Het leven van een mishandeld kind. Het niet begrijpen waarom dingen gebeuren, waarom er nu weer eens iets fout ging. Wat deed ik verkeerd? Wat moet ik doen om lief gevonden te worden. Waarom voel ik me anders dan andere kinderen? Waarom mag ik niet wat andere kinderen wel mogen. Zouden papa en mama weer ruzie hebben?

Kinderen hebben warmte en genegenheid nodig, een veilig thuis. Maar wanneer er altijd ruzie is in huis, er met dingen gegooid wordt, dan is een kind niet veilig. Ook hier was er altijd ruzie, om kleine dingen, maar ook om grotere dingen. Jaloezie, geldgebrek, eten wat aangebrand was, kortom er was altijd wel iets. Door die ergenissen moest dit kind vaak de klappen opvangen.

Als oudste van 3 dochters, was zij altijd degene die de klappen kreeg. Het voelde alsof de anderen wel goed waren, maar zij scheen nooit iets goed te kunnen doen. Om anderen werd gelachen als ze een grapje maakten, maar wanneer zij iets wilde uithalen dan moest ze zich niet zo aanstellen.
Om te proberen om in de gunst te komen bij haar vader had ze flink gespaard om dat ene kadootje voor haar vader te kopen, zo’n poppetje voor aan de binnenspiegel van de auto. Mama had verteld dat hij die zo mooi vond. Hij was er blij mee, maar een paar dagen later kregen haar ouders weer ruzie. Hij stapte boos in de auto, en voor hij wegreed gooide hij het poppetje uit de auto. Zijn oudste dochter was heel verdrietig en dacht dat het haar schuld weer was dat er ruzie in huis was.

Zo werd zijn dochter ouder en ging naar de middelbare school. Er waren natuurlijk feestjes, maar zij nam eigenlijk nooit vriendinnen mee naar huis, dat vonden haar ouders niet goed. Wel met een verjaardagsfeestje, dat mocht dan smiddags, maar verder kon je gewoon alleen naar huis komen. Maar op die middelbare school waren de feestjes ook ’s avonds. Zo werd zij ook uitgenodigd, en ze mocht erheen, alleen moest ze wel om 21.00 uur thuis zijn. Het feestje was 200 meter van haar eigen huis, dus hoefde ze niet ver.

Het was een leuk en gezellig feestje, maar om 20.45 uur kreeg ze nog een glas frisdrank met een stuk taart. Ze bedankte, maar daar wilden ze niks van weten. Maar, dan kom ik te laat thuis, zei ze. Ach we brengen je straks met z’n allen thuis, dan is er niks aan de hand, zei de jarige. Ze wist niet hoe snel ze haar gebak op en haar glas leeg moest krijgen. Maar iedereen ging mee, en zij drukte op de bel, ze had het redelijk goed gedaan, maar wist dat ze 2 minuten te laat was. Haar vader deed open en sleurde haar naar binnen en smeet de deur voor haar vriendinnen dicht. Hij was heel boos, ze was te laat en kreeg klappen.

De klappen varieerden, de ene keer sloeg hij in het gezicht, maar ook vaak moest ze naar haar kamer en beukte hij op haar in, later begon hij te trappen in haar rug en in haar buik. Ze gilde het uit van de pijn. De buren moesten het kunnen horen.

Vaak als ze thuiskwam en ze was iets vergeten te doen of mama was ergens boos over, dan kon ze naar boven, wachten tot papa thuiskwam. Ze wist wat er ging gebeuren. Er werd niet eens gepraat of gevraagd wat je had gedaan. Op een zeker moment probeerde ze de pijn en ellende uit te sluiten. Niet meer voelen, maar naar een andere wereld zoeken. Aan mooie dingen denken en je in een andere wereld voelen. Maar na deze keer kwam ook de pijn terug.

Er waren natuurlijk ook dagen dat het wel leuk was in huis. Dan stoeide papa met haar zusje en ook wel met haar. Maar dat ging een keer niet helemaal goed. Door het stoeien vluchtte het meisje naar boven en papa er achteraan. Daar zat hij aan haar waar een vader niet hoorde te zitten. Ineens was de stoeierij over en ze ging naar beneden. Mama die al wat vermoede vroeg ernaar. Ze vroeg of er iets gebeurt was wat papa niet mocht doen. Ze zei alleen maar ja. Daarop ging moeder met vader praten en even later kwam ze terug in de kamer. Ze vertelde dat het meisje naar haar vader moest gaan. Schoorvoetend ging ze naar haar vader, die druk in de weer was met zijn kleding die hij in een weekendtas aan het proppen was. Hij zei tegen haar dat hij weg moest, en dat dat haar schuld was, maar als ze tegen mama zou zeggen dat ze had gelogen dan mocht hij blijven.

Het meisje ging naar haar moeder en zei dat ze had gelogen.
Ze werd ouder en ging werken in een supermarkt. Maar ook hier ging het niet helemaal goed. Werken in de supermarkt is geen baan van 9 tot 6, na sluitingstijd moest de vloer geveegd en de kassa geteld worden. Dus werd het meestal later voor ze naar huis kon. Ook hier was vader onverbiddelijk. Je bent om 6 uur vrij, dus om 10 over 6 thuis, basta!

Dat kon natuurlijk niet, dus ze kreeg er thuis regelmatig van langs. Op een dag viel ze flauw in de winkel. De huisarts constateerde dat ze overwerkt was, en voorlopig, maar liefst helemaal niet meer in de supermarkt werken. Haar vader regelde haar ontslag en ook regelde hij een ander baantje bij een andere supermarkt. Stiekem had zij gereageerd op een ander baantje bij een drukkerij, en daar werd ze uitgenodigd voor een gesprek en aangenomen. Ze hoopte dat haar ouders nu eens trots op haar waren, maar nee, er werd niets over gezegd.

Op haar werk leerde ze iemand kennen waarmee ze later ging trouwen. Haar vader heeft haar toen nog een keer geslagen, waarbij hij haar kaak behoorlijk had beschadigd. Dit was voor haar vriend niet te verteren en ze hebben elkaar dan ook goed de waarheid verteld. Gelukkig is ze niet lang daarna uit huis gegaan. Maar er is nooit meer over gesproken.
Het meisje heeft vaak hulp gevraagd en nooit gekregen. Later heeft zij heel veel last ondervonden van deze verpestte jeugd. Het heeft toch nog lang geduurd voor ze onder het juk van deze nare tijd uit was.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.