Agorafobie; angst; straatvrees. ik had er nog nooit van gehoord. Op dag één stond ik nog op een festival tussen 50000 mensen en op dag twee durfde ik de straat niet meer op.

"straatvrees"

Agorafobie (straatvrees of pleinvrees), een paniekstoornis.
Het woord agorafobie betekent letterlijk angst voor openbare marktplaatsen, pleinen. Agora (Gr) betekent marktplaats of plein. De Agora was in Griekenland de plaats waar mensen elkaar ontmoeten en waar men handel dreef. Na verloop van tijd is de term agorafobie een verzamelnaam geworden voor een aantal plekken of situaties, waarin de agorafobici zich onredelijk angstig voelen.

Angst, die "doorslaat"
 

Iedereen is weleens bang. Voor een spin, voor kleine ruimtes, de tandarts of voor een operatie in het ziekenhuis. Bang zijn is heel normaal en hoort bij het leven. Mensen raken in paniek in een noodsituatie, wat als een normale reactie te betitelen is.
Paniek en angst kunnen echter ook "doorslaan", en voel je je out of the blue heel erg angstig. Je kunt dan in paniek raken en niet meer weten wat je doet. Geluiden vervormen tot een ongrijpbare brij. Je hart bonst, je trilt en het zweet breekt je aan alle kanten uit. Een angst zonder aanleiding. Dan heet het een fobie. Straatvrees is zo'n fobie. Als je straatvrees hebt, durf je niet meer naar buiten.

Agorafobie; angst; ik had er nog nooit van gehoord. Op dag één stond ik nog op een festival tussen 50000 mensen en op dag twee durfde ik de straat niet meer op.

Mijn verhaal

Op een beurs lopend, breekt opeens het zweet mij uit. Mijn hartslag schiet de lucht in, ik word misselijk, en zak door mijn benen. Geluiden om mij heen vermengen zich tot een onbegrijpbare brij. Iedereen lijkt mij aan te kijken. Overal zag ik ogen
mij aankijken. Ook ogen van een jongen, Ben, die mij aankeek toen hij stierf, nadat hij door zinloos geweld een kogel door zijn hart gejaagd kreeg. Dat was toen, elf jaar geleden. Een ongekende paniek maakt zich van mij meester. Ik ga dood,
dacht ik. Mijn hart leek steeds sneller te gaan. Geschrokken rennen mijn vrienden naar de EHBO, waar ik na tien minuten aan allerlei toeters en bellen lig. Een intens gevoel van braken maakte zich van mij meester.
 

Hyperventilatie

"U heeft hyperventilatie", constateert de EHBO-er. "Maak morgen een afspraak met uw huisarts." De Way out van de RAI
was een drama. Ik was ineens bang voor iedereen!! Bang voor Mensen. Een dag ervoor stond ik nog op een festival tussen
50000 man...

Een taxi naar huis genomen. Plastic zakje mee, want die intense misselijkheid, leek alleen maar erger te worden.
Huisarts, tja, die had ik nog niet. Ik was net naar het dorp Spaarndam verhuisd en mijn huisarts zat in Haarlem. Enfin, boel over laten zetten en ik kon terecht bij de dokter, die ongeveer het hele dorp op de wereld geholpen had. Oud dus. "U bent overspannen, en moet maar eens een maandje thuisblijven."

Overspannen

Terug naar huis gegaan, werk gebeld. En daar zat ik dan. De deur
durfde ik niet meer uit. Als ik bezoek kreeg, wat daarvoor dagelijkse kost was in mijn Zoete Inval, brak angstzweet mij uit. Ik zag, voelde en rook alles wat mensen dachten; Ik pikte alles op. Op straat idem dito. Gedachten kon ik niet meer ordenen. Het was wazig daar, alsof mijn hoofd vol met watten zat.
Eten kon ik niet meer, ik gooide alles eruit. In gezelschap eten was al helemaal niet meer te doen. Ik woog nog 42 kg. Mijn dagen begonnen met overgeven en eindigden zo. Naar de Arbo arts gaan was een drama voor mij. Dan moest ik de deur uit, en dat was een levende hel voor mij geworden. Ik nam dan een taxi, want het openbaar vervoer durfde ik niet meer in. Een paar kotszakjes in mijn tas, waren mijn metgezellen geworden; ik had bijvoorbeeld al stress of ik ze mee had, als ik mij op straat begaf. Tien keer checken; dubbelcheck. Een ritje van 10 minuten leek eeuwen te duren. Schichtig begaf ik mij dat enge grote gebouw in. Grenzeloze misselijkheid. Met zenuwen in iedere vezel in mijn lijf meldde ik mij aan bij de receptie. Met hartkloppingen zat ik daar dan te wachten tot ik naar de arbo-arts mocht, van wachtbankje naar toilet.... en van toilet naar wachtbankje.

Leuke dingen bestonden niet meer

Leuke dingen bestonden niet meer. Ik kroop weg achter mijn computer en bracht dagen chattend door, mijn enige verzetje nog. Ik herinner mij nog dat ik op de zolderkamer naar buiten zat te kijken. Er reed een invalide man over de straat onder mij. Ik was daar jaloers op! Ik wilde zo graag weer normaal worden, maar iedere vezel in mijn lichaam protesteerde daartegen. De Arboman stuurde mij door naar de psycholoog, wachttijd 3 maanden. De psych had er al snel zijn vinger opgelegd. Die moord, was nooit verwerkt. Daar kon ik mij wel in vinden, want dat klopte. In 86 bestond er nog geen slachtofferhulp en was het normaal, als je een dader mocht identificeren die met een vette glimlach op zijn bek met kauwgom en al, voor het glaasje stond.

Auto-immuun dingdong

Toch verklaarde dit al die lichamelijke problemen niet. Voorheen had ik een auto immuun schildklieraandoening gehad, en liet me daar steeds op testen. Waarden waren Oké, maar dat was logisch, want dat was niet meer te meten omdat de Endo indertijd die schildklier compleet had lam gelegd. Toen ik uitbehandeld was met de strumazol, en middel wat je maar een jaar mag gebruiken, omdat het je T-cellen beschadigd, raadde men mij een jodiumslok aan, waardoor de schildklier zeg maar geslacht wordt. De stofjes welke aangemaakt worden door je schildklier mag je dan de rest van je leven slikken middels pillen van de farmaceutische maffia. Daarnaast groei je ook nog eens je stoel uit en wordt je baggervet, omdat die klier niet meer functioneert. Not my thing, dus dat heb ik geweigerd. De specialist kon mijn klachten niet duiden, wees mij nogmaals op de jodiumslok en raadde mij een psychiater aan. Mijn huisarts had ik niets aan, en die andere, op het dorp zat vol.
 

Arbeidstherapeutisch aan het werk en vakanties

Langzaamaan therapeutisch aan het werk. Wat een drama, als er klanten, die ik al jaren kon aankwamen, vluchtte ik de wc in. Een kleine ruimte: my place to be! Vakantie? Drie dagen ervoor begon ik met janken en hyperen. In Bulgarije ben ik mijn appartement niet uit geweest. Heen en weer naar winkeltje, zelf koken, dat was het. Twee jaar duurde deze hel. Er waren momenten dat ik echt met hart en ziel alleen nog maar dood wilde.
 

Met vrienden naar Griekenland gegaan. Terug naar de roots van het probleem: de Agora, het Griekse marktplein. Daar werd het natuurlijk ook een drama. Als we ergens op een terrasje zaten, zat ik er doorheen. Te janken, heen en weer naar de toilet aan het lopen om te kosten. Eten was niet mogelijk. Als ik voor ons appartement op een bedje had gelegen, zag je de metalen rasters, als blauwe plekken op mijn lichaam. Mijn vriendin keek dit met lede ogen aan.

Toch een keer een pil proberen

Yvonne, mijn vriendin, had diazepam mee. Pillen had ik altijd afgewezen, omdat ik daar niet zo in geloof. We waren uitgenodigd voor een BBQ, inclusief een fool moon party. Mijn vriendin gaf mij zo'n pilletje.
"Probeer nou gewoon een keer." Moegestreden slikte ik dat pilletje, haar ervan overtuigend, dat, dat mij toch niet zou helpen. W

at een openbaring!!! Ik kon het weer gezellig hebben, weer praten met mensen. Ze aankijken en ETEN! Mijn
hartslag was gelijk op orde, de misselijkheid was als sneeuw voor de zon verdwenen. Een voor mij levenservaring rijker keerde ik terug naar huis. Ik kon gewoon normaal een vliegtuig in! Ik had natuurlijk zo'n pilletje gebietst.

Een andere huisarts

Een vriendin van het dorp haalde me af van Schiphol, en zei: "ik heb goed nieuws, ik heb geregeld dat je bij de andere dokter van 't dorp terecht kan, ben zo vrij geweest, een afspraak voor je te maken. Mijn doopceel werd doorgestuurd en ik vertel mijn verhaal. Deze arts reageerde gelijk, maar je hebt de ziekte van Graves! (die schildklierdingdong), dit hoort daar helemaal bij!

Heeeee, Ik was dus niet gek!

Daar waande ik mij al die tijd!! Een recept meegekregen voor Diazepam en ik kon mijn leven weer
beginnen te leven. Twee jaar was ik kwijt geraakt, door eigen eigenwijsheid, een paar woorden waren maar nodig.... Nu 10 jaar later mag ik zeggen dat ik volledig hersteld ben; slik inmiddels al 5 jaar geen pil meer. Dagelijks zit ik zonder enige vorm van angst, 3 uur in een vol openbaar vervoer. Mijn noteboek (noodboek) redt mij hier, mijn aandacht op fijne dingen te focussen, en breng ik die uren schrijvend door.

Bedankt vriendinnen, bedankt dokter. Bedankt voor deze wijze les, die deze jaren, niet verloren gemaakt heeft en mij gebracht heeft waar ik nu ben. Ik mag weer genieten.
 

Reageren?