Als kind droomde hij er al van. Als ik groot ben word ik kok zei hij altijd. Nu, jaren later is de droom uitgekomen

Ik vertel u het verhaal van Johan. De naam Johan is een gefingeerde naam. Johan wil niet dat zijn naam bekend wordt gemaakt. Het is namelijk een waar gebeurt verhaal.Het begin

Als kind riep Johan tegen ideeën die het maar wilde horen dat hij later kok ging worden. De passie voor het koken zat er bij Johan al jong in. En zijn zo niet vele top koks begonnen?
Johan ging dan ook naar de koks school. Hier bleek dat Johan niet zo maar een koks leerling was. Johan had talent. Talent voor het koken. Dat moet je hebben als kok. Zonder talent ben je nergens. Een kok zonder talent is niets meer dan een ingrediënten menger. Een kok zonder talent produceert een smakeloze hap

Talent

Nu had Johan niet zo maar talent. Nee mijn beste lezers. Johan was echt een toptalent. Hij slaagde dan ook vlag en wimpel voor zijn examen. Nu kon het grote werk gaan beginnen. Johan ging aan het werk in een echt restaurant. Denk maar niet dat Johan nu klaar was met leren. In zijn vrije tijd ging Johan door met leren. Het koks vak heeft vele uitdagingen. Koken is voor Johan een passie.
Johan was talentvol, dus leerde Johan heel snel. Het restaurant waar Johan werkte werd al snel te simpel voor Johan. Johan wilde meer. Johan vond een baan in een ander restaurant. Een restaurant met meer sterren. Met exclusievere gerechten op de menukaart. De carrière van Johan kende geen grenzen. De wereld lag aan zijn voeten.

De ommezwaai

Na een paar jaar begon het toch te knagen bij Johan. Hij werkte ondertussen in een heel duur, dus heel veel sterren restaurant. Maar toch, zijn gevoel zei dat er iets niet goed was. Maar wat dan, zijn jeugd droom was uitgekomen. Johan begon te piekeren. Het prettige gevoel was weg. Waarom was de grote vraag.

Op een goede dag was Johan op weg naar zijn werk in een weg omleiding terecht gekomen. In gedachten verzonken volgde Johan de borden. Tot opeens hij iets zag in zijn ooghoek. Snel parkeerde hij de auto en stapte uit. Daar zag Johan het. Hij stond voor een bejaarden tehuis. Nu wist Johan opeens wat er knaagde.

Hij kookte de meest exclusieve liflafjes voor de rijke lui. Dat bevredigde niet langer. Dat was het. Johan wilde gaan koken voor de bejaarden. Hij wilde gaan koken voor de gewone mensen. Niet langer koken voor de elite.

Zo gezegd en zo gedaan. Johan werd instelling kok. Koken voor bejaarden is een kunst. Daar kwam Johan al snel achter. De smaak van oudere mensen is niet zo goed meer ontwikkeld als van jongere mensen. Dus om iets smaakvols op tafel te zetten moet je wel iets in huis hebben als kok.
Johan had dit talent. De ouderen smulden dagelijks van zijn creaties. Soms kwam er speciaal voor Johan wel eens een bewoner naar de keuken om te bedanken voor het heerlijke eten. Een groter compliment kon je Johan niet maken. Eindelijk had Johan zijn plaats gevonden. Hij was de top kok van de instelling keuken. Zelfs het zoutloze dieet wist hij tot een haute cuisine om te toveren.

De afbraak

Vele jaren werkte Johan tot een ieder tevredenheid in de keuken van het bejaarden tehuis. Totdat op een goede, of beter gezegd een kwade dag het keuken personeel bij de directie werd geroepen.
De mededeling was hard maar duidelijk. Er ging bezuinigd worden. De keuken waar men met 5 koks werkte werd te duur. Er moest personeel uit. Gedwongen ontslagen werden niet uitgesloten. Een schok ging de keuken. Wie had dit gedacht. De klap kwam hard aan, ook bij Johan.

Johan mocht blijven, hij was met 57 jaar te oud om ontslagen te worden. De goudenhandruk voor Johan was te duur voor de stichting waar het bejaardenhuis onder valt. Bovendien, zo was de redenering, de jongeren vinden veel sneller een nieuwe baan.
Het plezier in het werk was er bij Johan uit. Regelmatig moest hij nog denken aan zijn jongere nu ex collega`s. Hadden ze al een baan?

Ja, het kan nog erger

Opnieuw moest het personeel bij de directie komen. Er moest nog meer bezuinigd worden. Er zal vanaf heden niet meer gekookt gaan worden. Een catering bedrijf zal diepgevroren eten aanleveren. De koks zullen dit gaan opwarmen en bij de mensen rondbrengen. Daarna kan de keuken geschrobd worden.
Johan kan geen kant meer op. Hij is nu 57 jaar. Ander werk is op deze leeftijd niet te krijgen. Daar staat de voormalige top kok. Een koude prak op te warmen. Een koude prak die niet eten is. Een koude prak zonder smaak.

De vakbond

Johan en zijn collega`s hebben de vakbond ingeschakeld. De vakbond heeft vervolgens ook een reken sommetje gemaakt. De uitslag van dit sommetje was verbijsterend. De constructie met het cateringbedrijf is duurder dan zelf koken. Ongelooflijk.

Sinds  de directie met dit feit werd geconfronteerd is de sfeer op de werkvloer gespannen. De directie was woedend dat de vakbond was ingelicht. De directie had niets verkeerd gedaan, aldus de directie. Uiteraard werd de maatregel niet terug gedraaid. De overgebleven medewerkers moeten niet zeuren, zo vind de directie.  Ze mogen blij zijn dat ze nog werk hebben.

 

De bewoners klagen steen en been over de kwaliteit van het eten. Tja, dat is niet anders volgen de directie. We moeten allemaal inleveren. De bewoners dus ook.
En Johan. Johan zit al 3 maanden thuis. Johan kan het niet meer aanzien. Johan heeft een burn-out.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.