Hieronder wil ik een klein stukje vertellen van het gevoel en het verwerken van een doodgeboren kindje. Dat je na jaren van proberen zwanger te worden eindelijk zwanger wordt en dan al vroeg in de zwangerschap te horen krijgt dat het kindje waarschijnlijk niet levensvatbaar zal zijn. Wat ga je doen, het weg laten halen, kijken hoe de natuur zijn gang gaat en hoe ga je om met alle goed bedoelde of niet opmerkingen uit je omgeving. Het is op zich al een heel iets om mee te maken en dan denken mensen ook nog dat ze hun mening daarover moeten geven over uw artikel

Ons verhaal begon na een aantal jaren te hebben geprobeerd zwanger te raken. Eindelijk waren we zwanger, dus we konden ons geluk niet op. De eerste keer dat we het hartje horen kloppen …. Ongelofelijk
en dan de echo met 12 weken, een verdikte nekplooi en gelijk een afspraak voor een uitgebreide echo in Nijmegen. Een uitgebreide echo en een vlokkentest.
De echo is heel bijzonder je ziet al een volledig kindje en bent eigenlijk gelijk verliefd en hebt er alles voor over om het op de wereld te zetten. En wel zo gezond mogelijk.
2 weken later mochten we naar het ziekenhuis in Nijmegen, eigenlijk hadden we gerekend op een kindje met het down syndroom omdat dat meestal het geval is met een verdikte nekplooi en we hadden ook al wel besloten dat dat van harte welkom zou zijn.
We zaten in Nijmegen in de wachtkamer te wachten en daar lag een story die ik maar ben gaan lezen. Daarin las ik het verhaal van Carola van BZN die een dochtertje had gekregen met het Turner syndroom, wij hadden er nog nooit van gehoord maar het is het volgende:
Het Turner syndroom is een aangeboren aandoening die alleen voorkomt bij meisjes.
Turner syndroom wordt veroorzaakt door een afwijking aan, of het ontbreken van een X-chromosoom.
Kenmerken bij de geboorte kunnen zijn:
- geringere lengte
- korte, brede nek
- verdikte hand- en voetruggen
- brede neusrug
- laagstaande oren
- hartaandoeningen
- nieraandoeningen
Of en in welke mate deze kenmerken aanwezig zijn verschilt van persoon tot persoon.
Bij het opgroeien blijft de lichamelijke puberteitsontwikkeling meestal achter, zoals borstontwikkeling en menstruatie. Dit komt doordat de eierstokken onvoldoende functioneren, waardoor geen geslachtshormonen worden aangemaakt. De verstandelijke ontwikkeling is meestal normaal.
Het Turner syndroom is niet te genezen. De behandeling is gericht op stimuleren van de vrouwelijke geslachtshormonen. Daardoor kan de ontwikkeling van de borsten en geslachtsorganen gestimuleerd worden. Groeihormonen kunnen lengtewinst opleveren. Bij een eventuele kinderwens zijn er soms bepaalde mogelijkheden.
Turner syndroom is één van de meest voorkomende chromosomale afwijkingen. Deze aandoening komt voor bij ongeveer 1 op de 2500 pasgeboren meisjes.
Ouders van een dochter met het Turnersyndroom hebben een kleine herhalingskans.
We gingen naar binnen bij de arts en die zei dat hij eigenlijk niet wilde beginnen over het geslacht van ons kindje maar bij ons kon hij er niet omheen.
Toen zei ik … omdat ze het Turner Syndroom heeft. Die man keek me echt zo aan van hoe kom je daar nu op… ik zeg ja net gelezen in de Story.

Inderdaad ze had het Turner Syndroom en wat wilden we…………nou daar hoefden we niet over na te denken. Ik zou het mezelf nooit vergeven als ik een zwangerschap af zou breken en daarna iemand tegen zou komen met het Turner Syndroom die eigenlijk heel goed zou kunnen leven.

Dus we gingen ervoor. Om de week een echo en we zagen wel dat ze heel veel vocht vasthield dus we hoopten dat dat beter zou gaan als haar niertjes zich gingen aanleggen. Iedere keer weer heel spannend de echo’s en je ergert je dan ook gruwelijk aan uitspraken van mensen die echo’s maken, dat ze zeggen, zo daar zit weinig beweging in…… dan schrik je je gelijk helemaal rot.
Wij gingen er helemaal voor maar de mensen in de omgeving kunnen wel hele vreemde opmerkingen plaatsen als
waarom zet je een kind op de wereld dat altijd maar aan de rand van de maatschappij zal staan?

wat moet je met die opmerkingen maar je wordt er ook door gehard. Wij gingen er samen voor en dat was het belangrijkste.
Helaas na 26 weken kregen we weer een echo en toen kregen we te horen waar we al heel lang bang voor waren, door al het vocht heeft haar hartje het allemaal niet meer aangekund.
Dat was op 4 mei, hoe toepasselijk en ze had het bij mama zo goed naar haar zin dat we op dinsdag 8 mei de weeën hebben moeten opwekken.
Op 8 mei is ze geboren en dat blijft ook voor altijd haar verjaardag.
Hoe moet je dan verder, het liefst zou je in je bed blijven liggen en de hele wereld aan je voorbij laten gaan. Maar je moet door.
Dat doe je ook en het valt soms niet mee, vooral omdat je allebei je verdriet op je eigen manier verwerkt. Ik kan nu ook wel snappen dat mensen die zoiets meemaken uit elkaar kunnen groeien, wij zijn er alleen maar closer door geworden.
Na de bevalling wilde ik eigenlijk maar 1 ding…….zo snel mogelijk weer zwanger worden.
helaas is dat nooit meer gelukt, al hebben we alle ivf en icsi pogingen gedaan die vergoed werden het kwam er niet van.
Tijdens de IVF zijn we de adoptieprocedure gestart en die is uiteindelijk geresulteerd in twee geweldige kinderen uit China
Maar Babs zal altijd een hele grote plek in ons hart hebben……

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.