Nu heette ze geen Hannah meer.

Ze moest tegen iedereen die het vroeg zeggen dat ze Janna heette. Janna Luijken. Ze vond het maar een rare naam, hoor. Hannah was veel mooier dan Janna. De meneer had gezegd dat het een spelletje was en dat ze niet mocht valsspelen. Hannah speelde nooit vals. Wat dacht die meneer wel? Hij zou haar naar haar logeeradres brengen. Dan ging hij weer weg. Ze mocht niet weten waar ze heen ging. Dat was de verrassing van het spelletje. Dat vond Hannah onzin. Ze wist ook al niet waar papa en mama waren. Weer moest ze huilen. "Niet huilen." zei de meneer. "Als je huilt, dan verlies je."

Verliezen wilde Hannah niet!

Ze wilde die meneer laten zien dat ze best kon winnen. Gauw veegde ze haar tranen weg. Die vervelende boze mannen ook! Hannah mocht ook haar mooie ster niet meer op. Eerst had ze altijd een ster op haar jasje. Die had mama er op genaaid. Dat moest van de boze mannen. Maar Hannah vond hem toch mooi. Nu had de meneer hem van haar jasje gehaald. Als je goed keek, kon je de vorm nog zien. Dat had Jet nog gezegd tegen de meneer.

Hannah had trots geknikt. 

Ze was blij dat ze die mooie vorm nog had. Papa en mama hadden ook een ster op hun jas gehad. Die hadden ze er op laten zitten. Want papa en mama deden niet met het spelletje mee. Hannah begon te huppelen. Na het logeren zou ze papa en mama weer zien!
"Kom," zei de meneer. "Nu gaan we een eindje fietsen. Je mag bij mij achterop, goed vasthouden, hoor!" Dat was leuk! Hannah mocht ook wel eens bij papa achterop. Dan moest ze zich ook goed vasthouden.

Deze meneer fietste veel harder dan papa.

Hannah keek goed rond. Nu fietsten ze een grote, boze man voorbij. Zij gingen lekker harder. Hannah stak haar tong naar hem uit, maar hij zag het niet. Toen moest de meneer opeens heel hard remmen. Hannah viel bijna van de fiets af. Gelukkig hield ze zich goed vast. Voorzichtig keek ze om de meneer heen. Ze wilde weten waarom ze gestopt waren. Ze zag de boze mannen staan. Die vroegen iets aan de meneer. Maar Hannah kon hen niet verstaan.

De boze mannen keken haar aan.

Een man knipoogde naar haar. Hannah keek hem boos aan. De man dacht zeker dat ze vriendjes met hem wilde worden. Ze wist wel beter! Die boze mannen hadden haar papa en mama afgepakt. Dat moest wel. Anders waren papa en mama wel bij haar gebleven. Toch? Ze wil gaan huilen. Maar dan verliest ze het spel. Gelukkig stapt de meneer weer op. Ze fietsen langs de boze man die naar haar knipoogde.

De meneer zucht diep. Zou ze te zwaar zijn achterop?