Was het een boodschap? Was het een teken van troost? Waarom, op dat moment van verdriet, kwam daar ineens dat vogeltje?

Mijn grootouders

Het waren echt de opa en oma die iedereen zo graag zou willen. Opa stoeide met ons, ging met ons naar de kippen of gewoon lekker rollebollen in het bos. Oma was meer van de knuffels en verwennerijen. Opa moest weleens een pakje shag, Javaanse Jongens, of wij die wilden halen, en neem dan direct ook maar een dikke ijsco mee, zei hij dan. Ja, opa lustte die zelf ook graag! Oma bewaarde vaak de lege flessen, zodat wij van het statiegeld weer eens wat lekkers konden kopen. Ook de logeerpartijen waren helemaal geweldig. We sliepen in een groot bed, met een zacht matras, een paar dikke dekens over ons heen en helemaal weggekropen onder de dekens, vond je ons niet meer op het dikke kussen. Oma bracht voor het slapen gaan nog een glaasje warme geitenmelk met anijs, zodat je lekker kon slapen. Het was altijd feest bij opa en oma, ze vertelden onze ouders natuurlijk niet, als opa of oma eens boos waren geweest. maar eigenlijk waren ze nooit boos, maar wel eens teleurgesteld, dat deed je meer, dan de klappen die je van je vader kreeg, want opa en oma wilde je geen verdriet doen.

Verhuizen

Toen ze ouder werden, gingen ze verhuizen naar een bejaardenwoning. Het was prettig voor ze, alles gelijkvloers en de badkamer in de buurt. Ook daar hadden ze het naar hun zin, opa had nog steeds zijn kippen en parkietjes. Elke morgen stond hij om 6 uur op, om de kippen te voeren en de verse eieren te rapen. Opa had een orgeltje en wanneer wij, inmiddels getrouwd en met kinderen, bij opa en oma op bezoek kwamen, mochten de kleinkinderen altijd even spelen op zijn orgeltje. Ook reed opa nog in zijn autootje, een Volvo, zodat hij ook ons, samen met oma regelmatig kwam bezoeken. Ik weet nog goed, dat opa bij ons de straat in scheurde, terwijl op de autoweg een file ontstond, doordat opa daar maar 50 reed. Op een dag ging het mis, hij ging in plaats van achteruit, vooruit en reed de badkamer van zijn zoon binnen. De muur lag in puin, het autootje ook, maar toch bleef opa rijden, want zo kwamen ze nog eens ergens. Totdat opa een keer dwars door de garage reed en boven de sloot kwam te hangen. Toen was het afgelopen, opa mocht geen auto meer rijden.

Oma's ziekte

Op een dag was er iets mis met oma. Haar mondhoek hing scheef en ze kon niet goed meer uit haar woorden komen. We dachten aan een TIA, maar volgens de behandelend arts was het zo erg niet. Toch ging het steeds slechter met haar, ze kon niet meer lopen en niet meer praten. Dat was voor opa heel frustrerend. Ze waren altijd een heel hecht paar geweest en nu kon hij niet meer met haar communiceren. Hij begreep dan ook niets van haar gebaren en af en toe ging het helemaal mis. Opa verloor dan zijn geduld en oma was in tranen. Uiteindelijk ging oma 2 dagen in de week naar een dagopvang, zo kon opa een beetje op adem komen. Maar opa vond het helemaal niets, hij had oma het liefst bij zich. Maar hij had zijn kippetjes en parkietjes, daar stortte hij zich helemaal op.

Toch ging het ineens zo slecht met oma, dat ze opgenomen moest worden. Ze gilde 's nachts veel, daarom moest ze op een eenpersoonskamer worden geplaatst. Wat haar bezighield, dat zullen we nooit weten. Wel weten we, dat oma nooit naar een verpleeghuis wilde. Ze had dit altijd goed duidelijk gemaakt aan haar man, kinderen en kleinkinderen. Toch werd die beslissing genomen. Ze moest naar een verpleeghuis en een dag voor ze overleed, was er een plaats voor haar. Het is haar verteld, de volgende ochtend stierf ze nog in het ziekenhuis, toen een verpleegkundige haar hielp met wassen.

Groot verdriet

Het was een grot verdriet, voor ons, maar helemaal voor opa. Hij bleef alleen achter, hij moest zijn vrouw missen. Het was, voor hem, zo onbegrijpelijk, dat zijn vrouw er niet meer was. Het ging met opa ook helemaal niet goed, daarna. Op een dag, kwamen wij bij opa op bezoek, met de kinderen. Hij wilde graag met ons naar de begraafplaats. Het was vlakbij, dus we liepen met z'n allen naar de plaats waar oma begraven is. Het was heel verdrietig, ook de kinderen, zijn achterkleinkinderen, waren erg onder de indruk. We liepen terug en toen gebeurde het.

Het parkietje

Er vloog een parkietje, vlak langs ons hoofd en bleef maar bij ons in de buurt. Vreemd genoeg, een parkiet zie je niet zo snel in het wild, maar deze was erg tam. We liepen naar het hek, van de begraafplaats en daar kwam het parkietje aan en ging op het hek zitten. Ik stak mijn hand uit en kon het beestje zo pakken. Opa was ineens een beetje fleuriger. "Neem maar mee", zei hij,"die kan nog wel bij mij in de voliére hoor", zei hij. We namen het vogeltje mee, het werd een speciaal vogeltje, een vogeltje met een boodschap. Oma was vrij, ze kon weer praten, ze kon zich weer bewegen, ze werd niet opgesloten in een verpleeghuis, ze was gelukkig!

Voor mij was dat de boodschap, anderen zouden zeggen dat het toeval was, maar ik geloof niet in toeval, ik geloof dat de Schepper hier de hand in heeft gehad.

Word fan