Ik ben in mijn leven vreemd gegaan. Niet 1x, maar meerdere malen. Ik genoot teveel. Natuurlijk heeft dat “genieten” grotendeels betrekking op seks, maar ik kon ook genieten van de aanwezigheid van een andere vrouw, dan mijn partner. In mijn ogen hoef je niet per se seks te hebben met een andere vrouw om intiem te zijn. En alleen dat intiem zijn met iemand anders dan je partner, is al niet correct. Dan moet je bij jezelf te rade gaan waarom je dat doet.

Ik wist wel waarom ik het deed. In mijn achterhoofd wist ik het dondersgoed. Ik was gewoon geen type voor een relatie. Ik was meer het type om lekker vrijgezel te zijn, maar ik kon ook niet zonder een vrouw. Een vrouw waar ik intiem mee kon zijn, leuke dingen mee kon doen, alles mee kon delen. Dan komt een relatie om de hoek kijken. Ik deed het niet onbewust, dat vreemdgaan. Natuurlijk wist ik waar ik aan begon. Al die smoesjes van: “Ja, ik was dronken”, dat moeten vrouwen niet geloven. Mannen trouwens ook niet. Dronken of niet, je weet waar je aan begint als je vreemdgaat. Het is echter wel zo, dat als je dronken bent, er minder remmingen zijn. Pas achteraf kan je je voor de kop slaan. Maar niet herinneren, omdat je dronken was, nee dat is lariekoek.

Niet trouw

Het is niet zo dat ik tekort kwam in mijn relatie. Dat dat de reden waarom ik vreemdging. Ik zeg het heel simpel waar het bij mij aan lag. Ik was niet trouw aan het trouw zijn aan een vrouw. Het was lust wat mijn manier van leven bepaalde. Hoe meer, hoe beter. Natuurlijk had ik aan de gevolgen moeten denken. Maar ook daarin ben ik nu heel simpel. Op het moment dat ik het ging gebeuren, dacht ik daar gewoon niet aan. Ik wilde dan daar absoluut niet aan denken. Mijn verstand ging op 0.

Ik ben niet er niet tros op dat ik ben vreemdgegaan. Ik ben nu 32 jaar. Toen ik me meerdere malen daaraan schuldig had gemaakt, dan praat je al gauw over een periode toen ik 16 jaar was tot aan mijn 30ste. Bij een paar exen heb ik me oprecht schuldig over gevoeld. Dat zijn exen waar ik oprecht verliefd op was. Ik ben maar een paar keer echt verliefd geweest. Dat is op een paar vingers te tellen. Die paar keer ben ik echt letterlijk over mijn nek gegaan, toen het uit was. Op die momenten was ik echt gebroken. En dat kwam door mezelf. Ik kon mezelf alleen maar verwijten hierin.

Ik wil niet beweren dat ik wijzer ben geworden, naarmate ik ouder werd. Ik ben me wel gaan realiseren, wat voor schade ik heb aangericht door mijn gedrag. Daar heb ik me jarenlang schuldig over gevoeld. Toen ik de 30 naderde had ik mijn relatie verbroken. Ik was niet gelukkig met haar. In die relatie ben ik niet fysiek vreemd gegaan, maar toen het tijdelijk uit was, had ik een ander. Dat is te lezen in mijn verhalen “Sex in een callcenter deel 1 t/m 5”. Hierin vallen de meningen uiteen. Vrouwen zien dit alsnog als vreemdgaan, mannen niet omdat mijn partner en ik tijdelijk uit elkaar waren. Anyway, ik zag het niet meer zitten met haar en heb mijn relatie verbroken.

Het spijt me

Ik ben weer bij mijn ouders gaan wonen. Toen mijn nichtje Meesz zag dat het nog niet goed met mij ging, vroeg ze aan mij of ik zin had om met haar gezin naar de TT kermis te gaan. Puur als afleiding. Ik ging dus mee. Het was heel gezellig. Eenmaal op de kermis aangekomen, zag ik een ex van me. Ik had vanaf mijn 15e tot mijn 18e een relatie met haar. Hoewel ik veel van haar hield, was ik haar niet trouw. Ik kon de verleiding van andere vrouwen niet weerstaan. Ik heb haar niet correct behandeld. Toen zij van mijn ontrouw op de hoogte was, was het afgelopen met onze relatie. Terecht overigens. Ik heb me daar jarenlang schuldig over gevoeld, maar ik had nooit het lef gehad om daarvoor te verontschuldigen. Tot op dat moment. Ik zag haar, na al die jaren, op de kermis staan. Ik was 30, zij bijna 33. Ik zag dat ze inmiddels kinderen had. Ze draaide om en zag me staan. Ik groette haar en ze kwam mijn kant op. Ze groette me beleefd en vroeg het met mij was. Ik vertelde dat het wel goed ging en zodoende raakten we aan de praat. Op een gegeven moment zei ik tegen haar: “Er is iets wat ik al jaren tegen je had willen zeggen”. Zij was verrast en zei: “Okay, vertel maar”. Ik vroeg haar: “Kan je mij vergeven, vanwege datgene wat ik verkeerd had gedaan vroeger?” Ze schrok. Ik ging verder en zei: “Ik ben zo’n klootzak, nu ik erop terugkijk. Ik had niet vreemd moeten gaan. Ik had je niet slecht moeten behandelen. Ik heb jou veel pijn gedaan en daarvoor mijn oprechte excuses. Ik hoop dat je mij vergeeft, zo niet, dan begrijp ik dat wel”. Ze begon te huilen.

Ze was blij dat ik mijn excuses had aangeboden. Ze werd emotioneel omdat het diep bij haar zat. Ik had haar heel erg gekwetst. Het is mijn schuld dat zij jarenlang na onze relatie, veel moeite had om zich te binden aan een man. Ik had haar zelfvertrouwen beschadigd. Toen ik dat hoorde, werd ik ook emotioneel en vooral kwaad op mezelf. Toen wist ik: “Dit zal ik nooit meer doen”. Ze zag dat ik oprecht was en ze vergaf het me.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.