We kunnen niet meer terug. Er is niets meer aan te doen. We moeten kijken naar de toekomst. Nee, afscheid nemen is niet altijd fijn, maar we komen er wel overheen. Tot ziens, Adieu. Misschien komen we nog wel een keer langs.

IK GEEF DE SLEUTEL TERUG

Ja, hoe leg je het aan iemand uit dat je vertrekt. Hoe vertel je dat je het afgelopen is, dat je nooit meer door de deur van iemands huis zal gaan. Daar zijn geen woorden voor. Ik had jarenlang een relatie met een veel oudere man. We hebben mooie en vervelende momenten met elkaar gedeeld. Wat me altijd opviel is dat hij nogal opvliegend kon zijn en zonder hoogmoedig te willen zijn, toch wel uit een ander milieu kwam dan ik. Ik liep daar regelmatig tegenaan en zei dat ook vaak tegen hem. Dat leverde dan weer ruzie tussen ons op. Gelukkig is er nooit geweld gebruikt.

EEN DODE BROER IN BED

Op een gegeven moment ging ik ergens werken, waar de mensen een stuk hoger opgeleid waren dan hij. Ik zag het verschil in de manier waarop mijn collega’s mensen behandelen en waarop hij mensen behandelde. Toen zijn broer overleed, was ik blij en opgelucht. Zijn broer woonde bij hem in huis, maar was alcoholist, verslaafd aan gokken en bezig met illegale handel. Zeg maar…allerlei goederen die ‘uit vrachtwagens’ gevallen zijn. Hij lag op een dag dood in zijn bed. Waarschijnlijk is hij overleden door de gevolgen van zijn verslaving en een klap met een honkbalknuppel op zijn hoofd, nadat hij weer eens met zijn geld gepronkt had in een café.

Na de begrafenis ging ik weer aan het werk en stortte tot mijn verbazing in. Een collega die veel met mij praatte, hielp mij bepaalde dingen te laten zien. Hij opende mijn ogen voor de werkelijke situatie. Ik zag dat echt niet. Hij zei mij dat het niet het verdriet om die man was, maar de stress van een slechte relatie waar ik al een tijd een punt achter wilde zetten. Ik heb heel veel aan hem gehad en ben hem nog dankbaar voor alles wat hij voor mij deed in die tijd. Kort daarop was ik in staat om echt afscheid van mijn vriend te nemen. Hij was kwaad, hij begreep het niet, er kwamen allerlei emoties naar boven, maar ik had maar één emotie. Er was een steen van mijn maag gevallen. Ik voelde me een stuk lichter en wist nu uit ervaring hoe dat voelde. Het is één van de belangrijkste beslissingen in mijn leven geweest.

EEN TUINBROEK EN EEN JAREN '70-BRIL

Ik leerde Hans daar ook kennen. Ja, die man met die tuinbroek die achteraf een spijkerbroek bleek te zijn en die in mijn ogen jaren-70 bril. Ik vond dat hij er niet uitzag, maar ik voelde veel herkenning in het verhaal wat hij over zichzelf vertelde. Zoals dat verkeersongeluk in 1987. Hij had voor het eerst het gevoel dat iemand echt begreep wat dat met hem gedaan had. Korte tijd later zag hij het litteken op mijn knie en begreep hij waarom. Ik had namelijk nog niets over mezelf verteld. We gingen regelmatig samen lunchen op een bankje in de buurt met uitzicht op water. We leerden elkaar beter en beter kennen en de rest is wel duidelijk. We zijn gelukkig getrouwd en ditmaal zal er geen afscheid komen tot de dood ons scheidt. Maar…dan zien we elkaar misschien weer terug in de hemel.

JE THUISVOELEN IN EEN HUIS ZONDER SPULLEN

Wat trouwens opvallend was, dat hij zich direct thuis voelde toen ik hem mijn nieuwe huis liet zien. Er was nog helemaal niets te zien. Het was kaal en leeg. Saai grijs beton, geen sfeer van: dit is het. Maar wel voor hem. Opvallend, alsof hij toen al aanvoelde dat dit zijn 16e huis in zijn 13e woonplaats zou worden. Hij woonde in Rotterdam, maar voelde zich niet thuis in dat huis. Hij verhuisde naar Delft en kocht hier een flat, maar rond die tijd was ik klaar om samen te wonen. Dus de flat werd verhuurd en wij woonden in mijn benedenwoning met tuin op het zuiden, waar we nu trouwens nog steeds wonen. We hebben 1 of 2 nachten in dat huis geslapen. Dat was toen ons tweepersoonsbed kwam en ik mijn bed verkocht had.

Ja, jullie willen natuurlijk weten hoe hij dan sliep. Nou simpel, eerst op een luchtbed, lekker laag bij de grond, daarna ging hij iets hoger liggen op een matras en vervolgens het tweepersoonsbed, van Auping dat wel. Ik torende dus maandenlang boven hem uit. Hij had twee keer wel een leuk uitzicht. Hij zag onze kat over zich heen vliegen van de kast in de hoek richting mijn lichaam. Zij was aan het loeren en ik riep haar. Ik ging er vanuit dat ze op bed zou springen, maar daar dacht Poes anders over. Ze had het één keer op mijn heup gemunt en een andere keer op mijn buik. Fijn een paar uur pijn lijden, maar het was een hele lieve en leuke kat, die mij stolkte, dus ik kon niet boos zijn op haar.

HET JA-WOORD

We besloten op een gegeven moment dat het tijd werd om te trouwen. We namen daar niet bepaald een romantische beslissing over. We besloten simpelweg dat het tijd werd om die stap te zetten tijdens het eten van een pannenkoek in een pannenkoekenhuis op de Markt in Delft.

Ja, hetzelfde pannenkoekhuis waar Bill Clinton ook gegeten heeft. Dat heeft trouwens nog voor heel wat ophef gezorgd, omdat een ander restaurant heel verbolgen was dat hij niet bij hen gegeten had. Zij hadden immers veel betere kwaliteit en zaten ook dicht bij de Markt. Gewoon jaloezie dus.

Terug naar de pannenkoeken. Het servet dat daaronder lag, was een afbeelding van een schilderij over een huwelijk. Op dat servet heeft Hans mij ten huwelijk gevraagd, omdat we het toch wel een beetje officieel wilden doen. Het stadhuis is ook op de Markt, dus we zijn daar even naartoe gelopen. Na de beslissing begint het geregel. Leuk om te doen natuurlijk, maar veel werk. Uiteraard moesten we ook een fotograaf hebben. We zaten in die tijd bij de heilige cirkel. Ja, we weten het; de naam is vaag, maar dat waren die mensen ook.

HET LIJKT WEL OF JE AAN DIE LAMP HANGT

Een vrouw daar was fotograaf en we hadden met haar afgesproken dat zij de foto’s zou maken. We gingen later naar een fotowinkel om de foto’s te laten afdrukken. Ja, het ouderwetse tijdperk van fotorolletjes. Zijn commentaar was niet van de lucht. Hij vond het overgrote merendeel van de foto’s van verschrikkelijke kwaliteit. Wij begonnen dus te twijfelen of we alle foto’s wel door haar wilden laten maken. In die tijd bleek dat ze niet de hele dag foto’s kon maken, omdat ze overdag verhinderd was door een cursus waar ze naartoe moest. Dat kwam ons wel goed uit. Zo hoefden we haar niet te vertellen dat de fotograaf haar foto’s niet om aan te zien vond. Bij één foto was het commentaar dat het net leek of ik aan de lamp boven de eettafel hing door de hoed die ik op had. Dus dat was wel een hele duidelijke reactie.

We gingen op zoek naar een andere fotograaf. Een fotografe kwam bij ons thuis. We vonden de foto’s niet zo geweldig. Ze liet bijvoorbeeld een foto zien van een totaal verregend echtpaar in een mooi koetsje in een natuurgebied Delft. De bruid zag er nogal zielig uit, wat ook begrijpelijk is als het giet op wat de mooiste dag van je leven moet zijn. Op een gegeven moment vertrok ze weer en vergat ze haar handtas. We besloten haar te bellen en hoorden geluid uit haar handtas te komen. Zat haar telefoon erin. Lekker handig. Ze kwam korte tijd later wel terug, omdat ze er zelf achtergekomen was dat ze haar handtas vergeten was. Die vrouw is het dus niet geworden.

We kwamen uit bij een topfotograaf, misschien wel de beste fotograaf van Delft en omstreken. Dat hebben we geweten ook, want hij was heel duur. Maar goed, we kregen ook hoge kwaliteit voor ons geld. Deze fotograaf liet mensen altijd naar zijn kantoor komen. Dus wij gingen naar die locatie. Ik wist wel waar dat ongeveer moest zijn, dus we gingen daar naartoe en beklommen de metalen trap naar zijn pand. Hij zat in een groot pand boven een Volvo-garage. Het gedeelte wat hij gebruikte was niet zo groot. Achter een muur zat nog een grote zaal. Daar kwamen we een aantal maanden later achter. In de tijd dat wij contact met hem hadden, was hij bezig te verhuizen. Ik geloof dat hij vanuit huis ging werken, wat veel goedkoper was. Het kwam erop neer dat hij overdag de foto’s maakte en die vrouw van de heilige cirkel ’s avonds tijdens het feest en de receptie foto’s maakte. We moeten zeggen dat ze er wel een heel leuk boek van gemaakt heeft. Ze was wel creatief. Dat gold trouwens ook voor het boek van de officiële fotograaf. Dat is een heel mooi boek geworden.

WIJ ZIJN DIE TRAP NOG VAAK OPGELOPEN

Nog geen jaar na ons huwelijk stopten de diensten bij de ‘kerk’. We zouden meegaan naar Amersfoort, waar ze een hulpverleningscentrum op wilden zetten. Gelukkig is dat ons bespaard gebleven. Met z’n allen in een voormalig gezondheidscentrum wonen, met één gezamenlijke huiskamer en bijna geen privacy, sprak ons niet echt aan. Dat was wel waar ze gingen wonen. Als er familie op bezoek was, kon je nooit gezellig met alleen die mensen in de woonkamer zitten. Het was verplicht dat er iemand anders van de groep bijzat.

We wilden gaan kerkshoppen om de komende maanden in ieder geval prediking te kunnen blijven horen. En ja, als je dan hoort dat er een prediker uit Roemenië naar een bepaalde pinksterkerk in Delft komt, is de keuze snel gemaakt. Wij gingen daar naartoe en wat schetst onze verbazing? Het was op precies dezelfde locatie als waar onze huwelijksfotograaf zat. Een grapje of voorbereiding van God op iets dat we toen nog niet weten konden? We weten nu heel goed hoe de ruimte achter het gedeelte waar de fotograaf ons ontving eruit ziet. We komen er minimaal 3 keer per week.

De trap is inmiddels aangepast. Er zit een middenplateau in, waardoor hij iets veiliger is. Het gebouw is aan de binnenkant ook niet meer hetzelfde als toen wij daar voor het eerst kwamen. Ja, het is een wonderlijke geschiedenis. Op 13 oktober 2001 werden we bruid en bruidegom van elkaar. Op 4 augustus 2002 gaven we ons leven aan Jezus en werden we bruid van de Heer.

VOOR ALTIJD AFSCHEID NEMEN…

In de tijd dat wij daar pas kwamen, waren er zo’n beetje 40 mensen in de kerk. Niet echt veel dus. Inmiddels is dat aantal in positieve zin veranderd. Er zijn mensen bij gekomen, er zijn mensen weggegaan, een echtpaar is uitgestuurd om zelf een kerk te gaan pionieren. Toch komen er nu een stuk meer mensen dan toen. Nog niet superveel misschien, maar om en nabij de 100 mensen. Ongeveer 30 daarvan hebben de leeftijd van 4 maanden tot 12 jaar. Er is een enorme babyboom geweest. De kerk is uit zijn jasje aan het groeien en veel mensen durven de trap niet goed op en komen dus niet. Heel begrijpelijk, ik ben ook geen fan van die trap. De nachtmerrie van de pijn die ik had na mijn verkeersongeluk in 1987, ben ik nooit meer kwijtgeraakt.

We gaan verhuizen naar een ander pand. Het nieuwe pand is een stuk groter en de kerkzaal is op de begane grond. Mensen kunnen dus veel makkelijker binnenkomen. Het is een heel mooi pand met veel gratis parkeergelegenheid, die we nu ontberen en ruimte om flink te groeien. We zijn blij met het nieuwe pand.

Maar toch…afscheid nemen is afscheid nemen. Dag pand. Dag Volvo-garage, waar mijn Volvo zo vaak gestaan heeft (niet omdat we kerkdienst hadden, maar omdat de auto vaker kapot was dan reed). Eén troost voor ons. De eigenaar van de garage heeft toegezegd een keer te komen kijken in het nieuwe pand. Wie weet komt hij tot berouw en bekering. Hebben we er weer een goede automonteur bij. Het is een mooi pand. We hebben daar vele mooie dingen meegemaakt, maar het afscheid zal voor altijd zijn, helaas. De herinneringen nemen we gelukkig wel mee.

Wordt vervolgd...

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.