Over kinderen krijgen en stress. Over ouder worden en spelletjes spelen. Geschreven in januari 2011.

Ja. Ik ben een held op sokken. Maar niet van die degelijke katoenen, Hema sokken. Maar van die zelfgebreide babyroze oma-sokken. Niet dat ik bang ben voor alles, of onzeker. Want ik kan best wat hebben en met mijn zelfvertrouwen is ook niets mis. Tot ik een tentamen, beoordeling of examen heb. Dan ben ik een hopeloos hoopje ellende. Dan komen die zelfgebreide babyroze oma-sokken toch echt te voorschijn. En iedere keer verbaas ik mezelf ermee. Iedere keer denk ik bij mezelf: 'woow, was het de vorige keer ook zo erg?' Maar als ik even nadenk is het wel zo, iedere keer herken ik mezelf nauwelijks tijdens zulke stressvolle weken. Balen, want het kost me veel energie. De stress, het chaotische, en het slechte slapen. Helaas doe ik er weinig aan, behalve wat onschuldige kalmerende tabletjes van de huisarts. Maar nu ik weer zo'n week achter de rug heb vraag ik mezelf af, in hoeverre hou ik mezelf voor de gek hiermee? En waarom?

Waarom maak ik mezelf helemaal gek? En waarom speel ik zo'n spelletje met mezelf? Een soort kiekeboe met mezelf? Iedere keer neem ik mezelf voor van te voren dat ik echt niet in de stress zal schieten, laat staan in paniek raken. Maar iedere keer mislukt het. En dat weet ik van te voren. Maar ik hou mezelf gewoon voor de gek. Zoals mensen zichzelf vaak voor de gek houden. Want even eerlijk, wat zijn er van jouw goede voornemens voor 2011 terecht gekomen? Rook je echt niet meer? Hoe vaak ben je al in de sportschool geweest? (De aanmelding & koffie drinken tellen niet mee!) En heb je echt geen snacks meer op? Daarom. Jezelf voor de gek houden. Daar zijn we goed in. Veel mensen hebben er commentaar op. 'Neeeee, ik doe niet aan goede voornemens, dat vind ik toch zo'n onzin!' Uhu. Leuk. Klinkt verstandig. Maar hoeveel vrouwen zijn nu daadwerkelijk terug op hun gewicht van voor hun bevalling? Geeft niet, het krijgen van kinderen is nu eenmaal een goed excuus om een paar kilo'tjes aan te komen. Om alleen nog maar platte, saaie gympen te dragen. En je mooie lange lokken af te knippen. Je promotie op je werk te laten gaan. Je niet meer op de maken als je naar buiten gaat. Je nagels niet meer te verzorgen.

Oke, sorry. Mijn punt is nu waarschijnlijk wel duidelijk. Ik ben nog laaaaaaang niet toe aan kinderen. Als ik er al ooit aan toe kom. Schattig hoor, bij een ander. Wanneer ze je niet 's nachts wakker houden & je geen discussies aan de ontbijttafel hebt. Ik heb trouwens helemaal geen 'ontbijttafel'. Soms eet ik mijn ontbijt meestal onderweg (slecht & ongezond, weet ik) of op het aanrecht. Op het aanrecht? Ja, erop. Ik heb de vreemde gewoonte graag op het aanrecht te zitten. Thuis natuurlijk. Maar bij anderen heb ik deze neiging ook. Gelukkig heb ik wel een dusdanige opvoeding gehad dat ik die neiging kan weerstaan. Dan vinden mensen mij ook snel asociaal, als ik bij iemand binnen kom lopen en direct op het aanrecht neerplof. Hmm, misschien is het ook wel interessant om het gewoon eens te proberen. Om de reactie van andere mensen te checken. Om te bekijken hoeveel mensen direct een hekel aan mij hebben. Hoeveel mensen er uberhaupt iets van zouden zeggen. Ik ben nieuwsgierig, om zo'n spelletje te spelen. Maar nee, daar komen mijn gebreide baby-roze oma-sokken weer te voorschijn. Dat durf ik dan weer niet. Ik zou het ook zonde vinden. Dan heb ik 's morgens goed nagedacht over mijn outfit, gedoucht, luchtje op, nageltjes gedaan, hakken aan, panty's aan (ja, ook met deze kou), mijn haar gefohnd en zorg aan mijn make-up besteed. Gewoon, om een goede eerste indruk te maken (en tweede, derde, vierde....). Maar als ik dan direct op het aanrecht neerplof is al die uiterlijke zorg voor niets geweest. Had ik net zo goed make-uploos, in mijn joggingsbroek met uggs binnen kunnen stampen. Oh & vergeet die zuurstokroze bubbelkauwgom niet, gewoon om het aso-plaatje (en geurtje) compleet te maken.

Terwijl ik mijn aanrecht-zit-gewoonte helemaal niet vreemd vind. Of asociaal. Maar aan de andere kant, ik heb het nog nooit iemand anders zien doen. Behalve in films, maar in films doen mensen heel veel onnatuurlijke dingen. Vooral in Amerikaanse films. Waar ieder pistool dat in het echt als een soort klapperpistool zou klinken, in de films als een soort kanon uit de eerste wereldoorlog klinkt. Maar goed, dat zijn films. Daarin spelen ze weer een heel ander soort spelletje. Wij spelen eigenlijk een hoop spelletjes met zijn allen....blijft het kind toch nog een beetje bij ons. Want dat is stiekem toch waar we allemaal wel eens naar terug verlangen. De tijd dat je huilde omdat de vriendje vals-speelde met Twister. Maar die tijd was echt niet probleemloos hoor. Problemen zat. Grote problemen ook. Wanneer je even niet meer wist hoe je ook alweer je veters moest strikken. Maar je was groot, heeeel groot. Tot het fout ging, dan waren je ouders daar. En nu? Wie is er nu? Ongegeneerd een potje uitjanken (of krijsen) is er niet meer bij. We houden ons in. Ook voor onszelf. Krijsen doen we niet, we zijn volwassen. In een volwassen wereld. Een volwassen wereld vol spelletjes. Een soort verstoppetje in het groot. Je wordt altijd wel gevonden door iemand. En dan is het lachen, rennen en heel soms een traan. Maar zolang je verstopt ben mag je doen wat je wilt, als je maar stil bent. Niet krijsen dus. Nee, want dan wordt je gevonden. En gevonden worden mag, maar dan moet je wel lachen, want dat houdt het spelletje leuk en lijk je stoer. Vooral als je je verstop plek toch wel heel donker & eng vind.
Genoeg nagedacht over alle spelletjes. Ik ga verder, met een nieuw potje. 1,2,3,4,5,6,7,8,9,10!

IK KOM, WIE NIET WEG IS, IS GEZIEN

Stille knuffel vanuit een donker hoekje,
Yvonne