidelijk, vertel je kinderen niet dat het wel weer goed komt, vertel ze dat je niet meer samen kunt leven met de andere ouder. Vertel ze wel dat hun andere ouder heel veel van ze houdt en dat dat altijd zo zal blijven. Dat papa, papa blijft en mama, mama blijft.

Verdeling

De verdeling van de spullen, de financiële rompslomp, kan ook voor verdrietige momenten zorgen. Dat wat van je samen was, moet uit elkaar worden gehaald. Er zullen een aantal dingen zijn waar bepaalde herinneringen zitten. Ook zal er wel eens onenigheid bestaan over wie wat meeneemt. Het komt hard aan, te weten dat de ander verder gaat met jou spulletjes. Dit geldt voor beide partijen, dit maakt de strijd soms heftiger in de verdeling. Ook hier zul je afstand moeten doen, verwerken dat dit nooit meer van jou zal zijn. Ook het financiële gedeelte moet worden afgehandeld en er zullen compromissen gesloten moeten worden omtrent opvoeding enz. waar je eigenlijk, normaal gesproken, nooit compromissen over hoefde te sluiten.

 

 

Een nieuwe relatie

Begin er pas aan wanneer je je verdriet hebt verwerkt. Zoek geen vervanger, die bestaat niet. Zoek ook niet iemand, omdat je niet alleen wilt zijn. Ga pas met een nieuwe relatie in zee als je werkelijk weer een relatie aankunt. Te vroeg betekend vaak al na twee jaar weer een eind aan de relatie. Ook al had je zelf nooit willen scheiden, scheep je nieuwe relatie er niet mee op. Het gevoel om een vervanger te zijn zal dan zeker parten gaan spelen. Je bent er nog niet aan toe als je nog steeds bezig bent met het hoe en waarom. Je kunt niet iets anders beginnen als je het andere niet hebt afgesloten. Neem de tijd om te verwerken. Nog een stuk gelopen relatie betekend opnieuw verwerken en rouwen.

 

Hulp

Wanneer je het alleen niet meer aankunt, zoek hulp. Praat met mensen die je kunnen helpen te relativeren. Vrienden kunnen een bron van hulp zijn, maar vaak zijn dit ook de vrienden van je ex. Hierdoor kun je misschien niet echt de dingen vertellen die je op het hart liggen. Je kunt ook met je huisarts gaan praten. Deze kan je verwijzen naar een gespecialiseerd iemand, die je kan helpen je leven weer op de rit te krijgen. Vaak zit je ook met praktische zaken. Ook hiervoor kun je hulp krijgen.

 

Een scheiding is niet zomaar iets. Er is een deel van je leven afgesloten. Toch blijft de deur naar toen altijd op een kier staan. Want helemaal afsluiten kun je het niet. Zeker niet als je samen ook nog eens kinderen hebt. Bij jonge kinderen kom je elkaar vaak tegen. Bij oudere niet, maar ook dan kun je er niet omheen. Ook zij zullen verhalen vertellen over hun andere ouder. En er zullen herinneringen boven komen. Besef echter wel, dat het herinneringen zijn. Dat het voorbij is en dat je leven verder gaat. Je kunt blijven zwelgen in je verdriet, maar je kunt ook de schouders eronder zetten en gaan voor het nieuwe!
 

13
Word fan
Delen
Ongewenst

Laat een reactie achter

+0 -0- x

Mereltje schreef op 07 Jun 2011 om 16:48

goed artikel Merel

+0 -0- x

Taco-Veldstra schreef op 07 Jun 2011 om 16:59

Met tranen in mijn ogen gelezen..het ging precies zoals je het schetste...3 jaar geleden na 24 jaar.
Ik was helemaal kapot...een jaar had ik nodig...en toen accepteerde ik de scheiding en heel belangrijk ik moest vergeven, maar vergeten kun je het nooit.Duim Taco Heel mooi Merel zei ik net als Mereltje.

+0 -0- x

schreef op 07 Jun 2011 om 17:40

Het is een rouwproces...je hebt het heel erg mooi onder woorden gebracht.

+0 -0- x

Kirsti schreef op 07 Jun 2011 om 17:46

Mooi verhaal, geen verhaal van herkenning omdat ons huwelijk voor beide kanten al voorbij was voordat we het daadwerkelijk beeindigden, dit geeft een makkelijker situatie daarna, een snelle berusting in het feit dat het huwelijk over is. Wij hebben bijvoorbeeld geen strijd gehad om bezittingen, sterker nog wij bezitten nu nog veel samen, zoals een huis......over regelingen hebben wij ook geen strijd gehad we hadden beide de kinderen bovenaan staan en waren het daardoor heel snel eens. Het belangrijkste blijft voor mij....laat je kinderen een papa en een mama houden ook al kunnen die niet meer bij elkaar wonen. Blijf ouders zonder partner te zijn....Wij kunnen nog steeds dingen ondernemen met ons vieren. Ik ben goede vrienden met mijn ex en schoonfamilie............ Blijft een feit dat je wel up's and down's hebt omdat je een partner mist en door nieuwe relaties weer door liefdesverdriet heen gaat als een puber!

+0 -0- x

rinajansen schreef op 07 Jun 2011 om 18:32

heel mooi beschreven het is inderdaad een periode met een lange nasleep soms voor altijd :(

+0 -0- x

verbijsterend62 schreef op 07 Jun 2011 om 19:52

wijze woorden, vooral : zoek niet iemand omdat je niet alleen wilt zijn....hoeveel procent van de mensheid storten zich wel niet onmiddellijk op de datingsites e.d.? Mijn visie is: als je niet met jezelf kunt zijn hoe kan een ander dat dan wel? Goed artikel!

+0 -0- x

cc schreef op 07 Jun 2011 om 22:19

Mooi geschreven

+0 -0- x

char188 schreef op 09 Jun 2011 om 13:30

(Nog) nooit meegemaakt gelukkig, maar wel heel erg prachtig om te lezen.

+0 -0- x

stormerwout schreef op 21 Jun 2011 om 12:51

Helaas ervaringsdeskundige. Als er kinderen in het spel zijn ben ik van mening dat je jezelf op de laatste plaats moet zetten. Helaas moet je daar met z'n tweeen voor zijn.... Goed artikel!

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.
Dit artikel bevat:
Toelichting: