Vandaag is even een sprookjesdag. Even wegdromen bij het huwelijk van Prins William en Catherine Middleton. Een dag dat je toch doet terugdenken aan prinses Diana. Een vrouw die vooral op een dag als vandaag gemist wordt. Ondanks alle pracht en praal van het huwelijk.

Op deze dag dat Prins William gaat trouwen met zijn Kate doet mij terugdenken aan zijn moeder. Op dagen als deze staat hij zeker stil bij de afwezigheid van zijn moeder. Ongetwijfeld zal zij op allerlei andere mogelijke manier aanwezig zijn. In zijn gedachten, in zijn hart en haar geest zal zeker aanwezig zijn bij de bruiloft.

Door de bruiloft denk ik ook terug aan de dag dat Prinses Diana overleed en alweer voel ik een soort verdriet opkomen. Ik was nog een jong meisje toen zij overleed, ik was van dezelfde leeftijd als Prins William en voelde schok door mij heen komen. Hij was net zo oud als ik en hij was zijn moeder verloren.

Diana
Prinses Diana deed het behoorlijk goed als persoon toen zij overleed. Het leek alsof zij eindelijk haar weg had gevonden als prinses. Haar werk kreeg veel aandacht, met name door de persoonlijkheid die zij was. De meningen ver prinses Diana zijn behoorlijk verdeeld. Hoe dan ook, ze trok de aandacht. Met haar aandacht kregen ook mensen in nood de aandacht.

Haar werk
De laatste beelden die mij bijstaan zijn de beelden van Prinses Diana terwijl ze slachtoffers van mijnvelden bijstaat. Ze bezoekt de mijnvelden in een simpele broek en blouse. Wanneer zij door de mijnvelden loopt heeft ze een scherm op haar hoofd. Ze werd voor mij een inspiratie. Op dat moment werd mijn drijfveer nog groter om mijn best te doen op school. Ik wilde zo groots worden, zodat ik op een dag de hand van Prinses Diana kon schudden. Maar toen gebeurde het ongeluk.

Het ongeluk
Ik weet het nog goed. Het was ochtend en ik was een tekenfilm aan het kijken toen bovenaan het scherm de melding voorbij kwam. Op een andere zender was een extra uitzending bezig over het overlijden van Prinses Diana. Verbaasd ging ik over naar de andere zender en vol ongeloof hoorde ik het nieuws aan.

Een auto met daarin Prinses Diana en haar nieuwe geliefde Dodi Al Fayed was verongelukt in de tunnels van Parijs. Snel werd bekend dat Prinses Diana was overleden. Artsen hebben haar nog geprobeerd te reanimeren, maar tevergeefs. Op dat moment besefte ik dat mijn droom nooit meer zal uitkomen. Ik zou nooit meer de hand van Prinses Diana schudden. Meteen dacht ik aan William, zijn moeder was overleden en hij was net zo oud als ik.

Het ongelooflijke van het hele verhaal was dat het een Koninklijke familie betrof. Deze mensen lijken zo onaantastbaar. Wat natuurlijk onwerkelijk is. Wat vaak vergeten wordt is dat deze mensen werkelijk gewoon ook mensen zijn, die helaas kunnen verongelukken.

De grote dag
Vandaag is Wiliam getrouwd met een vrouw naar zijn keuze. Een keuze die hem gegund is na wat hem is overkomen. De huwelijksceremonie was zeer plechtig vol met traditionele gezangen en teksten. Prins William en de nu Prinses Catherine maakte de dag hun eigen, dat zag je aan hun blik. Alle officiële genodigden, alle aanwezige hoogbekleders, het aanwezige publiek buiten en de pracht en praal van de kerk vielen in het niets bij de eenheid van William en Catherine. Hun blikken naar elkaar zeiden genoeg, dit was hun dag en van niemand anders.