Drie weken geleden kreeg ik een slecht nieuwsgesprek en alle aspecten van rouw zijn aanwezig

Voorafgaand : Mijn verhaal Een lachsessie na een slecht nieuwsgesprek

Mijn contract wordt niet verlengd

Ik voel me verslagen, het ging toch goed, wat heb ik verkeerd gedaan, ieder mens maakt toch fouten? Dit waren de vragen die ik direct tijdens mijn functioneringsgesprek vroeg, maar haar antwoorden lagen klaar. ‘’Nee, ik verleng je contract niet, ik vind je niet geschikt voor het acute team.’’
‘’Maar ik doe dit werk toch al ruim twee jaar, van waar deze conclusie?’’ vroeg ik verbaasd.
''Nee, kijk uit naar ander werk, het contract wordt niet verlengd. Je bent meer geschikt om in een verzorgings of verpleegtehuis te werken of bij terminale mensen, maar je bent niet geschikt voor dit werk.''

Mijn leukste baan ooit

Ik vertelde aan haar dat ik dit juist mijn leukste baan ooit vond. Dat ik mij voelde groeien, dat ze mij een kans moet geven en dat ik mezelf beter ken dan wie dan ook. ''Nee, mijn besluit staat vast, ik verleng je contract niet.'' Ik kon praten als Brugman maar het hielp allemaal niets en ik droop af.

Het verlies was daar

Ik voelde woede, onmacht ook en een gevoel dat mij onrecht aangedaan was. Tot nu toe heb ik nog geen traan gelaten, maar de boosheid laat mij niet los. Ik ben in het traject rouwproces aangeland en ik voel het nu al als een verlies. Mijn gedachten zijn wisselend, van boosheid en soms zelfs van berusting. Ook het goed willen praten, van dit komt door de bezuinigingen en ik ben hier slachtoffer van geworden.

Motivatieverlies en de wil om het goed af te sluiten

Het schommelende gevoel ervaar ik als het ergste en het moeilijkste. Na het slecht nieuwsgesprek wilde ik gelijk het bijltje erbij neer gooien. Dus al mijn vakantie uren opnemen en nu op mijn gat gaan zitten en te gaan huilen. Maar iets houdt mij tegen en dat is mijn eergevoel.
Ik weet dat ik nu alles van mezelf verg en vraag, wat in één klap weggevaagd is en dat is het doorzetten en genieten tot 1 januari. Maar het is zo moeilijk!

Iedere dag wel iets

Iedere dag wordt ik geconfronteerd met het naderende baanverlies. Deze ochtend de officiële brief, dat het gedaan is en of ik op mijn laatste werkdag alles in wil leveren. Ik voel me als een politieman die zijn pistool en insigne in moet leveren en voorlopig thuis moet gaan zitten om te overdenken wat hij fout heeft gedaan. Ik voel alsof ik naar de slachtbank gebracht word en dat ik verwijderd wordt uit het werkproces.

Verwerken tijdens het gebeuren

Ik weet van mezelf dat de ‘’klap’’ altijd achteraf komt, omdat ik tijdens een ernstig gebeuren volhoud, me niet laat kennen, er zelfs voor andere mensen wil zijn. Ik heb zelfs a.s. zondag een dienst van een collega overgenomen zodat zij naar de vergadering/evaluatie kan gaan van hoe nu verder met het acute team?
Maar vanaf 1 januari sta ik met lege handen en dan komt de klap, ik weet het heel zeker.

Eerst rouwen en dan zoeken?

Ik ervaar dit als een groot verlies en ik vraag mij af, is het niet verstandig om eerst te rouwen voordat ik weer wat nieuws op ga pakken? Want ergens gaat de klap toch vallen en dan heb je een zeer grote kans om in een volgende werkkring vast te lopen. Mijn gevoelens zijn zo wisselend. Besluit ik om eerst een half jaartje rust te nemen, aan mijn boek te gaan werken, om de altijd welkomkaart bij het sporten weer op te pakken, om vaak naar het strand te gaan enz. Heb ik het volgende moment dat ik naar advertenties zoek en zelfs al contact heb gezocht met het uitzendbureau binnen de organisatie waar ik nu weg moet. Wat een tegenstrijdigheden.

Mijn gevoel volgen

Het is heel belangrijk dat ik mijn gevoel hierin ga volgen. Verder is het goed om de emoties er te laten zijn en ze te verwelkomen. Het is gewoon een feit dat ik een enorme leuke job ga verliezen waar ik zoveel zelfstandigheid had en waar ik zo gegroeid ben. Maar waarschijnlijk kom ik net dat ene stukje tekort wat ze van mij verlangen. Dit is iets waar ik nooit antwoord op zal krijgen, maar het antwoord weet ik zelf. Ik was en ben een goede werknemer die zich met hart en ziel inzette voor mijn werk. Waar de mens op de eerste plek stond. Dit is enigszins een troost, maar het voelt toch als een zoethoudertje.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.