Doortje schreef weer wat, wat voor mij niet bevredigend was, heb er zelf dus maar een verhaal van gemaakt!

http://www.xead.nl/het-roze-koffertje-sorry-ik-kan-er-niets-aan-doen-dat-ding-was-roze

Bedankt Doortje maar als ik hier geen draai aan geef blijft dat roze koffertje in mijn hoofd rondspoken.

Het roze koffertje

Ik blijf nieuwsgierig naar dat roze koffertje van mijn vader. Juist nu krijg ik vreemde beelden van hem in mijn hoofd. Zo graag wil ik denken aan hoe hij was, wat we samen hebben meegemaakt. Ik wil hem zien staan aan de kant van het voetbalveld, met trotse ogen kijkend naar de prestaties van zijn zoon.  Het beeld is echter veranderd een roze gloed hangt om hem heen.  Zijn silhouet ook niet langer bekend, ik zie mijn vaderdansen met lange lokken en een zwierende jurk tot op de grond. Ik schud mijn hoofd, laat het los denk niet meer aan dat koffertje.

Een nieuwe poging, ik denk aan mijn vader en ons eerste gesprek over sex. Hij leerde mij ten eerste om lief te zijn voor vrouwen, niet te gaan voor mijn eigen genot. Hij zei als jij jouw genot op de tweede plaats zet dan zal je merken dat jouw eigen genot gelijk eindigt.  In mijn hoofd herhaal ik het gesprek en hoor hem praten over geheime plekjes, fantasieën van vrouwen, alsof hij er zelf één is,  daar komt het koffertje weer!.  Opnieuw zie ik lange lokken en dit keer mijn vader naakt. Een man met borsten een man met prachtige heupen, een man met……….weg weg ga weg ik raak in de war van alle beelden.

 

 

 

 

 

Ik heb geen rust, ik mis mijn vader en wil hem bij me houden zoals hij was. Dat rottige koffertje met die rottige kleur, een kleur zo geassocieerd aan vrouwelijkheid .

We moeten zijn kamer ontruimen en gaan aan de slag. Heel oplettend laat ik alles door mijn handen gaan. Herinneringen komen boven zoals ik mijn vader ken. Was er dan een geheim? Ik kom hier niets tegen!

Op de crematie van mijn vader sta ik in de rij om alle handen te schudden en welgemeende woorden in ontvangst te nemen. Opeens zie ik in de verte een vrouw, zij heeft het bekende roze koffertje bij zich. Ik ken de vrouw niet. Geen woord dringt er meer tot mij door totaal geobsedeerd door het roze koffertje wacht ik tot zij voor me staat. Ze geeft me een warme hand en stuurt me een stralende blik. Vreemd hier in deze rij een stralende blik te mogen ontvangen. Ze zegt: ik kom jou hier iets brengen, ik denk dat je het wel herkend. Ik knik met grote ogen en neem het koffertje in ontvangst. Het is nu niet de tijd en de plaats om het koffertje te openen en ik oefen mij opnieuw in zelfbeheersing.

Een laatste groet aan mijn vader en ik keer huiswaarts het koffertje rolt achter mij aan. Thuis ga ik zitten op de bank met het koffertje voor me, haal diep adem en vraag me af of het nu de tijd is om het koffertje te openen.  Ben ik nog te jong? Ben ik al mans genoeg? Zou mijn vader het nu de tijd vinden om het koffertje te openen?
Het is mijn onbedwingbare nieuwsgierigheid die het wint van alle onbeantwoorde vragen. Ik open het koffertje.

Er ligt een roze pakje in, ik scheur het papier eraf en vind een roze boekje ruikend naar rozen water. Slechts een paar regels staan er in het boekje:

Blijf altijd nieuwsgierig in het leven, vooral naar wat andere mensen bezig houdt. Geef ze de tijd om hun diepste gevoelens te tonen,  maar blijf  altijd belangstelling houden en tonen. Dit koffertje mag je houden als herinnering aan je vader die was wat hij  was! Trots, supertrots op zijn zoon. Xxx Je Pa.

Wat een mooie laatste boodschap.

Dit vraagt om een toost met Rosé ons lievelingsdrankje! Kijken of we nog één keer blauw kunnen worden!

Maar wie was nou die vrouw die het koffertje had…………………………….?????

© kikafonie

 

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.