De runen werden ontworpen door de Germaanse volkeren de Engelsen, Duitsers en Scandinavi�rs, die een gemeenschappelijke erfenis en taal deelden, die langzaam in verschillende dialecten uit elkaar viel.

Oorsprong van de runen

De runen werden ontworpen door de Germaanse volkeren: de Engelsen, Duitsers en Scandinaviërs, die een gemeenschappelijke erfenis en taal deelden, die langzaam in verschillende dialecten uit elkaar viel. De legende dat Odin, de Alvader van de vikingen, de runen heeft bedacht, komt mogelijk van een oude stam, de Volsungr, die met de laatste ijstijd uit het uiterste noorden gekomen zou zijn. Het was een magische stam, die de oude bossen en trekpaden bewaakt zou hebben, waarbij iedereen die in nood was, geholpen werd. De stam gebruikte een vroege vorm van de runen, de "oerrunen".

De Volsungr verspreidden hun wijsheid, maar ook hun heilige incantaties, die waren verbonden met magische runetekens, en trokken zich uiteindelijk weer terug in de noordelijke bossen.
Deze vroegere runetekens berustten op afbeeldingen uit de natuur, zoals een zespuntige sneeuwvlok of ster en het zonnewiel, de rune voor actie, en de heilige tekens uit het bronzen tijdperk, die verbonden zijn met de moedergodin, zoals de ruit voor vruchtbaarheid.

Foto: Runenalfabet

Het runestelsel dat vandaag de dag gebruikt wordt, dateert uit de 2de of 3de eeuw v.Chr., toen de Germaanse volkeren uit gebieden langs de middenloop van de Donau in contact kwamen met het mediterrane alfabet van de Etrusken. De runen volgden de handelsroutes door Europa, het gebruik ervan werd verspreid door de handelaren, die er veel voor overhadden om de gunstige momenten voor reizen en onderhandelingen te kennen.

In vele delen van de wereld waar vroege vikingen doorgedrongen zijn, zijn de noordse runestaven gevonden, van IJsland, dat ze rond 815 koloniseerden, tot Rode. De vikingen reisden van Rusland tot wat nu bekend is als Turkije en Griekenland, tot zelfs Noord-Afrika, zoals blijkt uit stenen monumenten, graven en kunstvoorwerpen die van runen zijn voorzien. De runetekens werden echter niet gebruikt als de officiële geschriften, die pas in de 11de eeuw verschenen, toen de christelijke monniken Scandinavië bereikten en de tot dan toe mondelinge overgeleverde legenden en ballades optekenden.

RUNEN

Het woord "rune" is afkomstig uit de oude Noord-Europese talen, en betekent "iets geheims" of "mysterieus"
Runetekens zijn ideografisch, dat wil zeggen dat ze een heel concept op vele verschillende niveaus van bewustzijn weerspiegelen, zo ongeveer als een tartokaart. Runen kunnen worden gebruikt om te voorspellen, voor magie of voor meditatie, en als runenvormen worden gecombineerd tot "verbonden runen", scheppen ze een magische talisman van kracht of bescherming. Elk runeteken komt ongeveer overeen met een letten en runen vormen soms een magisch alfabet om te coderen en daarbij magische wensen kracht bij te zetten.
Afhankelijk van het hier gebruikte systeem hebben de runen iets verschillende namen, maar wel gelijke betekenissen. Ik heb hier de vikingnamen gegeven.

De vikingrunen gebruiken

Hierboven staan de 24 runen die het oude futhark worden genoemd, met daarbij een korte omschrijving. In hout gekerfd of in een steen gegraveerd kunnen ze worden gebruikt als amulet om de drager de kracht van de rune te geven. U kunt ook elk symbool op een kant van een platte steen of een houten schijf tekenen, en dan op goed geluk drie runen kiezen.

Als de blanco kant omhoog ligt, geeft dat de delen in uw leven aan die veranderd moeten worden. Als de kant met de rune naar boven komt te liggen, geeft dat wegen en krachten die u nu hebt om kansen zo optimaal mogelijk te benutten en hindernissen uit de weg te ruimen. U kunt de runen ook in een zak doen en er drie uitkiezen, die u op de grond gooit. Of kies elke morgen op goed geluk een rune, die u kunt afstemmen op de meest voorkomende krachten die u door de dag heen het beste kunnen helpen. Als de rune op de blanco kant valt, wacht dan en ga voorzichtig te werk.

Wijsheid van de runen

Veel van de huidige runekennis is gebasseerd op een aantal runenverzen, die deze monniken opschreven naar mondeling overgeleverde gedichten en verhalen. Ze weerspiegelen het christelijke gezichtspunt van de schrijvers, maar ook de vroegere gevaren en ontberingen van de pioniers en de strijders, die de runen als gids hadden aanvaard, klinken erin door.
De drie voornaamste verzen zijn de Angelsakische of Oud-Engelse runevers, het oud-noordse runevers en het IJslandse runenvers.

Foto:Runenkalender

Er zijn vele beschrijvingen van de ontdekking van de runen en hun ingewortelde wijsheden door Odin of zijn Angelsakische evenknie Wodan, waarin wordt gesuggereerd dat runen wijsheid en kennis bevatten die ver boven die van de goden uit ging. Die kennis zou komen uit de diepten der tijden, de wortels van de noordse wereldboom of yggdrassil, die de negen werelden bevatten die werden bewoond door goden en dergelijke stervelingen.

Dit uittreksel van een oud-IJslands vers beschrijft de wijsheid van de Yggdrassil:

Gewond hing ik in de Yggdrassil
Negen nachten lang
Doorboord door een speer
Toegewijd aan Odin
Geofferd aan mezelf
Op die boom
De meest wijze kent de wortels niet
Van oude tijden waaruit hij voorkomt
Niermand bracht me brood
Niemand gaf me te eten
Ik drong door tot de diepten
Ik nam de runen...
En ik viel uit de boom
Schreeuwend

De runen werpen

Runen werden geworpen om de voorspelling en om hogere machten aan te roepen,
Die mogelijk invloed konden hebben op het geluk van de mensheid. Tot de 11de eeuw werden ze altijd in het openbaar geworpen door stammen en personen die de toekomst wilden kennen. De laatste echte runenkenners stierven nog maar 300 jaar geleden. In zijn Germania, geschreven rond 98, beschreef de Romeinse schrijver Tacitus het gebruik van de oude Germaanse volkeren om runenstaven op een witte doek te gooien, waarna ze dan werden gelezen door de runenkenner.

Tacitus verhaalde uitvoerig over een tak die gesneden zou zijn van een vruchtdragende boom waarin magische tekens gekerd waren, die "runenreepjes" werden genoemd. Deze stanen werden geworpen en gelezen door een priester of het familiehoofd, die dan "een gebed tot de goden deed en , kijkend naar de hemel, een voor een drie reepjes pakte, en de betekenis las uit de tekens die er tevoren waren ingekerfd".

Hij tekende op dat vrouwen in allerlei voorspellingen werden betrokken. Runenkensters, want het waren vaal vrouwen die de traditionele kennis overnamen, omdat de mannen naar het slachtveld waren, werden als volgt omschreven door de 10de-eeuws schrijver van Erik de Rode: "Ze droeg een cape met stenen in de zoom. Rond haar nek en op haar hoofd droeg ze een capuchon afgezet met witte kattenvellen. In haar ene hand had ze een staf met een knop aan het einde en op de riem, die haar lange jurk bij elkaar hield, hing een zakje met toverformules.

Het demoniseren van de runen

Net als de tarot hebben runen negatieve bijbetekenissen. Die duistere verbanden komen voort uit de vroege Middeleeuwen. De priesters in het noorden van Europa konden de runeninscripties en magische aanwijzingen niet lezen en dachten dat het duistere toverformules waren om duivelse krachten los te maken.

Met de komst van het christendom naar Scandinavië werden heidens goden gedemoniseerd, werden de godinnen heksen en zelfs zwarte katten, die in de Noorse mythologie de triomfwagen van Freya, de godin van liefde en vruchtbaarheid, trokken, werden beschoud als vertrouwelingen van de heksen.In de jaren '30 en '40 gebruikten de nazi's in Duitsland runen in hun militaire insignes en propaganda, en wakkerden daarmee de duistere reputatie nog verder aan door te laten zien dat runen, net als elke andere vorm van magie of sterker nog enige vorm van kennis, kunnen worden gebruikt voor goede en slechte doelen, afhankelijk van de bedoeling van de gebruiker.

Word fan