Geïnspireerd door het ‘pennen’ artikel van Lianne over de (geestelijke) gezondheidszorg in Nederland, besloot ik na overleg ook mijn ervaring met de geestelijke gezondheidszorg in Nederland te publiceren. Nu, bij deze..

Allereerst die grote stap..

De stap naar psychische hulp is groter dan je je kunt indenken. Er spelen veel gevoelens mee, zoals schaamte en ontkenning van je problematiek. Als je dan eindelijk al die stap hebt durven zetten.. Juist dan is het belangrijk dat je goed opgevangen wordt, alleen hier ontbreekt het helaas nog vaak aan in Nederland.

 

Het begin van de ellende..

Op vijftienjarige leeftijd ging ik, wanhopig maar voornamelijk gedwongen door een leraar, naar de huisarts. “Ik euh.. denk euhhh.. dat ik euhhhh.. ja euh…. Een probleem met eten heb.” Hakkelde ik. Toen ik dat gezegd had, wilde ik keihard wegrennen en nooit meer terugkomen. “Hoezo denk je dat?” vroeg de huisarts aan me. Ik wist niet wat ik moet zeggen. Met horten en stoten kwam het hoge woord eruit, ik at niet meer, braakte alles wat ik moest eten, was verslaafd aan laxeermiddelen, werd niet meer ongesteld, had het de hele dag door koud, zat onder de blauwe plekken, had donshaartjes op mijn rug en was tussen de 30 en 40 kilo afgevallen in een half jaar.

Niet echt heel dun, daarom geloofden ze niet dat ik er echt onder leed.

 

Ik ben naar een psycholoog gestuurd, waar ik na een paar helse weken eindelijk terecht kon. Die helse weken waren voornamelijk doordat mijn moeder – die dus ook alles voor het eerst gehoord had – praktisch het voedsel in mijn mond duwde. En dat zorgde voor een gigantische chaos.

Toen ik eindelijk terecht kon bij de psycholoog, moest ik daar mijn hele verhaal doen. Mijn negatieve zelfbeeld, mijn gedachten over mijn kolossale lichaam, alles kwam eruit. Vervolgens gaf ze me een lijstje mee wat ik moest eten per dag en dat was het. De week daarop zou ik terugkomen om te zeggen hoe het ging. Ik was stomverbaasd. Wanhopig. Hoe kan ze verwachten dat ik uit mezelf ineens boterhammen ga eten? Aardappels? Melk drinken!? Ik durfde mijn tanden niet te poetsen uti angst voor calorieën, ik durfde geen water te drinken uit angst dat ze er ineens achter kwamen dat je er dik van werd. En nu moest ik eten!? Ik werd als het ware in het diepe gegooid. De week daarop kwam ik weer terug. “Hoe is het gegaan met het eten?” zei ze. Toen begon het. “Goed,” zei ik, en zette mijn vrolijkste glimlach op. Ze geloofde me. Direct. De onwetendheid. Iedereen met een eetstoornis liegt zonder blikken of blozen. Ze deed er nog een boterham bij, als doel voor die week erna. Ik accepteerde het, maar geen enkele boterham ging mijn keel in die week – net zoals die weken erna.

Ik voelde me steeds kleiner, verdrietiger en depressiever worden. Nergens had ik meer plezier in en de stap om uit bed te komen elke morgen werd iedere dag groter. Ze besloten me aan de medicatie te doen. Prozac. Opgebouwd naar de hoogste dosis, drie tabletten van 20 mg per dag. Ik werd een zombie, alle gevoelens werden onderdrukt en ik begon ook weer te eten. Maar niet van harte. Dus ik gooide het er weer uit, tot een maximum van vijftien keer per dag gemiddeld toe.

Toen in oktober bedacht ik me dat ik wel zonder die pillen kon en stopte van de een op de andere dag met innemen. De voorraad in mijn laatje werd steeds groter, net zoals de paniek in mijn hoofd. Op een avond had ik het fantastische plan bedacht dat ik rustig zou kunnen worden met de Prozac, en nam een pakje van dertig in om het te proberen. Het hielp niet, dus ik nam er nog meer.  Als de ambulance niet via via gebeld was, had ik die nacht niet meer wakker geworden. Ik wilde namelijk gewoon gaan slapen, alsof er niets gebeurd was. In het ziekenhuis besloten ze dat ik een poosje moest blijven. De psycholoog besloot dat ik ‘te heftig’ was, en deed me naar een psychiatrisch centrum in Bergen op Zoom voor een intake.

Uit dat onderzoek kwam borderline, en nog wat andere stoornissen. Ik vond het vreemd. Er zijn negen kenmerken voor borderline, en ik voldoe er maar aan vier. Maar, Borderline was de enige stoornis waar ze een goede behandeling voor hadden op dat moment, dus ik moest en zou in therapie voor die Borderline.

Voor overbruggingsgesprekken voor de wachtlijst mocht ik af en toe naar de psycholoog. Ik speelde mooi weer. Dat was het niet echt. Ik at alles wat ik tegen kwam, braakte alles uit, ik begon om 9 uur in de ochtend met wodka. Ik kon het niet meer aan, en kon dit niet aangeven. En ze zagen het niet, of wilden het niet zien…

En de ellende ging verder..

Nadat ik negen maanden op de wachtlijst heb gestaan, begon de therapie. Zeven verschillende therapeuten in drie verschillende soorten therapie. Na een maand ging er één met zwangerschapsverlof. Er kwam een nieuwe. Die ging na een maand weg. Er kwam iemand van een andere afdeling. Er kwam een nieuwe psychiater. Toen weer een nieuwe, want die vorige was maar voor een maand. Er ging een therapeut naar een andere afdeling. Er ging er nog één weg.

Veranderingen, en dat allemaal binnen zes maanden. Je moest aan iedereen opnieuw je verhaal vertellen, iedereen opnieuw vertrouwen, en dat lukte gewoon niet. Het is moeilijk om aan iedereen je diepste gevoelens te vertellen, laat staan als dit praktisch elke week een andere is.

Ze begrepen je niet. Er was een meisje uit mijn groep in crisis. Ze stond op het punt zichzelf iets aan te doen. De enige oplossing die de therapeuten op dat moment zagen was haar buiten de deur zetten om even af te koelen. Met als gevolg dat het meisje naar het spoor rende en nog net door ons aan haar enkels beetgehouden kon worden toen de trein voorbij ging. Traumatisch, die ogen van de machinist en uit alle macht proberen tegen te houden dat iemand voor je ogen doodgaat.

Mijn vertrouwen in de hulpverlening is niet echt groot, eerder heel klein. De meeste psychologen zitten er niet omdat ze mensen willen helpen, maar omdat ze toevallig de studie psychologie gekozen hebben. Sommige weten je naam niet eens, of noemen je naar een groepsgenootje. Je wordt behandeld alsof je een nummer bent, en dat ben je daar natuurlijk ook. “Borderliner nummer 4 van de lijst”, dat ben je. Meer niet.
 

Je moet het zelf doen..

Met die hulp ga je er niet komen, dat realiseer ik me heel goed. Je kunt het beste mensen uit je omgeving, mensen die om je geven om je heen hebben. Die kun je altijd bereiken, en daar kun je op vertrouwen. Die gaan niet ineens weg omdat ze een betere functie aangeboden hebben gekregen. Die worden niet betaald om met je te praten en stoppen precies na drie kwartier met het gesprek omdat de tijd voorbij is, ondanks dat ik midden in een zin zit. Maar het meeste hulp zal je uit jezelf moeten halen, je zult jezelf moeten veranderen, accepteren en bovenal: van jezelf leren houden.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.