Jarenlang waren we vrienden. We konden samen de hele wereld aan. Voor niets gingen we uit de weg. Totdat de gezondheid zijn tol ging eisen. Mijn vriend is er niet meer, de vriendschap nog wel.

Ruim dertig jaar geleden is onze vriendschap ontstaan. Vanaf het eerste ogenblik waren we maatjes, en dat is altijd zo gebleven.

Wat waren we nog jong, de wereld lag aan onze voeten. En wij waren druk in de weer om die wereld te veranderen. Samen op de barricaden vechtend tegen al het onrecht in de wereld. De eeuwig durende discussie over eigenlijk niets onder het genot van even zoveel bier. Kortom samen stonden we sterk.

Samen trokken we door de door de Egyptische woestijn, trotseerde we de Sahara, en overleefde wij de wilde leeuwen in Afrika. De aziatische jungle met al de gevaren was voor ons een peulenschil.  Dwars door de VS of gewoon met een bloedvaart een Franse alp af skiën was voor ons geen probleem. Wij deden het gewoon.

 

Samen naar de kroeg, kijken naar dat leuke meisje dat we allebei niet dorsten aan te spreken waardoor zij ook geen interesse had in ons. Tja die had dan haar kans misgelopen, zo was de redenatie. We namen er meestal nog een biertje op, en morgen was er weer een kans. Heerlijk onbezorgd stonden we in het leven.

Ook nadat we beide verhuisd waren, en daardoor elkaar wat minder vaak zagen, bleef de vriendschap toch hecht. Regelmatig zochten we elkaar op, later met ons hele gezin.

 

En toen, op een zekere dag vertelde mijn vriend dat hij ziek was. Een ziekte die niet meer te genezen is. Je kan er heel oud mee worden, zo klonken zijn geruststellende woorden. Het is maar een spierziekte, en die zijn niet dodelijk zo zij hij. De eeuwige optimist.

In het begin was er nog niet zo veel aan de hand. Als je niets wist zag je ook niets. Maar langzaam maar zeker ging het slechter. Het reizen ging al lang niet meer. De kracht daartoe ontbrak. Ook in het gewone leven werd vaak moeilijk. De grote en stoere vent die ik jaren kende verplaatste zich in een rolstoel. Op een gegeven moment werd het noodzakeijk om in een verzorings flat te gaan wonen. Zelfstandig thuis ging niet meer. Mijn vriend achter de geraniums. Wie had dat nu ooit gedacht.

 

 

 

Maar hoe erg hij ook achteruit ging, nooit heb ik hem kunnen betrappen op klagen. Hij bleef altijd vrolijk en deed net alsof er niets aan de hand is. Ik heb hem nooit kunnen betrappen dat hij in de put zat.  Om hulp vragen kwam gewoon niet bij hem op, dat deed hij niet. Als je aan hem vroeg hoe het ging was er nooit iets aan de hand.  De hulp moesten we zelf aanbieden, dat accepteerde hij het nog wel. En dat vind ik grote klasse, ik weet niet of ik in een vergelijkbare situatie ook zo sterk geweest zou zijn.

 

En dan opeens is hij er niet meer. Toch nog volkomen onverwachts is mijn vriend plotseling overleden. Zomaar opeens was hij weg. Niemand heeft dit zien aankomen. De schok van zijn overlijden is pas veel later bij mij aangekomen. Ik kan het maar niet geloven, maar het is wel waar. Langzaam dringt dit besef tot me door. Mijn vriend is er niet meer. We zullen nooit meer samen een biertje drinken, en eindeloos discuseren over....ja waarover eigenlijk.

Mijn beste vriend, ik zal je missen...maar ik zal je nooit vergeten.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.