Eigenlijk heb ik er moeite mee om dit met jullie te delen. Het verhaal van Lucifall over die begrafenis en de verwachting van Kika, ontstaan door mijn reactie aldaar, dwingen mij om toch tot publicatie over te gaan. Met moeite dus!

Het roze koffertje

Het is zaterdagavond en ik loop door de gangen van een vertrouwd gebouw.
Vijfentwintig jaar geleden liep ik hier elke dag, op weg naar het juiste lokaal, om mijn lessen te volgen. Deze avond zal ik mijn oude klasgenoten weer zien. Een prettig opgewonden gevoel tintelt door mijn hele lichaam; zou Bart er zijn, en Els? Mijn gedachten gaan terug naar mijn eerste kusje, mijn eerste sigaretje …

Ik kom aan in de aula. Mijn ogen scannen de aanwezige gezichten maar ik kan niets herkenbaars ontdekken. Anderen doen hetzelfde en ik voel mij ongemakkelijk worden als ik ogen zie staren die te lang op mij gericht zijn terwijl ik niet weet of ik de persoon zou moeten herkennen. En daar, een man die duidelijk ouder is … dat grijze haar … als ik daar blond van maak … nee, is dat Jean-Pierre Le Clerc, de Franse leraar? Oh, mijn hart maakt een huppeltje! Welk meisje had geen zwak voor Jean-Pierre? Zoals hij die Franse woorden uitsprak! Toch had ik altijd het idee dat hij ook een zwak had voor mij, ik kreeg altijd meer aandacht dan de andere meisjes. Wij hadden in de pauze en op de klassenavonden menig diepgaand gesprek.

Ik stap dapper op hem af. Hij kijkt mij aan en zijn hele gezicht verandert in een prachtige lach. Mijn hart maakt weer dat huppeltje. We geven elkaar een pakkerd en zijn meteen daarna in gesprek verwikkeld. We vergeten alle andere mensen om ons heen en vragen elkaar de oren van het hoofd.

Dan wordt hij opeens ernstig.
Hij schraapt zijn keel en zegt: ”ik heb je wel eens over mijn vader verteld hè?”
Meteen ben ik stil, ik voel dat dit iets heftigs moet worden, en ik zeg: “ja …”

“Welnu”, zegt hij, “toen ik klein was,  ging ik een keer spelen in de kantoorruimte van mijn vader. Ik was met mijn autootjes bezig en toen zag ik een roze koffertje staan. Uiteraard was ik nieuwsgierig wat er in zou zitten dus ik begon met frunniken aan het slotje. Ik hoorde niet dat mijn vader binnen kwam en schrok dus geweldig toen hij mij opeens toeschreeuwde om dat koffertje los te laten. De man schreeuwde nooit moet je weten, dus ik zat echt te trillen van schrik. Mijn vader zag dat en bedaarde. “Jongen, je bent er nog te jong voor om iets over dit koffertje te weten, als je ouder bent dan praten we er over!” Je begrijpt dat ik dit nooit vergeten ben.”

Ik knik bevestigend en kijk hem gespannen aan.
“Ik zal je vertellen dat het mij altijd bijbleef … mijn vader had een geheim!

Op mijn zestiende verjaardag trof ik mijn vader alleen aan in de keuken, na mijn feestje, en ik sprak hem aan: “zeg vader, ik ben nu zestien jaar, zullen we praten over het roze koffertje?” Vol verwachting keek ik in zijn ogen maar hij schudde zijn hoofd en wendde zich van mij af met de woorden: “nee jongen, het is nog te vroeg, misschien als je een vrouw hebt, als je een echte man bent …” En hij liep weg.

“Nee hè”, zeg ik heel meelevend.
“Jawel, ik vond het ook vervelend” en hij vertelt verder.

“Ik ontmoette een fantastische vrouw en ik trouwde met haar. Na drie weken huwelijksreis ging ik op bezoek bij mijn vader en ik trof hem een moment alleen aan. “Zeg vader, ik ben nu getrouwd en een echte man … “, maar verder kwam ik niet, mijn vader zei meteen “nee jongen, te vroeg”, en hij liep weg.
“Nee hè!” Een meelevende zucht van mijn kant …
“Jawel! Ik zal je vertellen, ik heb vier kinderen, en na de geboorte van elk kind voelde ik de behoefte opkomen, speciale gelegenheid snap je, om het te vragen, maar elke keer antwoordde hij heel kortaf dat het te vroeg was! Jaren gingen voorbij, ik probeerde het te vergeten, zonder veel resultaat overigens …

Toen werd de man opeens ernstig ziek!
Ik haastte mij naar het ziekenhuis na een telefoontje dat het wel eens snel afgelopen kon zijn. Ik kwam de kamer in en mijn vader gebaarde mij om dichtbij te komen. Ik kwam héél dicht bij, hoorde hem zwaar ademen, ik hoorde de woorden nog: “zeg jongen, dat roze koffertje …”

Ik zie Jean-Pierre zich vermannen, hij kijkt op zijn horloge en zegt opeens: “shit, ik moet naar nog een feestje”, en hij maakt aanstalten om op te staan…

“Nee, stop, wat doe je nu? Wat gebeurde er?”
Hij kijkt mij wazig aan en zegt: “nu ja, hij stierf!”







Als door een trein aangereden blijf ik verpletterd achter.

Ik heb het altijd al een eigenaardige klier van een leraar gevonden!

 

 

 

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.